บทที่ 129 ปราการรักพิทักษ์ใจ

เวลาล่วงเลยผ่านไปอีกหนึ่งปีเต็ม

แสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง เสียงนกกระจิบร้องทักทายอยู่ตรงระเบียงช่วยปลุกให้คนที่กำลังหลับสนิทค่อยๆ รู้สึกตัว ร่างบอบบางใต้ผ้าห่มผืนหนาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากท่อนแขนแข็งแรงที่โอบรัดเอวของเธอเอาไว้หล...