บทที่ 36 แทบหมดแรง

            ดอกไม้วิ่งหนีไม่คิดชีวิต ก่อนหลบฉากเข้าไปในซอกร้านเล็กที่ทะลุไปยังถนนอีกฝั่ง รีบวิ่งหายไปแบบไม่เห็นฝุ่น ก่อนจะหยุดเหนื่อยหอบ ตอนที่หลบเข้าไปในตู้โทรศัพท์สาธารณะที่พวกวัยรุ่นมาพ่นสีเอาเต็มกระจกทั้งสี่ด้าน เธอยืนหอบนิ่งโกยอากาศให้เข้าเต็มปอด เหนื่อยจนใจยังเต้นแรง ตอนที่เห็นหน้าตรินัยน์ ดอก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ