บทที่ 20 น่าอาย

อุมาริการ์มองมือถือในมือที่กำลังเตือนว่าแบตเตอรี่จะหมด เธอเดินเหมือนหนูติดจั่นอยู่ในห้องของนายเทมป์นั่น แล้วกลับลงมานั่งทรุดตัวลงไปที่เตียงเบา ๆ

ตรินัยน์ตื่นขึ้นมายังไม่ได้ลืมตา เขาใช้มือคลำไปทั่วเตียงนอนแต่ก็ไร้เงาของดอกไม้

“ดอกไม้ คุณ... คุณดอกไม้” เขาเรียกชื่อเธอดังก้องไปทั้งห้อง ก่อนจะค่อย ๆ ล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ