บทที่ 92 ลมหายใจกระเส่า

            สองหนุ่มสาวที่นั่งจับมือกันอยู่ตรงพื้นหันหน้ามามองกันอีกครั้ง กวงมองใบหน้าของหมออ้อนที่ออกอาการเขินทำตาแดงๆ เพราะซาบซึ้งใจกับคำอวยพรของผู้ใหญ่

“ผมดีใจที่สุดเลย” กวงเอ่ยขึ้น เขายิ้มเต็มใบหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของคุณหมอที่กำลังไหลริน

“ร้องไห้ทำไมครับ” กวงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน...