บทที่ 4 เอาแต่ใจ

“เธอชอบความรุนแรงเหรอ ทำไมไม่บอก” เขาจ้องสบใบหน้าสวยที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ มองหน้าเขาตาแทบถลน

           “คุณมันบ้า อย่าเข้ามานะ” เธอพูดก่อนจะสอดส่ายสายตาหาอาวุธที่พอจะทำร้ายเขาได้ แต่ไม่มีเลย บนเตียงหนานั้นมีแต่หมอนเต็มไปหมดสี่ห้าใบ และไม่มีข้าวของอะไรเลย นอกจากกรอบรูปที่ติดอยู่ตามฝาผนัง เธอรีบปรี่ไปยังรูปที่ประดับไว้ทันทีแต่ช้ากว่าตรินัยน์เขาเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะรั้งกระชากเอวบาง ๆ นั้นเข้าหาตัว ร่างเธอแทบปลิว เขาจับเธอด้วยสองมือ ก่อนจะโยนร่างบอบบาง หน้าอกโต สะโพกผายไปบนฟูกนอนหนานุ่มตรงหน้า ก่อนจะกระโจนทับร่างใหญ่ ๆ ของเขาลงไปทั้งตัว

           เสียงเพลงและเสียงกรีดร้องพอใจของผู้คนมากมายดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ

           “แหม... ถูกสเปกไปหมด รู้ได้ไง ว่าพี่เทมป์ชอบแบบนี้” เขาพูดจ้องสบตา ยิ้มกวน ๆ ก่อนจะใช้ฝ่ามือกระชากเสื้อที่เธอสวมใส่ออกอย่างรวดเร็ว

           “จะทำอะไร อย่านะ” เธอร้องห้ามเหมือนเช่นเคย ตอนนี้ไม่มีโอกาสให้หนีไปทางไหนได้ ตัวเล็ก ๆ ของเธอ แทรกตัวลงไปในฟูก ถูกทับด้วยร่างหนาแข็งแกร่งของชายหนุ่ม ตรินัยน์สะบัดใบหน้าคมเบา ๆ ก่อนจะแนบใบหน้าสูดดมและพ่นลมหายใจไปทั่วร่างกาย กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเขาปะทะจมูกของดอกไม้

           “คุณเทมป์ คุณเมาใช่ไหม มันไม่โอเคเลยนะ อ๊ะ” เธอตกใจตอนที่เขาอ้างับอมเม็ดบัวสีชมพูนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิม และจงใจลงน้ำหนักของปลายลิ้นระรัวเร็วรี่ พร้อมกับดูดอย่างแรง เสียงดังจ๊วบจ๊าบ

           สองมือหนาที่จับบังคับข้อมือเล็ก ๆ ไม่ให้ขัดขืน เธอขนลุกเกรียว ตอนนี้รู้สึกกลัวขึ้นมาจริง ๆ

           “อ๊ะ... อย่าทำ อา” เธอเผลอร้องครางกับความสาดเสียวที่เขาประโคมลงมา ปากเธอก็ร้องห้าม พยายามส่ายบิดตัวหนีการรุกหนักของเขา ตอนนี้ใครเอาช้างมาฉุดผู้ชายคนนี้คงไม่เลิกราง่าย ๆ แน่ ๆ

           ตรินัยน์ใช้ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าไปใต้กระโปรงแนบเนื้อ ก่อนจะสอดปลายนิ้วเข้าไปสำรวจของสงวนของหญิงสาว เธอหนีบขาไว้แน่น แต่ตัวหนาใหญ่ที่แทรกอยู่ตรงกลางทำให้ตัวเธอทำอะไรไม่ได้

           “อย่านะ ไม่นะ” เธอร้องห้ามเขาอีกครั้ง ตอนนี้หลับตาแน่น กัดเม้มริมฝีปากสนิท เกร็งขาหนีบไว้สุดกำลัง

           ร่างหนาเลื่อนตัวขึ้นประกบ ฉกริมฝีปากร้อน ๆ ทาบทับลงบนริมฝีปากบาง พยายามใช้ลิ้นดุนดันให้เธอเปิดปาก ดอกไม้เหมือนจะขาดอากาศหายใจ เธอผวาเฮือกมือปลายนิ้วของเขาสัมผัสส่วนที่อ่อนไหวที่สุด

           “อี้...ฮึก” เธอเปิดปากเผยอคราง เขาแทรกปลายลิ้นเข้ามาอย่างชำนาญ ทั้งตวัดรัดเกี่ยวปลายลิ้นของดอกไม้ให้ชวนหลงเคลิ้ม รสหวานกำซาบซ่านไปทั่วปาก นางสาวอุมาริการ์เผลอตัวดูดกินน้ำหวานนั้นอย่างลืมตัว

           เขาขยับตัวนิดเดียว ใช้มืออีกข้างที่ถนัด รูดซิปกางเกงของเขาเองให้เลื่อนลง งัดเอาความใหญ่โตให้ผงาดจังก้า บดเบียดความอัดแน่นไปบนหน้าขาสวย ๆ ไรขนหนาแข็งทิ่มแทงจนใจสาวชักหวั่น ๆ เธอเพิ่งเคยเจออะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนนี้ตกอยู่ในเหตุการณ์สะพรึง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

           เรือนร่างสวย ๆ ของเธอ ถูกเขารุกรานไปทุกส่วน ปากที่ถูกเขาปิดสนิท ทำให้ไม่สามารถร้องห้ามอะไรได้ ร่างหนาใหญ่ของเขาแทบกลืนเธอฝังไปกับที่นอน

           ตรินัยน์ใช้ปลายนิ้วแหวกแพนตี้ตัวจิ๋วให้พ้นเปิดทางให้หัวมังกรใหญ่ หัวเข่าและขาแข็ง ๆ แทรกง้างขาเล็ก ๆ ให้อ้ากว้าง เบียดชิดเจ้าชายใหญ่เข้ากับถ้ำมังกรแสนพิศวง ก่อนจะจิ้มพรวดเข้าไปทันที

           “อื้อ...(โอ้ย...)” เธอร้องอู้อี้อยู่ในลำคอ มือที่ถูกกดพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ อีกมือผลักหน้าอกเขาแทบทันที

           “อ้า...ฟิตจัง” เขาผละริมฝีปากออก ก่อนจะอุทานด้วยความพอใจ

           “โอ้ย... มันเจ็บนะ ฮือ” เธอน้ำตาซึม ตอนนี้ลืมตากว้าง มองหน้าของชายหนุ่มอย่างเคียดแค้น ตรินัยน์ไม่ได้สบตาเธอ สายตาของเขาจดจ้องมองการทำงานของน้องชายตัวเอง ที่กำลังเสือกตัวไปข้างหน้าอย่างลำบาก

           เขาใช้มืออีกข้าง รวบขาเล็กเรียวขึ้นสูงข้างหนึ่ง ก่อนจะยกสะโพกสอบอัดกระแทกตัวเองเข้าไปแรง ๆ

           “โอ้ว...ซี้ด” เขาถึงกับส่งเสียงซี้ดซ้าด ชักขยับออกช้า ๆ ก่อนจะกระแทกเข้าไปใหม่

           “อื้อ...อ้า... ไอ้บ้าเทมป์” เธอร้องด่าเขาอีกครั้ง

           ตรินัยน์หันหน้าขึ้นไปดูใบหน้าสวยที่ปากร้ายไม่เหมาะกับใบหน้า เห็นใบหน้าเธอแดงก่ำ น้ำตาไหลริน ตรินัยน์ใจหล่นวูบ เขาไม่คิดว่าเธอจะดรามา แต่ตอนนี้อะไรมายับยั้งเขาก็คงไม่ได้

           เขายันตัวเกยร่างบางเต็มตัว อัดร่างใหญ่กระแทกตอกลงไปเบา ๆ เธอถึงกับหลับตาปี๋ เม้มปากแน่น ก่อนจะอ้าปากส่งเสียงบอก

           “เบา ๆ ได้ไหม มันเจ็บนะ ฮือ” เธอพูดว่าพลางใช้สองมือยันหน้าท้องของตรินัยน์เหมือนจะผลักออกไปให้พ้นตัว

           เขาใช้สองมือจัดมัดเธอเอาไว้อีกครั้ง ก่อนจะส่งตัวเองลงไปประชิดสนิทแน่น

           “คุณไม่เคยเหรอ โอ้ย... ชูว์” ร่างกายกำยำที่แทรกอยู่กลางตัวสาวสวยถูกบีบรัดจนเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

           ดอกไม้สะบัดหน้าหันไปข้าง ๆ ตอนนี้เธอจะทำอะไรได้ หญิงสาวได้แต่นอนนิ่ง ๆ เหมือนคอยรับคำบัญชาจากเขา ความรู้สึกเจ็บร้าวเหมือนตัวเองจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ อุมาริการ์น้ำตาไหลริน

           เขารู้สึกแปลกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเธอจะเวอร์จินจริง ๆ ตรินัยน์หยัดตัวนิ่งกดแช่ รอให้เธอรู้สึกดีขึ้น เขาหอมซุกไซ้ไปที่ซอกคอและข้างแก้มนวล

           “เดี๋ยวก็สนุก” เขาบอกเธอเสียงกระเส่า ก่อนจะละเลื้อยใบหน้ามาปิดริมฝีปากอวบอิ่มของเธออีกครั้ง อุมาริการ์ไม่มีทางหนี และปฏิเสธร่างหนาใหญ่ที่จวบจ้วงบนเนื้อตัวของเธอไม่ได้ เธอได้แต่หลับตาข่มความเจ็บและความเสียใจเอาไว้