บทที่ 84 ผมจะไม่ทำร้ายเธอ

"ผมไม่ได้เสียสมาธิ"

"งั้นหรือ" กฤตภาสลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมา "หกปีไม่ใช่เหรอ"

เพชรภูมิตวัดสายตาขึ้นมอง "อะไร"

"แกอยู่ข้างเด็กนั่นมาหกปี" เขาหยุดยืนตรงหน้าลูกชาย "จำได้ว่าเธอชอบกินอะไร รู้ว่าเหนื่อยเมื่อไหร่ เป็นห่วงทุกเรื่อง ทำตัวเป็นเพื่อนแสนดี คอยวนเวียนอยู่ข้างๆ เหมือนหมาที่เฝ้าหน้าบ้าน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ