บทที่ 10 คุณคือคนไข้ของฉัน

จากนั้นแพทย์รุ่นพี่ ก็หันมาสั่งงานขวัญใจ

"หมอขวัญ ช่วยลงมือล้างทำความสะอาดแผลเบื้องต้นไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่กลับมาลงเข็มเย็บให้เอง"

"ค่ะพี่ธารา"

ขวัญใจหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวมอย่างคล่องแคล่ว รามนั่งมองทุกการกระทำของเธอด้วยสายตาจับผิด

"นี่คุณ จะเป็นคนทำแผลให้ผมเหรอ"

"ฉันแค่ช่วยล้างแผลเบื้องต้นค่ะ พี่ธาราจะเป็นคนเย็บให้"

"อ้อ"

น้ำเสียงของเขา ฟังดูเหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่าผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้า ยังเป็นเพียงแค่นักศึกษาแพทย์ฝึกหัด ที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ

ขวัญใจเหลือบสายตาขึ้นมอง ค้อนขวับ

"ทำไมทำเสียงแบบนั้นคะ ผิดหวังหรือคะ"

"ผมจะไปผิดหวังเรื่องอะไร"

"ก็นึกว่าคุณตำรวจ จะคาดหวังให้ฉัน เป็นคนลงเข็มเย็บเนื้อสดๆ ของคุณเองซะอีก"

"ผมไม่ได้คิดอะไรเพ้อเจ้อแบบนั้นสักหน่อย"

"ก็ดีค่ะ เพราะในฐานะนักศึกษาแพทย์ ฉันก็ยังไม่มีสิทธิ์ หรือมีอำนาจไปตัดสินใจทำหัตถการใหญ่ๆ แทนอาจารย์หมอได้เองทุกอย่างหรอกนะคะ"

รามจ้องมองหน้าเธอนิ่งๆ เงียบกริบ ผู้หญิงคนนี้ช่างมีบุคลิกย้อนแย้งที่น่าสนใจ เมื่อครู่นี้ เธอยังกล้ายืนกางปีก ขวางหน้าเขาเพื่อปกป้องสิทธิ์ให้ไอ้เดช แบบไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมอยู่เลย แต่พอถึงเวลาทำงาน เธอกลับรู้ขอบเขต รู้ลิมิตวิชาชีพของตัวเองอย่างชัดเจน ไม่ล้ำเส้น

ขวัญใจเริ่มใช้คีมคีบสำลีชุบน้ำเกลือ ชำระล้างทำความสะอาดคราบเลือดบริเวณรอบบาดแผล ตามขั้นตอนที่ร่ำเรียนมา

"ถ้าเจ็บ หรือแสบแผล ก็บอกหมอได้นะคะ"

"ไม่เป็นไร"

"คำนี้ โผล่มาอีกแล้วนะคะ" เธอบ่นอุบอิบ

"คำว่าอะไร"

"ก็คำว่าไม่เป็นไรของคุณเนี่ยแหละค่ะ" เธอส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "วันนี้ ฉันได้ยินคุณตำรวจพูดคำนี้ กรอกหูฉันมาหลายรอบแล้วนะคะ"

"ก็แผลแค่นี้ มันไม่ได้เจ็บปวดอะไรมากมายจริงๆ นี่นา"

"คุณรู้ได้ยังไงคะ ว่ามันไม่เป็นอะไร ในเมื่อคุณยังไม่ได้ให้หมอประเมินตรวจดูเลยด้วยซ้ำ"

"ผมเป็นเจ้าของร่างกาย ทำไมผมจะไม่รู้ลิมิตความเจ็บปวดของร่างกายตัวเองล่ะ"

"ข้ออ้างนี้ คนไข้ที่ดื้อหมอทุกคน เขาก็ท่องสคริปต์นี้พูดกันได้หมดแหละค่ะ"

รามเบือนหน้าหนี ปิดปากเงียบ เถียงไม่ออก ขวัญใจก้มหน้าก้มตาทำแผลต่อ แอบลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

ผู้ชายหน้าดุ ปากแข็งคนนี้ เวลาเถียง เขาก็เถียงฉอดๆ สู้ยิบตาเก่งกาจสมกับเป็นตำรวจสืบสวน แต่พอเวลาที่โดนเธอย้อนศร ตอกกลับด้วยเหตุผลที่ถูกต้องและเป็นจริง เขากลับยอมหุบปากเงียบ ยอมจำนนง่ายกว่าที่คิดเยอะเลย

ในจังหวะที่ขวัญใจเอื้อมมือ ขยับร่นแขนเสื้อเชิ้ตของเขาให้เลิกสูงขึ้น เพื่อให้พ้นระยะบาดแผล สายตาของเธอก็ไปสะดุดกึก เข้ากับร่องรอยแผลเป็นวงรีขนาดเล็ก ที่ประทับอยู่บริเวณเหนือหัวไหล่ซ้ายของเขา

รอยแผลเล็กๆ แต่เก่าเก็บและฝังลึก

ขวัญใจชะงักมือที่ถือคีมคีบสำลีไปเสี้ยววินาที

ภาพความทรงจำที่คุ้นเคย ผุดวาบขึ้นมาในหัวโดยไม่ได้นัดหมาย ร่างสูงใหญ่ในชุดยุทธวิธีสีดำ โถมตัวพุ่งหลาวลงมาทาบทับ คลุมร่างของเธอเอาไว้เพื่อบังกระสุน หยดเลือดสีแดงข้น ที่หยดแหมะลงบนใบหูของตุ๊กตาหมีถักไหมพรม คุณถูกยิง

ตำแหน่งรอยแผลเป็นบนไหล่ซ้ายนี้ มันใกล้เคียง และตรงกับรอยถูกยิงของผู้ชายในวันนั้น มากเกินไปแล้ว

ขวัญใจจ้องมองรอยแผลเป็นนั้น นิ่งนานเกินกว่าที่คนเป็นหมอควรจะมอง

"มองอะไร"

เสียงทุ้มเข้มของราม เอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นเธอชะงักไป ขวัญใจเงยหน้าขึ้นสบตา

"กำลังดู รอยแผลเป็นของคุณน่ะค่ะ"

"บนตัวผม ก็มีรอยแผลเป็นอีกตั้งหลายรอย คุณจะไปสนใจทำไม"

"รอยแผลเป็นตรงไหล่นี้" เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้า "มันเกิดจากรอยกระสุนปืน หรือเปล่าคะ"

แววตาคมกริบของเขานิ่งขึงลงไปเล็กน้อย

"เคยโดนลูกหลง ถากเฉี่ยวไปนิดหน่อยน่ะ"

หัวใจของขวัญใจเต้นกระตุกรัวแรง

"คุณโดนยิงมา นานหรือยังคะ"

"หลายปีแล้ว"

"ประมาณ" เธอชะงักคำพูด หยุดคำถามเอาไว้แค่นั้น

รามทอดสายตา มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

"ประมาณ อะไรครับ"

ขวัญใจรีบส่ายหน้าพรืด ขับไล่ความสงสัย

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ"

มือเล็กๆ ของเธอกลับมาทำหน้าที่เช็ดล้างแผลต่อ ทว่าความคิดในสมอง กลับเตลิดเปิดเปิงไปไกลแสนไกล จนกู่ไม่กลับเสียแล้ว

ดวงตาดุดันที่คุ้นเคย น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ชื่อเล่นที่พรรคพวกเรียกขาน ซึ่งเธอก็ยังไม่รู้ว่าชื่อจริงคืออะไร และในตอนนี้ ยังมารับรู้เรื่องรอยแผลเป็นจากกระสุนปืน บริเวณเหนือหัวไหล่ซ้ายอีก

ทุกอย่างมันจะประกอบร่าง บังเอิญประจวบเหมาะ ประหนึ่งละครหลังข่าว ได้มากขนาดนี้เชียวหรือ

"คุณ ชื่ออะไรคะ"

จู่ๆ คำถามนั้น ก็หลุดโพล่งออกไปจากริมฝีปากของเธอ ไวกว่าที่สมองจะทันได้กลั่นกรอง

รามหันขวับมามองหน้าเธอทันที ขวัญใจลนลาน รีบหาข้ออ้างมาลบล้างความมีพิรุธ

"เอ่อ ฉันหมายถึง ชื่อและนามสกุล ที่จะต้องเอาไปลงบันทึกในประวัติคนไข้น่ะค่ะ"

เขายังคงทอดสายตา จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอนิ่งนาน คล้ายกำลังอ่านใจ

"ราม"

มือของขวัญใจที่กำลังคีบสำลี หยุดชะงักกึกทันที เพียงแค่คำสั้นๆ พยางค์เดียว แต่กลับทำให้หัวใจของเธอ เหมือนถูกค้อนกระแทกเข้าอย่างจัง

"คุณว่า อะไรนะคะ" เธอถามย้ำเสียงสั่น

"ผมชื่อ ราม" เขาเอื้อนเอ่ยซ้ำ ด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและหนักแน่น "พันตำรวจตรี ราม ราชเดชา"

สรรพเสียงความวุ่นวายภายในห้องฉุกเฉิน คล้ายจะถูกดูดกลืนให้เบาหวิว และเงียบสงัดลงไปในชั่วขณะนั้น

ขวัญใจยืนเบิกตาโต จ้องหน้าเขาราวกับถูกสาป

หมวดราม เสียงตะโกนเรียกชื่อของผู้ชายในหน้ากากไหมพรมสีดำ เมื่อหกปีก่อน ดังก้องสะท้อนขึ้นมาในโสตประสาทอย่างแจ่มชัด

หมวดราม ผู้ต้องสงสัยหนีไปทางอาคารวิทยาศาสตร์ครับ

เธอหลุบสายตาลง ไปมองรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ซ้ายของเขาอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตา กลับขึ้นมาประสานสบ เข้ากับดวงตาคมดุคู่เดิมของเขา

ในครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกคุ้นเคย หรือคลับคล้ายคลับคลาอีกต่อไปแล้ว มันคือความจริง ที่กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ แบบร้อยเปอร์เซ็นต์

"คุณ"