บทที่ 5 ฉันไม่ยินดี

แต่ตอนนี้ยังต้องข่มความอยากรู้ และความซ่านเสียวที่ปลายลิ้นร้อน ๆ เริ่มเล้าโลมประโคมลงมาใหม่ พอเธอเผลอไผล เขาก็ชักขยับตัวใหญ่ ลงจังหวะเนิบนาบ เธอผวาตัวขึ้นหายใจระรัว ตอนนี้มีความรู้สึกเจ็บปนอารมณ์หวิวเกิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาพ่นลมหายใจร้อน ๆ ระรดซอกคอขาวอย่างจงใจปลุกเร้าให้อีกฝ่ายซ่านสยิว อุมาริการ์แอ่นผวาด้วยความรัญจวน เธอยังคงหลับตาเอาไว้แน่นระหว่างที่เขาขยับตัวเบา ๆ หญิงสาวจำต้องลืมตาขึ้นมองหน้าเขาทันทีที่เขาเร่งจังหวะรัวระยิบดอกไม้อ้าปากร้องลั่น เมื่อเขาเร่งสะโพกสอบกระแทกแรง ๆ

“ฮือ...อื้อ...อะ ๆ อะ ๆ” หญิงสาวยกสะโพกขึ้น ในจังหวะที่เขาแทรกท่อนเนื้อแกร่งเข้าสู่ตัวเธออย่างแรงและรวดเร็ว ร่างกายของดอกไม้สั่นเทิ้ม ความรู้สึกไหวระยิบไปกับความรัญจวนที่ถูกร่างหนาใหญ่กระตุ้นเร่งเร้าอารมณ์ปรารถนาอย่างหนัก

“ไม่นะ อ๊ะ ๆ อ๊ะ ๆ อ๊ะ ๆ ... อี๊” เธอทิ้งหลังผวาเฮือก เกร็งในส่วนกลางกาย ความรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงล้อเล่นไปกับความรู้สึกซ่านเป็นครั้งแรก เธอแทบลืมหายใจ ความแรงของเขาทำให้เธอบอกตัวเองไม่ถูกว่าที่ดอกไม้รู้สึกอยู่ตอนนี้คืออะไร

อุมาริการ์ได้ยินแต่เสียงเขาที่ครางกระเส่าบอกความสาดสุขของตัวเองแข่งกับเสียงกลองและเสียงดนตรีที่กระหึ่มอยู่ข้างนอก

เขารั้งสองขาเธอขึ้นมาโอบ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง กระแทกส่งน้องชายอย่างสนุกและรุนแรง ตอนนี้อุมาริการ์ไม่มีทางที่จะต่อต้าน ปากที่เคยร้องห้ามและต่อว่าเปลี่ยนเป็นร้องครางระงมอย่างไม่อาย ก่อนเธอจะหวีดร้องแข่งกับผู้คนข้างล่างที่มาชมคอนเสิร์ตที่แสนสนุกนั้น

ตรินัยน์อัดกระแทกตัวส่งท้ายเข้าไปสุด ๆ ก่อนจะสาดกระสุนเข้าใส่เธอให้ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

อุมาริการ์น้ำตาริน เธอหายใจรวยริน ยกสองมือมาปิดหน้าอก ก่อนที่เขาจะจับมันให้แยกกัน แล้วทาบร่างใหญ่ลงมาแนบแน่น

“ดอกไม้สวย ๆ ก็ต้องคู่กับแจกันสวย ๆ” เขากระซิบข้างหู จูบจุมพิตไปทั่วใบหน้าของอุมาริการ์ด้วยความพอใจ เขานอนหายใจแรง ๆ อยู่บนตัวเธอ

“ลงไปได้แล้วคุณตรินัยน์” เธอยกมือน้อย ๆ ขึ้นผลักเขา ตอนนี้น้ำตายังคงซึมไหลเอ่อล้นดวงตา

ความรู้สึกในอกตอนนี้ คือเสียใจมาก ๆ เขาย่ำยีความบริสุทธิ์ของเธอ หมดแล้วความภาคภูมิใจของนางสาวอุมาริการ์

เขาเลื่อนตัวออกอย่างช้า ๆ เธอผวาด้วยความเจ็บใบหน้าเหยเก พอเขาพ้นออกจากตัวเธอ ดอกไม้ก็ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งแทบทันที เขารวบรั้งร่างบางจากข้างหลังเข้าแนบอก

“จะไปไหน คุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละคืนนี้ ผมยังไม่พอ” เขาพูดแบบหน้าไม่อาย

“ฉันไม่ได้มาขายตัวนะ คุณอยากก็ไปหาซื้อผู้หญิงที่เขาขายบริการโน่น ฉันไม่ได้ขาย” เธอพูดออกมาด้วยความเจ็บช้ำ ทำตัวแข็งขืนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“ผมชักชอบผู้หญิงแบบนี้แล้วสิ” เขาพูดพลางผลักเธอให้นอนคว่ำลงไปบนเตียง

“จะทำอะไรอีก ฮึ” เธอหันหน้าขึ้นมองไปทางเขา สายตาเจ็บปวด

“แค่อีกสักครั้งจะเป็นไรไป” เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ดอกไม้ลุกขึ้นนั่งคู้เข่า จ้องมองเขาแบบเต็มตา แค่เสี้ยวนาที เขาก็กระโจนใส่ร่างเธออีกครั้ง ครั้งนี้เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ปิดกั้นอยู่บนเรือนร่างของเธอถูกเขากระชากจนหลุดออกไปจนหมด

“จะบ้าหรือไง ฉันบอกคุณแล้ว ไปหาผู้หญิงคนอื่น” เธอใช้กำลังที่เหลืออยู่น้อยเต็มทีทุบไปยังร่างใหญ่ แต่ก็สู้เขาไม่ได้

อุมาริการ์ตกอยู่เบื้องล่างแล้ว เธอถูกใบหน้าคมของเขา ริมฝีปากร้อนรัก และปลายลิ้นเรียว ๆ สำรวจไปทั่วร่างกาย ร่างบางเหนื่อยที่จะต้องร้องห้าม ตอนนี้นัยน์ตาพร่า ความรัญจวนที่เขาจงใจสร้างขึ้น ทำให้เธอต้องยอมรับมันโดยดุษณี

ตัวของดอกไม้อ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟ ครั้งที่สองเขาดูอ่อนโยน และทำอย่างเบามือ เธอถึงกับผวาเฮือกตอนเขาประชิดใบหน้าจูบรับขวัญสาวเจ้ากลางกลีบงาม กระตุ้นอารมณ์ร้อนรักของเธอให้กระเจิดกระเจิง

เสียงดนตรีที่กระหึ่มไม่มีทีท่าจะหยุดลง กับเพิ่มจังหวะเมามัน เหมือนชายหนุ่มหญิงสาวที่อยู่บนเตียงนุ่ม ๆ กำลังบรรเลงเพลงรักเพลงกามอย่างหนักหน่วง

ดอกไม้แตะขอบสวรรค์ไปครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนชายหนุ่มผู้เจนจัดได้แต่ยกยิ้มพอใจที่ส่งสาวสวยไปสวรรค์ได้บ่อย ๆ ส่วนตัวเขากว่าค่ำคืนนี้จะจบลง คงได้กินน้ำหวาน และลิ้มเกสรกลีบงามจนพอใจ

ดอกไม้หยุกหยิกอยู่ในอ้อมแขนของตรินัยน์ เธอลืมตาขึ้นเห็นใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ ๆ เมื่อคืนกว่าจะได้นอน เขาก็ชำเราเธอจนเสียงดนตรีภายนอกเงียบไป เธอหลับลงไปด้วยความอ่อนเพลีย

เขายังคงหลับตาสนิท หน้าตายังฉาบรอยยิ้มจาง ๆ

‘คนทุเรศ นอนหลับยังมีหน้ามายิ้ม’ เธอต่อว่าเขาอยู่ในใจ

ดอกไม้ยกแขนที่ก่ายกอดตัวเธอออกไปให้พ้นตัว พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ทำท่ายกมือขึ้นมาจะทุบไปที่ตัวของเขา แต่ก็ชะงักมือเอาไว้ เพราะหากเขาตื่น เธอก็คงทำหน้าไม่ถูก อีกอย่างกลัวเขาจะทำอะไรกับเธอต่ออีกด้วย

หญิงสาวขยับตัวและก้าวลงจากเตียงอย่างช้า ๆ รู้สึกเมื่อยขบและปวดร้าวไปทั้งตัว แค่ขยับก็เจ็บเสียดเสียวตรงใจกลางเรือนร่างแปล๊บ ๆ เธอไม่วายหันไปทำตาขวางใส่ผู้ชายตัวใหญ่ที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ตรงหน้า

แค่นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอก็หน้าออกร้อนผ่าว ๆ รีบก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่หล่นอยู่ใกล้ ๆ รวบขึ้นมา ส่ายสายตาหาห้องน้ำ ก่อนจะเร่งฝีเท้าอย่างเบาเร่งตรงไปจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย

กระเป๋าเป้ของเธอยังวางอยู่ที่เดิม เธอหาเสื้อผ้าที่รัดกุมในกระเป๋าออกมาใส่แทนเสื้อผ้าที่ยั่วยวนชุดที่เธอใส่จนได้เรื่อง

อุมาริการ์มองหากระเป๋าของทับทิม แต่มันก็ไม่อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว