บทที่ 2 กลับมาทำไม?

คำพูดของสิรินทร์ดูเหมือนอ่อนลง แต่สายตาของหญิงสาวก็ไม่ได้มองมาที่ชายหนุ่ม เธอกลับมองไปรอบๆ ห้องทำงานของเขาด้วยความสนใจ นั่นยิ่งทำให้เมธัสหงุดหงิดมากขึ้น

“นี่เธอยังคิดว่าตัวเองเป็นคนดีที่เปลี่ยนโลกได้เหมือนตอนเรียนสินะ ถึงมาทำงานแบบนี้”

“อืม...อย่างน้อยฉันก็ยังพยายามทำอะไรเพื่อคนอื่นได้บ้าง”

“แล้วเธอคิดว่าเงินบริจาคของฉันจะช่วยแก้ปัญหาได้ทุกอย่างหรือไง?”

“ไม่หรอก แต่เงินของคุณช่วยให้เด็กกลุ่มหนึ่งมีห้องเรียน มีหนังสือ มีอนาคตได้! หรือคุณจะบอกว่าพวกเขาไม่ควรได้รับโอกาส เพียงเพราะคุณไม่ชอบคนขอเงินบริจาค?”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน 

เมธัสมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา สิรินทร์ในวันนี้ไม่เหมือนเด็กสาวขี้แยที่เขาเคยรู้จัก เธอมั่นใจขึ้น กล้าพูด กล้าเถียง และไม่มีท่าทีว่าจะยอมแพ้ให้เขาง่าย ๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังเหมือนเดิม เวลาที่เธอเชื่อมั่นในอะไรสักอย่าง เธอจะไม่มีวันถอย

“เธอเปลี่ยนไปมากนะ”

สิรินทร์หัวเราะหึ

“คุณก็เหมือนกันค่ะ”

“เมื่อก่อนเธอไม่เคยพูดกับฉันแบบนี้” รอยยิ้มของเธอจางลงไปชั่วขณะ

“เมื่อก่อนคุณก็ไม่เคยเป็นคนแบบนี้เหมือนกัน”

คำพูดนั้นดูประชดประชัน เมธัสนิ่งไป ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดเช็คขึ้นมา

“เท่าไหร่?”

สิรินทร์กะพริบตาอย่างไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือไม่

“คุณจะบริจาคแล้วเหรอ?”

“ใช่! ฉันรำคาญ อยากให้เธอเอาเงินไปแล้วออกจากห้องฉันสักที”

เขาก้มลงเขียนตัวเลข ก่อนฉีกเช็คส่งให้

สิรินทร์รับมา ก้มดูจำนวนเงินแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนความรำคาญของเขาจะมีมูลค่าสูงพอสมควร

“ขอบคุณค่ะ อย่างน้อยคุณก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง”

“สิรินทร์!”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ มองแฟ้มที่วางอยู่บนโต๊ะ  

“ฉันอยากให้คุณได้อ่านมันนะคะ และยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งคุณเมธัส”

เธอหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่คิดจะเหลียวกลับมามอง

เมธัสยืนอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องประตูที่ปิดลงช้า ๆ

สิบห้าปี....สิบห้าปีที่เขาพยายามลืมผู้หญิงคนหนึ่ง และสิบห้าปีที่เขาบอกตัวเองว่า หากวันหนึ่งได้พบเธออีกครั้ง เขาจะไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่เพียงแค่ได้ยินเสียงของเธอ ทุกอย่างกลับพังลงอย่างง่ายดาย ภาพความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาในหัว

เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ขณะที่เขานั่งลงข้าง ๆ อย่างเงียบงัน นั่นเป็นวันที่เธอต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่มีทั้งพ่อและพ่อที่จากไปอย่างกะทันหันเพราะอุบัติเหตุ

“ถ้าวันหนึ่งฉันไม่เหลือใครเลย นายจะทิ้งฉันไหม เมธัส?”

“ไม่ทิ้งหรอก เด็กขี้แยอย่างเธอ ทิ้งให้คนอื่นรังแกได้ยังไง”

“สัญญานะ”

“เออ สัญญา”

ทั้งคู่เกี่ยวก้อยสัญญา ราวกับในละคร แต่มันเป็นความทรงจำที่เขาไม่เคยลืมเลย

เขาจำได้ว่าตัวเองเคยพูดอะไรไว้ และจำได้ดีว่าใครเป็นคนผิดสัญญาก่อน เมธัสกำมือแน่น ก่อนสบถกับตัวเองเบา ๆ

“กลับมาทำไมวะ...”

สิรินทร์เดินออกจากลิฟต์มาถึงลานจอดรถ เธอเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัย แล้วถอนหายใจยาว ...ในที่สุดก็ได้เงินมาเสียที

แม้จะต้องทนฟังคำพูดชวนโมโหของใครบางคนจนแทบอยากเอาแฟ้มฟาดหัว แต่จำนวนเงินบนเช็คก็ทำให้เธอพอใจไม่น้อย โทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอกดรับสายทันที

“เป็นไงบ้าง ได้เงินหรือเปล่า?” เสียงดรุณ เพื่อนสนิทดังมาตามสาย

“ได้แล้ว”

“จริงเหรอ! แล้วคุณเมธัสว่าไงบ้าง?”

สิรินทร์หัวเราะหึ

“ก็ไม่มีอะไร เขายังจำฉันได้ และเขาก็เหมือนเดิมนั่นแหละ”

“แล้วแกโอเคไหม?”

คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

“ทำไมจะไม่โอเคล่ะ เราเคยเป็นเพื่อนกันนะ”

เธอตัดสาย วางโทรศัพท์ลงบนคอนโซล แล้วหันไปหยิบกระเป๋า ทว่าเมื่อเปิดช่องเก็บของ ภาพถ่ายใบเก่ากลับร่วงลงมาบนตัก

ในภาพมีเด็กหนุ่มกับเด็กสาวยืนยิ้มอยู่ด้วยกัน เด็กหนุ่มมีรอยยิ้มกวน ๆ ส่วนเด็กสาวกำลังชูสองนิ้วอยู่ข้างแก้มของเขา

สิรินทร์หยิบภาพขึ้นมาใช้นิ้วลูบเบา ๆ

“สิบห้าปีแล้วนะ...เมธัส”

เธอมองภาพนั้นอยู่นาน ก่อนคว่ำมันลงและเก็บกลับเข้าที่เดิม

บางเรื่อง ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะลืมมันได้จริง ๆ

เย็นวันนั้น เมธัสยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงาน ทั้งที่เอกสารบนโต๊ะกองสูงจนเลขาฯ ต้องโทรมาเตือนถึงสองครั้ง โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น ข้อความจากหญิงสาวที่เขานัดหมายไว้ปรากฏบนหน้าจอ

คืนนี้ไปกินข้าวกันไหมคะ คิดถึงแล้ว

เขาอ่านข้อความ ก่อนกดปิดหน้าจอโดยไม่ตอบ

แปลกดี ทั้งที่มีผู้หญิงมากมายพร้อมจะเข้ามาอยู่ในชีวิต แต่กลับมีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาอารมณ์เสียได้ทั้งวัน

เสียงเคาะประตูเบาๆ แล้วจรี เลขาฯของเขาก็เดินเข้ามา

“คุณเมธัสคะ คุณสิรินทร์ส่งเอกสารมาเพิ่มเติมทางเมล์ของบริษัทค่ะ เป็นโครงการก่อสร้างศูนย์การเรียนรู้บนดอย เธอขอให้คุณช่วยตรวจสอบแบบและงบประมาณด้วยค่ะ”

เมธัสหลับตาลงช้า ๆ

“ผมบริจาคเงินไปแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก?”

“เธอบอกว่าเงินบริจาคเป็นส่วนหนึ่งค่ะ ส่วนนี้เป็นงานที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างโดยตรง”

“ส่งเอกสารมา”

“แล้วคุณเมธัสจะช่วยดูให้ไหมคะ?”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป