บทที่ 39 เกลียดมาก=รักมาก

            “ดอกไม้” เขารีบคว้าร่างที่หมดสติที่นอนอยู่ข้างล่าง ให้ขึ้นมานอนบนเตียง ตอนนี้วิ่งเป็นหนูติดจั่น หายาดมตามตู้ยาในบ้านคุณย่า ก่อนจะหาผ้ามาชุบน้ำมาเช็ดตัวให้หญิงสาว

อุมาริการ์ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมอง เห็นเพดานห้องราง ๆ ตอนนี้พยายามนึกว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พอเห็นหน้าตาของตรินัยน์ที่วนเวียนอยู่ตรง...