บทที่ 3 ก็ผมชอบคุณ

เมื่อเพื่อนหนุ่มและเพื่อนสาวของเขาและเธอพ้นตัวไปจากห้องนั้นแล้ว เขาก็เริ่มเจรจาทันที

“คืนนี้ผมต้องจ่ายคุณเท่าไหร่ครับ” เขาเข้าเรื่อง ดอกไม้ถึงกับหน้าเหวอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดในครั้งแรก ก่อนที่ถึงบางอ้อ มองหน้าผู้ชายตรงหน้าจ้องเขม็ง

“เก็บเงินของคุณไว้เผาเพื่อนคุณเถอะค่ะ” อุมาริการ์ปากร้ายออกมาทันที ไม่คิดว่าผู้ชายหน้าตาดีตรงหน้าจะเป็นคนแบบนี้ เธอรีบหมุนตัวลงจากเก้าอี้ ก่อนจะคว้าเป้ที่วางอยู่บนพื้นข้างล่างขึ้นบนไหล่ เขารีบคว้าข้อแขนเธอเอาไว้ในทันที และล็อกมือเอาไว้แน่น กระชากร่างเล็กบอบบางเข้าหาตัวในทันที

“คุณ...ฮึ” เธอตกใจกับกิริยาก้าวร้าวและไม่ให้เกียรตินั้น

"แหม... ทำเป็นไม่เคยไปได้นะ คุณดอกไม้” เขาพูดย้ำชื่อเธอ มองหน้าสวย ๆ ที่ตอนนี้ทำเชิดเข้าใส่ เทมป์รู้สึกเสียหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติมีแต่ผู้หญิงที่วิ่งเข้ามาประเคนให้กับเขาถึงที่

“ปกติคุณทำงานก็เพื่อเงินอยู่แล้วนี่ครับ อยากได้เงินจนตัวสั่นไม่ใช่หรือ ถึงมาทำงานที่นุ่งน้อยห่มน้อยแบบนี้ ขายตัวมาก็หลายครั้งแล้วนิ หรือว่าไม่จริง เลิกงานก็ขายตัว ขึ้นเตียงกับผมคืนนี้สิ ผมให้คุณหมดนี่"

เทมป์โยนเงินแบงก์พันสี่ห้าปึกลงตรงหน้าของหญิงสาว

“เก็บเงินเอาไว้เลี้ยงหมาในปากของคุณก็ได้นะคะ หากมันมีเยอะเกินไป” เธอพูดพร้อมทั้งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอผู้ชายที่หยาบคายสุด ๆ แบบนี้เป็นคนแรก

อุมาริการ์จ้องหน้าเขาเขม็ง สองมือกำหมัดเอาไว้แน่น ก่อนจะซัดอีกมือที่ว่างจากพันธนาการของเขาลงไปที่ปากได้รูปที่ใส่ร้ายเธอออกมา

“เอาหมาออกมาจากปากคุณซะบ้างนะ คนเลว... อุ๊บ” เธอพูดได้แค่นั้น ปากสวย ๆ ได้รูปก็ถูกปิดลงด้วยปากร้อนร้ายของตรินัยน์

ดอกไม้แข้งขาสั่น เป้ที่อยู่บนไหล่ตกลงไปบนพื้นเบื้องล่างทันที

เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างชำนาญ แทรกปลายลิ้นอุ่นร้าย ๆ หยอกเอิน และดูดดึงปลายลิ้นของหญิงสาวอย่างย่ามใจ เธอหลับตาปี๋ ได้แต่กลั้นลมหายใจ ตกใจมากไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้กับเธอ ‘หยาบคายสิ้นดี’

มือหนึ่งที่ว่างของตรินัยน์ถูกเจ้าของยกขึ้นมากุมสองเต้าที่งามเด่นท้าสายตาของเขาอยู่ ชายหนุ่มแอบมองแล้วลอบกลืนน้ำลายลงไปตั้งหลายครั้ง

ปลายนิ้วที่สอดแทรกเข้าไปส่งสะกิดยอดชมพูเบา ๆ ก่อนจะรั้งสายของมันออกอย่างชำนาญมือ เพียงครู่เดียว เสื้อตัวจิ๋วนั้นก็ไม่อยู่บนเนื้อตัวของดอกไม้เสียแล้ว เธอมารู้สึกตัวอีกที่เมื่อหลังขาว ๆ เย็นวาบขึ้นมา เมื่อแผ่นหลังของเธอแตะอยู่กับเคาน์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเฉียบด้วยลมเป่าของแอร์คอนดิชันตัวใหญ่นั้น

“อื้อ... อย่า...นะ... อะ... คุณจะทำอะไร” เธอพูดพลางแสดงอาการเหนื่อยหอบ ลืมตาโพลงมองไปยังใบหน้าที่คลุกลงมาตรงระหว่างร่องอก และยังใช้ฝ่ามือหนาหยาบมาคลำคลึงปลายถันอย่างสนุกมือ หญิงสาวพยายามบิดส่ายเพื่อเอาตัวรอด

“นมคุณสวยแบบนี้ ผมหยุดตัวเองไม่ได้” เขาพูดเสียงอัดอยู่กับเนื้อนวลตรงร่องอก ทำให้ดอกไม้ขนลุกเกรียว

“อย่านะ... ไม่นะ” เธอร้องห้ามเสียงหลง พยายามจะทุบตีเขาแต่ก็ไร้ผล

เสียงเพลงและเสียงกรี๊ดเมื่อพิธีกรกล่าวต้อนรับศิลปินชื่อดังบนเวที ทับทิมกับดรูว์กรี๊ดและเต้นเหยง ๆ อยู่ด้านหน้าเวทีนั้น

“อย่านะ... ไม่นะ” เธอร้องห้ามเสียงหลง พยายามจะทุบตีเขาแต่ก็ไร้ผล

เขากดเธอจนชิดติดกับเคาน์เตอร์ ใบหน้าเข้มคลุกลงไปในร่องอกนั้นอย่างสนุก ฝ่ามือหนาขย้ำหน้าอกอวบใหญ่หยุ่น ๆ นั้นอย่างย่ามใจ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากอ้างับเม็ดเชอร์รีชมพูสีสวยเอาไว้เต็มปาก

“อ้า... ไอ้บ้า” เธอเผลอร้องก่อนจะก่นด่าเขาออกมาแทบทันที สองมือผลักไสใบหน้าคมให้ออกไปให้พ้นตัว แต่ร่างกายของเธอช่างไร้เรี่ยวแรง เธอสอดส่ายสายตาหาตัวช่วยอื่น พลันสายตาของดอกไม้ก็ไปปะทะกับโถแก้วใส่น้ำแข็งราคาแพงที่วางอยู่ใกล้ ๆ

ดอกไม้เอื้อมมือไปยังโถน้ำนั้นสุดแขนก่อนจะคว้ามันติดมือมาได้ เธอขบเม้มริมฝีปากแน่นกับความซ่านเสียวที่บังเกิดอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน เขาช่างหยาบคายและดูจาบจ้วงเกินไป กิริยามูมมามตรงหน้าทำให้อุมาริการ์รู้สึกสะอิดสะเอียน

“หยุดนะ” สิ้นเสียงเธอก็ฟาดโถน้ำแข็งลงไปบนระหว่างลำคอและหัวไหล่ของเขาอย่างแรง ร่างหนาใหญ่ผงะออกทันที เธอรีบวิ่งออกไปทางประตู แต่ดูเหมือนมันถูกล็อกด้วยรหัสอีกทีหนึ่ง

ตรินัยน์ยกมือขึ้นลูบลำคอที่ได้รับบาดเจ็บ สะบัดศีรษะไล่ความเจ็บ ก่อนจะย่างสามขุมเข้าหาแม่สาวสวยจอมพยศที่ไม่ยอมลงให้กับเขา

“ไอ้บ้า” ปากเธอก็ด่าว่าเขา ใช้มือเกี่ยวสายเสื้อแสงที่หลุดลงไปให้กลับเข้าที่ พลันสายตาก็เจอกับประตูห้องหนึ่ง เธอรีบเบี่ยงตัวก่อนจะวิ่งหลบไปยังห้องนั้น    

“เกิดมาไม่เคยพบ ไอ้บ้ากาม” เธอยังด่าทอเขาไม่เลิก วิ่งอย่างเร็วไปยังประตูห้องที่เปิดอ้า พอเข้าไปกลับเจอกับเตียงเล็ก ๆ ขนาดสามฟุตครึ่งที่ปูผ้าสีแดงเข้ม ตัดด้วยหมอนประดับสีดำ เธอเอื้อมมือปิดประตูสไลด์ให้ปิดลงทันที

“ไม่มีกลอน บ้าจริง” เธอสบถออกมาแทบทันที ตรินัยน์ใช้ฝ่ามือหนายื้อที่จับในฝั่งตรงข้ามเพื่อเปิดออก แม่สาวสวยอุมาริการ์ก็พยายามจะปิดมันลงให้ได้ แต่เธอก็สู้แรงของเขาไม่ได้ สุดท้ายตัวดอกไม้เองแทบเซตามแรงกระชากของร่างใหญ่

“โอ้ย” เธออุทานออกมาด้วยความเจ็บ เพราะข้อมือที่ถูกสะบัดด้วยแรงกระชากของเขา