บทนำ
สิบห้าปีก่อน...พวกเขาไม่กล้ารัก เพราะกลัวสูญเสียความเป็นเพื่อน
สิบห้าปีต่อมา...เมื่อโชคชะตาพาให้กลับมาพบกันอีกครั้ง ความสัมพันธ์ที่เคยหยุดอยู่ตรงคำว่าเพื่อน กลับถลำลึกไปไกลเกินกว่าจะหวนคืน
ทั้งคู่ตกลงว่าจะไม่รัก ไม่ผูกมัด และไม่มีใครเป็นเจ้าของใคร
แต่ใครจะรู้ว่า...เกมรักที่ต่างฝ่ายต่างคิดว่าตัวเองควบคุมได้ กลับมีหัวใจเป็นเดิมพัน
เมื่อกติกาคือใครรักก่อนคนนั้นแพ้ แล้วคนที่ไม่เคยเลิกรักเลย...จะนับว่าแพ้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
บท 1
“คืนนี้คุณเมธัสว่างไหมคะ?”
เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นภายในห้องทำงานผู้บริหารระดับสูง ชายหนุ่มเจ้าของห้องเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง ริมฝีปากยิ้มอย่างคนที่รู้ดีว่าตัวเองมีเสน่ห์มากแค่ไหน และเขาใช้เสน่ห์นั้นกับผู้หญิงที่เข้าหาเขาทุกคน
เมธัสไม่ใช่ผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลก แต่เขามีบางอย่างที่ทำให้ผู้หญิงยากจะละสายตา รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาที่ดูเหมือนกำลังหยอกล้ออยู่ตลอดเวลา ประกอบกับฐานะนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ ทำให้เขากลายเป็นผู้ชายในฝันของสาว ๆ จำนวนไม่น้อย และที่สำคัญ เขารู้วิธีทำให้ผู้หญิงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษได้อย่างแนบเนียน
“ถ้าผมบอกว่าไม่ว่าง คุณจะเสียใจหรือเปล่า?” ชายหนุ่มหยอดคำหวานตามความเคยชิน
“เสียใจสิคะ อุตส่าห์รอทั้งวัน”
หญิงสาวขยับเข้าใกล้ ส่งสายตาออดอ้อนอย่างมีความหวัง เมธัสหัวเราะเบา ๆ
“คุณมีแชทของผมนี่ครับ ทำไมไม่โทร.ก่อนจะได้ไม่ต้องรอ”
รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานหุบยิ้มลงทันที แต่ชั่วพริบตาเธอก็กลับมาอ้อนเขาใหม่
“ทั้งไลน์ ทั้งโทร. คุณรับเองที่ไหนละคะ? เลขาฯคุณ บอกแต่ว่าไม่ว่างๆ”
หญิงสาวจงใจโน้มตัวเข้าหาเขา แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไรมากไปกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน
ก๊อก ก๊อก!
“คุณเมธัสคะ เจ้าหน้าที่มูลนิธิดอกไม้บาน...มาขอพบค่ะ”
จรี เลขาฯหน้าห้องที่อาวุโสสุดในที่ทำงานเปิดประตูเข้ามารายงาน
ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ มูลนิธิดอกไม้บาน ชื่อเชยๆ แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ? เขานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนสีหน้าจะกลับมาเป็นปกติ
“ไม่พบครับ”
“ฉันก็ไม่ได้อยากพบคุณนักหรอก ถ้าไม่จำเป็น!”
เสียงผู้หญิงที่ดังสวนเข้ามาทำให้เมธัสขมวดคิ้ว ประตูเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต หญิงสาวในชุดทำงานทะมัดทะแมงก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ใบหน้าสวยคมดูมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายท้าทาย จ้องมองเขาเขม็ง บ่งบอกชัดเจนว่าไม่พอใจที่เขาไม่ให้พบ!
เธอหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน กวาดตามองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วปรายตามองหญิงสาวที่หน้างออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนยิ้มเยาะ
“สิบห้าปีผ่านไป ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด”
เมธัสค่อย ๆ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ มองหน้าหญิงสาวที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ส่วนเธอก็ยังไม่มีมารยาทเหมือนเดิม สิรินทร์!”
“อย่างน้อยพวกเราก็ยังมีอะไรที่เหมือนกันอยู่บ้าง แล้วก็...ขอบคุณที่ยังจำชื่อฉันได้!”
สิรินทร์หันไปยิ้มให้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเป็นมิตร
“ขอโทษนะคะที่ขัดจังหวะ เชิญตามสบายค่ะ ฉันคุยธุระไม่นาน”
หญิงสาวคนนั้นหันมองเมธัสอย่างลังเล
“คุณเมธัสคะ...”
“คุณออกไปก่อน”
“แต่...”
“ผมบอกให้ออกไปก่อนครับ”
น้ำเสียงยังสุภาพ ทว่าชัดเจนจนอีกฝ่ายไม่กล้าต่อรอง หญิงสาวจำต้องหยิบกระเป๋าขึ้นมา ก่อนส่งสายตาไม่พอใจให้สิรินทร์ที่เข้ามาขัดจังหวะแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับจรี
เมื่อประตูปิดลง เมธัสจึงลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับหญิงสาว โดยไม่มีความเกรงใจหรือสุภาพเหมือนกับสาวๆ ที่เขาเคยควง
“มีธุระอะไร?”
สิรินทร์วางแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างไม่เกรงใจ
“มาขอเงินค่ะ”
คิ้วเข้มเลิกขึ้นทันที ตบโต๊ะปัง! ด้วยความโมโห
“อะไรนะ?” เสียงนั้นดังลั่นด้วยความไม่พอใจ เลขาฯหน้าห้องของเขาถึงกับแง้มประตูเข้ามาก่อนที่เมธัสจะโบกมือไล่
“เงินบริจาคให้มูลนิธิดอกไม้บาน เรากำลังสร้างศูนย์การเรียนรู้ให้เด็กบนดอย งบประมาณยังขาดอยู่ ฉันเลยมาขอความช่วยเหลือจากคุณ”
เมธัสมองแฟ้มตรงหน้า แล้วผลักมันคืนกลับไปให้หญิงสาว
“แล้วทำไมต้องเป็นฉัน?”
“เพราะคุณรวยไง”
“เหตุผลดีมาก แต่ฉันไม่บริจาค”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้สิรินทร์เม้มปาก เธออุตส่าห์เสียเวลานัดหมาย เตรียมข้อมูลโครงการ และขับรถข้ามเมืองมาเพื่อพบเขา แต่ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรครบถ้วน ก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
“คุณยังไม่ทันดูโครงการเลยนะ”
“ไม่จำเป็น ฉันไม่ชอบองค์กรที่เอาความน่าสงสารของคนอื่นมาระดมเงิน แล้วคนบริจาคก็ได้ภาพลักษณ์ว่าเป็นคนดี ส่วนคนที่ลำบากก็ยังลำบากเหมือนเดิม”
สิรินทร์ค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปหาเขาเล็กน้อย เมธัสที่ไม่เคยหลบผู้หญิงถึงกับถอยหลังห่างอย่างไม่รู้ตัว
“คุณเคยไปดูงานของมูลนิธิหรือยัง?”
“ไม่เคย และไม่คิดจะไป”
“ถ้าอย่างนั้น คุณเอาอะไรมาตัดสินคนอื่น?”
“ประสบการณ์”
“หรืออคติ?” สิรินทร์ย้อนทันที
ดวงตาสองคู่สบกัน ไม่มีใครยอมหลบให้ใคร
เมธัสยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ทำให้ใบหน้าของเขาดูเป็นมิตรขึ้นเลย
“รินทร์...เธอหายไปนานจนฉันลืมเธอแล้ว แต่พอกลับมา คำแรกที่เธอให้ฉันคือ ขอเงิน! แล้วเธอคิดว่าไอ้บ้าที่ไหนมันจะให้!”
“ก็ไอ้บ้าอย่างคุณไง..” เขาตะคอกใส่เธอเสียงดัง แต่เธอก็ตะคอกใส่เขากลับไป สายตาของทั้งคู่มองสบกัน
“เลขาฯของคุณบอกฉันว่า คุณไม่ค่อยว่าง และให้เวลาฉันแค่ 10 นาที แล้วจะให้ฉันอารัมบททักทายคุณก่อนเหรอ”
“มันคือมารยาท! เข้าใจคำว่ามารยาทไหมรินทร์...นี่เราไม่เจอกันมานานมากแล้วนะรินทร์! คำทักทายสักคำก็ไม่มี”
“อ้อ...น้อยใจ”
“ใครน้อยใจ?”
“ฉันถอนคำพูดก็แล้วกัน แต่คุณช่วยบริจาคหน่อยนะ ฉันอยากให้คุณช่วยงานนี้จริงๆ”
บทล่าสุด
#75 บทที่ 75 เจ็บและกลัว
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#74 บทที่ 74 เหตุหึง
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#73 บทที่ 73 คำที่อยากฟัง แต่ไม่มีคำอธิบาย
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#72 บทที่ 72 เธอกับเขาและเรา
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#71 บทที่ 71 เธอ...กับเขา
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#70 บทที่ 70 ดอกไม้ช่อนั้น ไม่ใช่ของเขา
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#69 บทที่ 69 ฉันแพ้แล้ว
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#68 บทที่ 68 จำเป็นต้องคุย
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#67 บทที่ 67 ฉันไม่มีสิทธิ์ห้าม
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#66 บทที่ 66 ฉันรอคำตอบจากคุณ
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026
คุณอาจชอบ 😍
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว













