บทที่ 27 พักใจหน่อยเถอะ

เสียงฝีเท้าบนพื้นไม้ทำให้เธอรีบเงยหน้า พอเห็นว่าเป็นใครก็หันหนีทันที

“มีอะไรคะ?”

น้ำเสียงยังพยายามทำให้ปกติ แต่ปลายเสียงสั่นจนปิดไม่มิด เมธัสไม่ได้ตอบคำถาม หยิบกระดาษเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อส่งให้ สิรินทร์รับไปโดยไม่มองหน้า

“ขอบคุณค่ะ”

เขานั่งลงบนม้านั่งอีกด้าน เว้นที่ว่างระหว่างกัน นั่งเงียบๆ ข้างๆ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ