บทที่ 37 อย่างไรกันเล่า?

            เสียงแม่เงียบหายไปแล้ว ดอกไม้รีบเปิดก๊อกน้ำเสียงดัง ก่อนจะโก่งคออาเจียน ที่มีแต่ลมออกมาอีกครั้ง

อุมาริการ์พาร่างที่อ่อนเพลีย และแทบจะหมดแรงไปนอนอยู่บนที่นอน ประตูบานใหญ่ที่ระเบียงเปิดออกกว้าง เธอนอนตะแคงหันหน้ามองไปตามท้องทุ่งนาอย่างสุดลูกหูลูกตา โดยสัญชาตญาณดอกไม้ยกมือขึ้นกุมที่หน้าท้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ