บทที่ 1 เธอกลับมา

“คืนนี้คุณเมธัสว่างไหมคะ?”

เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นภายในห้องทำงานผู้บริหารระดับสูง ชายหนุ่มเจ้าของห้องเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง ริมฝีปากยิ้มอย่างคนที่รู้ดีว่าตัวเองมีเสน่ห์มากแค่ไหน และเขาใช้เสน่ห์นั้นกับผู้หญิงที่เข้าหาเขาทุกคน

เมธัสไม่ใช่ผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลก แต่เขามีบางอย่างที่ทำให้ผู้หญิงยากจะละสายตา รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาที่ดูเหมือนกำลังหยอกล้ออยู่ตลอดเวลา ประกอบกับฐานะนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ ทำให้เขากลายเป็นผู้ชายในฝันของสาว ๆ จำนวนไม่น้อย และที่สำคัญ เขารู้วิธีทำให้ผู้หญิงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษได้อย่างแนบเนียน

“ถ้าผมบอกว่าไม่ว่าง คุณจะเสียใจหรือเปล่า?” ชายหนุ่มหยอดคำหวานตามความเคยชิน

“เสียใจสิคะ อุตส่าห์รอทั้งวัน”

หญิงสาวขยับเข้าใกล้ ส่งสายตาออดอ้อนอย่างมีความหวัง เมธัสหัวเราะเบา ๆ

“คุณมีแชทของผมนี่ครับ ทำไมไม่โทร.ก่อนจะได้ไม่ต้องรอ”

รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานหุบยิ้มลงทันที แต่ชั่วพริบตาเธอก็กลับมาอ้อนเขาใหม่

“ทั้งไลน์ ทั้งโทร. คุณรับเองที่ไหนละคะ? เลขาฯคุณ บอกแต่ว่าไม่ว่างๆ”

หญิงสาวจงใจโน้มตัวเข้าหาเขา แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไรมากไปกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน

ก๊อก ก๊อก!

“คุณเมธัสคะ เจ้าหน้าที่มูลนิธิดอกไม้บาน...มาขอพบค่ะ”

จรี เลขาฯหน้าห้องที่อาวุโสสุดในที่ทำงานเปิดประตูเข้ามารายงาน

ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ มูลนิธิดอกไม้บาน ชื่อเชยๆ แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ? เขานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนสีหน้าจะกลับมาเป็นปกติ

“ไม่พบครับ”

“ฉันก็ไม่ได้อยากพบคุณนักหรอก ถ้าไม่จำเป็น!”

เสียงผู้หญิงที่ดังสวนเข้ามาทำให้เมธัสขมวดคิ้ว ประตูเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต หญิงสาวในชุดทำงานทะมัดทะแมงก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ใบหน้าสวยคมดูมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายท้าทาย จ้องมองเขาเขม็ง บ่งบอกชัดเจนว่าไม่พอใจที่เขาไม่ให้พบ!

เธอหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน กวาดตามองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วปรายตามองหญิงสาวที่หน้างออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนยิ้มเยาะ

“สิบห้าปีผ่านไป ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด”

เมธัสค่อย ๆ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ มองหน้าหญิงสาวที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ส่วนเธอก็ยังไม่มีมารยาทเหมือนเดิม สิรินทร์!”

“อย่างน้อยพวกเราก็ยังมีอะไรที่เหมือนกันอยู่บ้าง แล้วก็...ขอบคุณที่ยังจำชื่อฉันได้!”

สิรินทร์หันไปยิ้มให้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเป็นมิตร

“ขอโทษนะคะที่ขัดจังหวะ เชิญตามสบายค่ะ ฉันคุยธุระไม่นาน”

หญิงสาวคนนั้นหันมองเมธัสอย่างลังเล

“คุณเมธัสคะ...”

“คุณออกไปก่อน”

“แต่...”

“ผมบอกให้ออกไปก่อนครับ”

น้ำเสียงยังสุภาพ ทว่าชัดเจนจนอีกฝ่ายไม่กล้าต่อรอง หญิงสาวจำต้องหยิบกระเป๋าขึ้นมา ก่อนส่งสายตาไม่พอใจให้สิรินทร์ที่เข้ามาขัดจังหวะแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับจรี

เมื่อประตูปิดลง เมธัสจึงลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับหญิงสาว โดยไม่มีความเกรงใจหรือสุภาพเหมือนกับสาวๆ ที่เขาเคยควง

“มีธุระอะไร?”

สิรินทร์วางแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างไม่เกรงใจ

“มาขอเงินค่ะ”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นทันที ตบโต๊ะปัง! ด้วยความโมโห

“อะไรนะ?” เสียงนั้นดังลั่นด้วยความไม่พอใจ เลขาฯหน้าห้องของเขาถึงกับแง้มประตูเข้ามาก่อนที่เมธัสจะโบกมือไล่

“เงินบริจาคให้มูลนิธิดอกไม้บาน เรากำลังสร้างศูนย์การเรียนรู้ให้เด็กบนดอย งบประมาณยังขาดอยู่ ฉันเลยมาขอความช่วยเหลือจากคุณ”

เมธัสมองแฟ้มตรงหน้า แล้วผลักมันคืนกลับไปให้หญิงสาว

“แล้วทำไมต้องเป็นฉัน?”

“เพราะคุณรวยไง”

“เหตุผลดีมาก แต่ฉันไม่บริจาค”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้สิรินทร์เม้มปาก เธออุตส่าห์เสียเวลานัดหมาย เตรียมข้อมูลโครงการ และขับรถข้ามเมืองมาเพื่อพบเขา แต่ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรครบถ้วน ก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“คุณยังไม่ทันดูโครงการเลยนะ”

“ไม่จำเป็น ฉันไม่ชอบองค์กรที่เอาความน่าสงสารของคนอื่นมาระดมเงิน แล้วคนบริจาคก็ได้ภาพลักษณ์ว่าเป็นคนดี ส่วนคนที่ลำบากก็ยังลำบากเหมือนเดิม”

สิรินทร์ค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปหาเขาเล็กน้อย เมธัสที่ไม่เคยหลบผู้หญิงถึงกับถอยหลังห่างอย่างไม่รู้ตัว

“คุณเคยไปดูงานของมูลนิธิหรือยัง?”

“ไม่เคย และไม่คิดจะไป”

“ถ้าอย่างนั้น คุณเอาอะไรมาตัดสินคนอื่น?”

“ประสบการณ์”

“หรืออคติ?” สิรินทร์ย้อนทันที

ดวงตาสองคู่สบกัน ไม่มีใครยอมหลบให้ใคร

เมธัสยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ทำให้ใบหน้าของเขาดูเป็นมิตรขึ้นเลย

“รินทร์...เธอหายไปนานจนฉันลืมเธอแล้ว แต่พอกลับมา คำแรกที่เธอให้ฉันคือ ขอเงิน! แล้วเธอคิดว่าไอ้บ้าที่ไหนมันจะให้!”

“ก็ไอ้บ้าอย่างคุณไง..” เขาตะคอกใส่เธอเสียงดัง แต่เธอก็ตะคอกใส่เขากลับไป สายตาของทั้งคู่มองสบกัน

“เลขาฯของคุณบอกฉันว่า คุณไม่ค่อยว่าง และให้เวลาฉันแค่ 10 นาที แล้วจะให้ฉันอารัมบททักทายคุณก่อนเหรอ”

“มันคือมารยาท! เข้าใจคำว่ามารยาทไหมรินทร์...นี่เราไม่เจอกันมานานมากแล้วนะรินทร์! ทำทักทายสักคำก็ไม่มี”

“อ้อ...น้อยใจ”

“ใครน้อยใจ?”

“ฉันถอนคำพูดก็แล้วกัน แต่คุณช่วยบริจาคหน่อยนะ ฉันอยากให้คุณช่วยงานนี้จริงๆ”

บทถัดไป