บทที่ 2 กลับมาทำไม?
คำพูดของสิรินทร์ดูเหมือนอ่อนลง แต่สายตาของหญิงสาวก็ไม่ได้มองมาที่ชายหนุ่ม เธอกลับมองไปรอบๆ ห้องทำงานของเขาด้วยความสนใจ นั่นยิ่งทำให้เมธัสหงุดหงิดมากขึ้น
“นี่เธอยังคิดว่าตัวเองเป็นคนดีที่เปลี่ยนโลกได้เหมือนตอนเรียนสินะ ถึงมาทำงานแบบนี้”
“อืม...อย่างน้อยฉันก็ยังพยายามทำอะไรเพื่อคนอื่นได้บ้าง”
“แล้วเธอคิดว่าเงินบริจาคของฉันจะช่วยแก้ปัญหาได้ทุกอย่างหรือไง?”
“ไม่หรอก แต่เงินของคุณช่วยให้เด็กกลุ่มหนึ่งมีห้องเรียน มีหนังสือ มีอนาคตได้! หรือคุณจะบอกว่าพวกเขาไม่ควรได้รับโอกาส เพียงเพราะคุณไม่ชอบคนขอเงินบริจาค?”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน
เมธัสมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา สิรินทร์ในวันนี้ไม่เหมือนเด็กสาวขี้แยที่เขาเคยรู้จัก เธอมั่นใจขึ้น กล้าพูด กล้าเถียง และไม่มีท่าทีว่าจะยอมแพ้ให้เขาง่าย ๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังเหมือนเดิม เวลาที่เธอเชื่อมั่นในอะไรสักอย่าง เธอจะไม่มีวันถอย
“เธอเปลี่ยนไปมากนะ”
สิรินทร์หัวเราะหึ
“คุณก็เหมือนกันค่ะ”
“เมื่อก่อนเธอไม่เคยพูดกับฉันแบบนี้” รอยยิ้มของเธอจางลงไปชั่วขณะ
“เมื่อก่อนคุณก็ไม่เคยเป็นคนแบบนี้เหมือนกัน”
คำพูดนั้นดูประชดประชัน เมธัสนิ่งไป ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดเช็คขึ้นมา
“เท่าไหร่?”
สิรินทร์กะพริบตาอย่างไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือไม่
“คุณจะบริจาคแล้วเหรอ?”
“ใช่! ฉันรำคาญ อยากให้เธอเอาเงินไปแล้วออกจากห้องฉันสักที”
เขาก้มลงเขียนตัวเลข ก่อนฉีกเช็คส่งให้
สิรินทร์รับมา ก้มดูจำนวนเงินแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนความรำคาญของเขาจะมีมูลค่าสูงพอสมควร
“ขอบคุณค่ะ อย่างน้อยคุณก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง”
“สิรินทร์!”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ มองแฟ้มที่วางอยู่บนโต๊ะ
“ฉันอยากให้คุณได้อ่านมันนะคะ และยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งคุณเมธัส”
เธอหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่คิดจะเหลียวกลับมามอง
เมธัสยืนอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องประตูที่ปิดลงช้า ๆ
สิบห้าปี....สิบห้าปีที่เขาพยายามลืมผู้หญิงคนหนึ่ง และสิบห้าปีที่เขาบอกตัวเองว่า หากวันหนึ่งได้พบเธออีกครั้ง เขาจะไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่เพียงแค่ได้ยินเสียงของเธอ ทุกอย่างกลับพังลงอย่างง่ายดาย ภาพความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาในหัว
เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ขณะที่เขานั่งลงข้าง ๆ อย่างเงียบงัน นั่นเป็นวันที่เธอต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่มีทั้งพ่อและพ่อที่จากไปอย่างกะทันหันเพราะอุบัติเหตุ
“ถ้าวันหนึ่งฉันไม่เหลือใครเลย นายจะทิ้งฉันไหม เมธัส?”
“ไม่ทิ้งหรอก เด็กขี้แยอย่างเธอ ทิ้งให้คนอื่นรังแกได้ยังไง”
“สัญญานะ”
“เออ สัญญา”
ทั้งคู่เกี่ยวก้อยสัญญา ราวกับในละคร แต่มันเป็นความทรงจำที่เขาไม่เคยลืมเลย
เขาจำได้ว่าตัวเองเคยพูดอะไรไว้ และจำได้ดีว่าใครเป็นคนผิดสัญญาก่อน เมธัสกำมือแน่น ก่อนสบถกับตัวเองเบา ๆ
“กลับมาทำไมวะ...”
สิรินทร์เดินออกจากลิฟต์มาถึงลานจอดรถ เธอเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัย แล้วถอนหายใจยาว ...ในที่สุดก็ได้เงินมาเสียที
แม้จะต้องทนฟังคำพูดชวนโมโหของใครบางคนจนแทบอยากเอาแฟ้มฟาดหัว แต่จำนวนเงินบนเช็คก็ทำให้เธอพอใจไม่น้อย โทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอกดรับสายทันที
“เป็นไงบ้าง ได้เงินหรือเปล่า?” เสียงดรุณ เพื่อนสนิทดังมาตามสาย
“ได้แล้ว”
“จริงเหรอ! แล้วคุณเมธัสว่าไงบ้าง?”
สิรินทร์หัวเราะหึ
“ก็ไม่มีอะไร เขายังจำฉันได้ และเขาก็เหมือนเดิมนั่นแหละ”
“แล้วแกโอเคไหม?”
คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปกติ
“ทำไมจะไม่โอเคล่ะ เราเคยเป็นเพื่อนกันนะ”
เธอตัดสาย วางโทรศัพท์ลงบนคอนโซล แล้วหันไปหยิบกระเป๋า ทว่าเมื่อเปิดช่องเก็บของ ภาพถ่ายใบเก่ากลับร่วงลงมาบนตัก
ในภาพมีเด็กหนุ่มกับเด็กสาวยืนยิ้มอยู่ด้วยกัน เด็กหนุ่มมีรอยยิ้มกวน ๆ ส่วนเด็กสาวกำลังชูสองนิ้วอยู่ข้างแก้มของเขา
สิรินทร์หยิบภาพขึ้นมาใช้นิ้วลูบเบา ๆ
“สิบห้าปีแล้วนะ...เมธัส”
เธอมองภาพนั้นอยู่นาน ก่อนคว่ำมันลงและเก็บกลับเข้าที่เดิม
บางเรื่อง ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะลืมมันได้จริง ๆ
เย็นวันนั้น เมธัสยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงาน ทั้งที่เอกสารบนโต๊ะกองสูงจนเลขาฯ ต้องโทรมาเตือนถึงสองครั้ง โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น ข้อความจากหญิงสาวที่เขานัดหมายไว้ปรากฏบนหน้าจอ
คืนนี้ไปกินข้าวกันไหมคะ คิดถึงแล้ว
เขาอ่านข้อความ ก่อนกดปิดหน้าจอโดยไม่ตอบ
แปลกดี ทั้งที่มีผู้หญิงมากมายพร้อมจะเข้ามาอยู่ในชีวิต แต่กลับมีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาอารมณ์เสียได้ทั้งวัน
เสียงเคาะประตูเบาๆ แล้วจรี เลขาฯของเขาก็เดินเข้ามา
“คุณเมธัสคะ คุณสิรินทร์ส่งเอกสารมาเพิ่มเติมทางเมล์ของบริษัทค่ะ เป็นโครงการก่อสร้างศูนย์การเรียนรู้บนดอย เธอขอให้คุณช่วยตรวจสอบแบบและงบประมาณด้วยค่ะ”
เมธัสหลับตาลงช้า ๆ
“ผมบริจาคเงินไปแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก?”
“เธอบอกว่าเงินบริจาคเป็นส่วนหนึ่งค่ะ ส่วนนี้เป็นงานที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างโดยตรง”
“ส่งเอกสารมา”
“แล้วคุณเมธัสจะช่วยดูให้ไหมคะ?”
