บทที่ 1 เธอกลับมา
“คืนนี้คุณเมธัสว่างไหมคะ?”
เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นภายในห้องทำงานผู้บริหารระดับสูง ชายหนุ่มเจ้าของห้องเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง ริมฝีปากยิ้มอย่างคนที่รู้ดีว่าตัวเองมีเสน่ห์มากแค่ไหน และเขาใช้เสน่ห์นั้นกับผู้หญิงที่เข้าหาเขาทุกคน
เมธัสไม่ใช่ผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลก แต่เขามีบางอย่างที่ทำให้ผู้หญิงยากจะละสายตา รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาที่ดูเหมือนกำลังหยอกล้ออยู่ตลอดเวลา ประกอบกับฐานะนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ ทำให้เขากลายเป็นผู้ชายในฝันของสาว ๆ จำนวนไม่น้อย และที่สำคัญ เขารู้วิธีทำให้ผู้หญิงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษได้อย่างแนบเนียน
“ถ้าผมบอกว่าไม่ว่าง คุณจะเสียใจหรือเปล่า?” ชายหนุ่มหยอดคำหวานตามความเคยชิน
“เสียใจสิคะ อุตส่าห์รอทั้งวัน”
หญิงสาวขยับเข้าใกล้ ส่งสายตาออดอ้อนอย่างมีความหวัง เมธัสหัวเราะเบา ๆ
“คุณมีแชทของผมนี่ครับ ทำไมไม่โทร.ก่อนจะได้ไม่ต้องรอ”
รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานหุบยิ้มลงทันที แต่ชั่วพริบตาเธอก็กลับมาอ้อนเขาใหม่
“ทั้งไลน์ ทั้งโทร. คุณรับเองที่ไหนละคะ? เลขาฯคุณ บอกแต่ว่าไม่ว่างๆ”
หญิงสาวจงใจโน้มตัวเข้าหาเขา แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไรมากไปกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน
ก๊อก ก๊อก!
“คุณเมธัสคะ เจ้าหน้าที่มูลนิธิดอกไม้บาน...มาขอพบค่ะ”
จรี เลขาฯหน้าห้องที่อาวุโสสุดในที่ทำงานเปิดประตูเข้ามารายงาน
ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ มูลนิธิดอกไม้บาน ชื่อเชยๆ แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ? เขานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนสีหน้าจะกลับมาเป็นปกติ
“ไม่พบครับ”
“ฉันก็ไม่ได้อยากพบคุณนักหรอก ถ้าไม่จำเป็น!”
เสียงผู้หญิงที่ดังสวนเข้ามาทำให้เมธัสขมวดคิ้ว ประตูเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต หญิงสาวในชุดทำงานทะมัดทะแมงก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ใบหน้าสวยคมดูมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายท้าทาย จ้องมองเขาเขม็ง บ่งบอกชัดเจนว่าไม่พอใจที่เขาไม่ให้พบ!
เธอหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน กวาดตามองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วปรายตามองหญิงสาวที่หน้างออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนยิ้มเยาะ
“สิบห้าปีผ่านไป ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด”
เมธัสค่อย ๆ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ มองหน้าหญิงสาวที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ส่วนเธอก็ยังไม่มีมารยาทเหมือนเดิม สิรินทร์!”
“อย่างน้อยพวกเราก็ยังมีอะไรที่เหมือนกันอยู่บ้าง แล้วก็...ขอบคุณที่ยังจำชื่อฉันได้!”
สิรินทร์หันไปยิ้มให้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเป็นมิตร
“ขอโทษนะคะที่ขัดจังหวะ เชิญตามสบายค่ะ ฉันคุยธุระไม่นาน”
หญิงสาวคนนั้นหันมองเมธัสอย่างลังเล
“คุณเมธัสคะ...”
“คุณออกไปก่อน”
“แต่...”
“ผมบอกให้ออกไปก่อนครับ”
น้ำเสียงยังสุภาพ ทว่าชัดเจนจนอีกฝ่ายไม่กล้าต่อรอง หญิงสาวจำต้องหยิบกระเป๋าขึ้นมา ก่อนส่งสายตาไม่พอใจให้สิรินทร์ที่เข้ามาขัดจังหวะแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับจรี
เมื่อประตูปิดลง เมธัสจึงลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับหญิงสาว โดยไม่มีความเกรงใจหรือสุภาพเหมือนกับสาวๆ ที่เขาเคยควง
“มีธุระอะไร?”
สิรินทร์วางแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างไม่เกรงใจ
“มาขอเงินค่ะ”
คิ้วเข้มเลิกขึ้นทันที ตบโต๊ะปัง! ด้วยความโมโห
“อะไรนะ?” เสียงนั้นดังลั่นด้วยความไม่พอใจ เลขาฯหน้าห้องของเขาถึงกับแง้มประตูเข้ามาก่อนที่เมธัสจะโบกมือไล่
“เงินบริจาคให้มูลนิธิดอกไม้บาน เรากำลังสร้างศูนย์การเรียนรู้ให้เด็กบนดอย งบประมาณยังขาดอยู่ ฉันเลยมาขอความช่วยเหลือจากคุณ”
เมธัสมองแฟ้มตรงหน้า แล้วผลักมันคืนกลับไปให้หญิงสาว
“แล้วทำไมต้องเป็นฉัน?”
“เพราะคุณรวยไง”
“เหตุผลดีมาก แต่ฉันไม่บริจาค”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้สิรินทร์เม้มปาก เธออุตส่าห์เสียเวลานัดหมาย เตรียมข้อมูลโครงการ และขับรถข้ามเมืองมาเพื่อพบเขา แต่ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรครบถ้วน ก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
“คุณยังไม่ทันดูโครงการเลยนะ”
“ไม่จำเป็น ฉันไม่ชอบองค์กรที่เอาความน่าสงสารของคนอื่นมาระดมเงิน แล้วคนบริจาคก็ได้ภาพลักษณ์ว่าเป็นคนดี ส่วนคนที่ลำบากก็ยังลำบากเหมือนเดิม”
สิรินทร์ค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปหาเขาเล็กน้อย เมธัสที่ไม่เคยหลบผู้หญิงถึงกับถอยหลังห่างอย่างไม่รู้ตัว
“คุณเคยไปดูงานของมูลนิธิหรือยัง?”
“ไม่เคย และไม่คิดจะไป”
“ถ้าอย่างนั้น คุณเอาอะไรมาตัดสินคนอื่น?”
“ประสบการณ์”
“หรืออคติ?” สิรินทร์ย้อนทันที
ดวงตาสองคู่สบกัน ไม่มีใครยอมหลบให้ใคร
เมธัสยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ทำให้ใบหน้าของเขาดูเป็นมิตรขึ้นเลย
“รินทร์...เธอหายไปนานจนฉันลืมเธอแล้ว แต่พอกลับมา คำแรกที่เธอให้ฉันคือ ขอเงิน! แล้วเธอคิดว่าไอ้บ้าที่ไหนมันจะให้!”
“ก็ไอ้บ้าอย่างคุณไง..” เขาตะคอกใส่เธอเสียงดัง แต่เธอก็ตะคอกใส่เขากลับไป สายตาของทั้งคู่มองสบกัน
“เลขาฯของคุณบอกฉันว่า คุณไม่ค่อยว่าง และให้เวลาฉันแค่ 10 นาที แล้วจะให้ฉันอารัมบททักทายคุณก่อนเหรอ”
“มันคือมารยาท! เข้าใจคำว่ามารยาทไหมรินทร์...นี่เราไม่เจอกันมานานมากแล้วนะรินทร์! ทำทักทายสักคำก็ไม่มี”
“อ้อ...น้อยใจ”
“ใครน้อยใจ?”
“ฉันถอนคำพูดก็แล้วกัน แต่คุณช่วยบริจาคหน่อยนะ ฉันอยากให้คุณช่วยงานนี้จริงๆ”
