บทที่ 106 เพื่อนสนิท

เพชรภูมิหลับตาลงช้าๆ มือข้างหนึ่งกำแน่นอยู่ภายในกระเป๋าเสื้อกาวน์ วัตถุชิ้นเล็กที่ซ่อนอยู่ในนั้นมีพื้นผิวเย็นเฉียบ ทว่าเขากลับรู้สึกว่ามันหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ถ่วงรั้งลงไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ

เขาสามารถเดินออกไปจากห้องนี้ได้ แค่หมุนตัว เปิดประตู แล้วทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง จากนั้นก็ยกโทรศัพท์ขึ้นม...