บทที่ 8 คนของผม

เขาหันหน้ากลับมามองหน้าสวย ๆ ที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นขยี้ปากของตัวเองแรง ๆ

“คนเลว คุณมันบ้า” เธอพูดทำท่าเหมือนจะร้องไห้

มันสุดจะทนแล้ว ถูกเขาข่มเหงรังแกที่ห้องของเขาก็พอทำเนา เพราะเธอแส่หาเรื่องเอง แต่นี่ที่บ้านของเธอ ที่ห้องของเธอ เขายังตามมาระราน

แทนที่เขาจะโกรธ เขากับยิ้มออกมาสีหน้ายวน ๆ

“อยากจะนอนกับใคร คุณก็เอาเงินฟาดไปสิ มีผู้หญิงคนอื่นอีกเยอะแยะ แต่บอกเอาไว้ก่อนนะ ว่าไม่ใช่ฉันแน่นอน เรื่องเมื่อคืน ฉันถือว่าทำทานให้คุณไปก็แล้วกัน” เธอพูดน้ำตาคลอหน่วย มองจ้องหน้าเขาอย่างเสียใจ

ตรินัยน์ได้แต่ถอนหายใจขึ้นมาเบา ๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าหา ดอกไม้ถอยหลังกรูด สายตามองหน้าเขาอย่างหวาดกลัว

“อย่าเข้ามานะ” เธอสอดส่ายสายตาหาอาวุธ ก่อนจะเห็นด้ามร่มที่เธอวางเอาไว้ตรงประตูทางออก

“ผมมาด้วยความคิดถึงคุณนะ” เขาพูดเสียงอ่อย ๆ มองหน้าดอกไม้ยิ้มน้อย ๆ

“ฉันไม่ได้คิดถึงคุณ และบอกเอาไว้เลยนะ ฉันไม่ได้ชอบคุณ และฉันเกลียดคุณเสียด้วยซ้ำ” ปากเธอก็ต่อล้อต่อเถียงกับเขา พยายามหมุนตัวเดินไปทางที่มีร่มเสียบอยู่

“คุณดอกไม้” ตรินัยน์เรียกชื่อเธอด้วยความสนิทใจ

เธอออกตัววิ่งตรงไปยังประตูห้อง ตั้งใจจะหยิบคันร่มขึ้นมาฟาดเขา แล้วเปิดประตูวิ่งหนีไป แต่เธอก็ช้ากว่านายเทมป์

“จะไปไหน ฮึ ... ที่รัก คนสวยของผม” เขาพูดแสดงความเป็นเจ้าของ กอดรั้งเธอเอาไว้จากด้านหลัง

“ช่างรู้ใจ ว่าผมชอบแนวซาดิสม์ ตอนนี้ของผมมันขึ้นแล้วงะ คุณต้องทำให้มันลงให้ได้นะ” คำพูดหยาบคายหลุดออกมาจากปากของเขา ตรินัยน์ก้มลงมางับติ่งหู ของเธอเบา ๆ

“หยุดนะ ไอ้บ้าเทมป์ ถ้าแกไม่หยุด ฉันแหกปากร้องแน่ ๆ” เธอแว้ดเขาออกไปเสียงดังกว่าเดิม ดิ้นตัวอย่างแรง และกระทืบเท้าน้อย ๆ ลงบนหลังเท้าของเขาอย่างหนัก ๆ เช่นกัน

“อ้า... พยศอย่างนี้สิ มันถึงจะสนุก” เขาพูดจบหัวเราะออกมาทันที

ตรินัยน์รวบร่างเธอขึ้นมา ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นทางด้านหลัง วางตัวเธอให้นอนลงบนโต๊ะอาหารที่อยู่กลางห้อง กดตัวเองทับเธอเอาไว้ทั้งตัว สองมือของอุมาริการ์ยกยันหน้าอกเขาไม่ให้ประชิด แต่ก็ไร้ผล เขารีบจับสองข้อมือนั้นออก รวบรัดเอาไว้แน่น ก่อนจะยิ้มพราวไปทั้งหน้า

“ผมอุตส่าห์รีบทำงาน แล้วก็รีบกลับมาหาคุณ แทนที่คุณจะดีใจ กลับสาปส่งผมแบบนี้น่ะหรือ ที่รัก” เขาพูดออกมาจากใจ ตรินัยน์รีบเคลียร์งานที่สนาม ก่อนจะขับรถดิ่งตรงมาที่นี่อย่างเร็ว

“ใครเขาใช้ให้คุณมา” เธอว่าเขา มองสบตาของตรินัยน์ อย่างไม่ยอมแพ้

“ใจผมสั่งมาไงครับ คุณผู้หญิง” พูดจบ ฉกริมฝีปากมาปิดปากสาวสวยที่พูดมากเอาไว้เสียสนิทปลายลิ้นของเขาสอดเข้ามาตวัดรัดปลายลิ้นของเธอชวนดูดดึง เธอต้องผ่อนคลายตัวเอง ไม่งั้นมีหวังเธอต้องขาดหายใจตายแน่ ๆ

“อือ... อื้อ” ดอกไม้ได้แต่ร้องครางประท้วง

“อืม” เสียงเขาครางอย่างพอใจเช่นกัน เมื่อเห็นว่าเธอโอนอ่อนตาม และเผลอไผลตวัดรัดปลายลิ้นของเขาด้วย

ฝ่ามือหนาล้วงเข้าไปคลึงหน้าอกตูมสวยใต้เสื้อทีเชิ้ตโดยไม่ใส่ยกทรง และสะกิดตรงที่เม็ดสีหวานที่อยู่ตรงยอดอย่างสนุกมือ

“คุณ... อา” เธอถึงกับผวาร้องออกมาเบา ๆ เมื่อเขาจู่โจมหน้าอกของเธอด้วยริมฝีปากของเขา ส่วนแข็งขืนของเขาบดเบียดกับหน้าขา และใช้มันแตะสัมผัสดันส่วนอ่อนไหวนอกกางเกงขาสั้นที่เธอใส่เป็นบางครั้ง เธอแทบขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้ เพราะทั้งตัวเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ที่โต๊ะ

“คุณตรินัยน์หยุดเถอะ” เสียงเธอร้องขอออกมาเบา ๆ อย่างแหบโหย

“ทำไม” เขาทำอ้อยอิ่งอยู่ตรงหน้าอกสวย ๆ ไม่ยอมห่าง เงยหน้าขึ้นถามหญิงสาว ที่เริ่มหายใจกระเส่า หัวใจเต้นรัวเร็ว

“ฉันขอเถอะนะคะ” เธอพูดเสียงสั่น ทำให้เขาเลื่อนตัวเองประกบชิดจ้องมองใบหน้าของดอกไม้

“ทำไมครับ” เขาพูดเสียงอ่อนนุ่ม ตามองเธอด้วยสายตาที่แปลกออกไป

“ใช้เงินของคุณไปซื้อผู้หญิงคนอื่นเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ขายตัว” เสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเต็มทน

“คุณไม่ขาย แสดงว่าคุณให้ผมฟรี ๆ ใช่ไหม” เขาทำเล่นลิ้น รู้อยู่แล้วเธอไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่ก็นึกสนุกอยากจะแกล้งคนน่ารักตรงหน้า

“คุณ” เธอขึ้นเสียงสูง จ้องหน้าเขาเขม็ง

ตรินัยน์ไม่สนใจ บดเบียดตัวการที่ทำร้ายเธอตั้งแต่เมื่อคืน ขยับถูเน้น ๆ ตรงจุดอ่อนไหว

“ห้องคุณห้องไหน” เขาถามขึ้น จ้องมองใบหน้าของเธอตรง ๆ

“ถ้าไม่บอก ผมจะเอาคุณตรงนี้ ไม่รับประกัน เผื่อว่าคุณทับทิมกลับมา” เขาพูดขู่ แต่ก็ทำจริง เขาสอดมือรั้งขอบกางเกงที่เธอนุ่งลงทันที ประกบฝ่ามือลงไปบนเนินเนื้อสดสวย หญิงสาวไม่ได้สวมใส่กางเกงแพนตี้ เธอถึงกับร้องอุทานออกมา

“อุ้ย... คุณ” เธอหมดคำพูด

“แกร๊ก” ยิ่งได้ยินเสียงเขาถอดหัวเข็มขัด ยิ่งใจหล่นวูบ ชาที่ใบหน้าที่ร้อนวูบ ๆ ใจประวิงไปอยู่ที่ประตูคอนโด

“ห้องนี้” เธอรีบบอกเขา ก่อนจะชี้มือไปยังห้องของตัวเอง ตรินัยน์ยกยิ้มด้วยความพอใจ

รวบรั้งเธอให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัว

“ทำตัวกับผัวให้น่ารัก ๆ หน่อยสิ” เขาพูดออกมาด้วยความพอใจ

ตรินัยน์อุ้มอุมาริการ์ตรงไปที่ห้องของเธอ และใช้เท้าเขี่ยประตูให้เปิดออก

ดอกไม้นึกถึงทางหนีทีไล่ แต่อย่างไรก็หาทางออกไม่เจอเอาเสียเลย

“ผมคิดถึงคุณทั้งวัน” เขาพูดเหมือนกระซิบ น้ำเสียงกระเส่า จ้องมองแต่ใบหน้าสวย ๆ ของอุมาริการ์ เธอได้แต่หลบสายตา ตอนนี้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเขาวางตัวนุ่ม ๆ ของเธอลงบนเตียง ก่อนจะทาบตัวเองลงไปทั้งร่าง ชายหนุ่มสอดนิ้วสัมผัสไปบนเนื้อนวลที่ปกคลุมด้วยแพรไหมสีดำนุ่ม ๆ ส่งสายตาว่าต้องการเธอมากมาย