บทที่ 3 อุ่นใจที่มีเขา
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แฟ้มของเธอถูกทิ้งไว้ที่โต๊ะโดยที่เขาไม่คิดจะเปิดดู แล้วนี่ยังจะส่งเอกสารมาอีก
“ได้ คุณเลื่อนนัดให้ผมด้วย ผมจะไปดูสถานที่จริง”
จรี เดินออกไปยิ้มๆ เมธัสเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนหัวเราะกับตัวเองอย่างสมเพช
“ไอ้เมธัส...แกมันโง่ไม่เคยเปลี่ยน”
เขาเคยคิดว่าตัวเองจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตอีก แต่สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ยื่นมือกลับไปหาเธอ ทั้งที่ปากยังบอกว่าไม่อยากเจอ
หลายวันต่อมา สายหมอกบาง ๆ ปกคลุมยอดดอย อากาศเย็นสดชื่นต่างจากความวุ่นวายในเมืองหลวงโดยสิ้นเชิง
สิรินทร์กำลังยืนคุยกับปราชญ์ ชายหนุ่ม ลูกชายของผู้ก่อตั้งมูลนิธิดอกไม้บานอยู่หน้าอาคารไม้หลังเล็กที่กำลังก่อสร้าง เด็ก ๆ หลายคนวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล เสียงหัวเราะสดใสทำให้เธอยิ้มตามไปด้วย
“ถ้าได้วิศวกรจากบริษัทคุณเมธัสมาช่วยดูโครงสร้าง เราน่าจะลดงบประมาณลงได้อีกเยอะเลยนะ” ปราชญ์บอกพลางก้มดูแบบแปลนในมือ
“ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมมา”
“คุณรู้จักเขามาก่อนไม่ใช่เหรอ?”
สิรินทร์ชะงักไปนิดหนึ่ง
“เคยรู้จักค่ะ”
ยังไม่ทันที่ปราชญ์จะถามต่อ เสียงรถยนต์ก็ดังมาจากทางเข้า รถเอสยูวีสีดำแล่นเข้ามาจอดหน้าศูนย์การเรียนรู้ ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงจะก้าวลงจากรถ
เขาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก แว่นกันแดดปิดบังดวงตาคมกริบ และท่าทางของเขาก็บอกชัดว่าไม่ได้เต็มใจมาที่นี่นัก
สิรินทร์หันไปเห็นเขาแล้วถึงกับอึ้ง
“คุณมา?”
เมธัสถอดแว่นกันแดดออกช้า ๆ มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ก็มาดูว่าคนอย่างเธอจะเอาเงินฉันไปทำอะไรบ้าง”
“ถ้าไม่ไว้ใจกัน ก็กลับไปได้เลยค่ะ ไม่มีใครบังคับคุณมา”
เขายิ้มมุมปาก
“ฉันก็อยากกลับเหมือนกัน แต่ใครบางคนส่งเอกสารไปให้ฉันดู เพื่อขอคำแนะนำ ฉันก็เห็นว่าควรมาดูให้เห็นกับตาเสียหน่อย เพราะถ้ายิ่งไล่กลับ ก็ดูเหมือนจะเป็นพิรุธนะ”
สิรินทร์มองเขาอย่างรู้ทัน เขาไม่เชื่อสินะ ว่ามูลนิธิฯจะมาทำประโยชน์จริงๆ
“ได้ค่ะ แล้วคุณจะได้รู้ว่าเงินของคุณไม่ได้เสียเปล่า”
เมธัสเดินผ่านเธอไป แต่เมื่ออยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขาก็หยุดและพูดขึ้นโดยไม่หันกลับมา
“อ้อ...แล้วอย่าคิดว่าฉันมาที่นี่เพราะเธอ”
“ใครเขาคิดแบบนั้นกันล่ะ!”
สิรินทร์ตะโกนตอบกลับไป ก่อนจะทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เมื่อเมธัสเดินห่างออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ค่อย ๆ คลี่ออก
ภาพเด็กหนุ่มในความทรงจำปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมคำถามที่เธอไม่เคยกล้าตอบ
ถ้าฉันหายไปจริง ๆ นายจะเกลียดฉันไหม?
สิรินทร์มองตามชายหนุ่มที่กำลังเดินตรวจงานก่อสร้าง นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะมา
“ขอโทษนะ...เมธัส”
เธอไม่รู้เลยว่า การที่เธอกลับไปเจอกับเขา มันจะดีไหม? ความสัมพันธ์ครั้งนั้น มันน่ากลัวเกินไป
เพราะไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายปล่อยใจก่อน คนที่เคยคิดว่าตัวเองควบคุมหัวใจได้ดีที่สุด อาจกลายเป็นคนที่ถอนตัวไม่ขึ้นเสียเอง... นั่นแหละ เหตุผลที่เธอไม่ติดต่อเขาอีก
“แบบที่ส่งไปเป็นฉบับล่าสุดหรือเปล่า?”
เมธัสถามทันทีที่เดินมาหยุดหน้าอาคารไม้ซึ่งยกโครงขึ้นไปแล้วบางส่วน สิรินทร์ที่เดินตามหลังยังไม่ทันตอบ ปราชญ์ก็คลี่แบบแปลนในมือออกให้ดู
“ฉบับนี้ครับ แต่มีรายละเอียดบางจุดที่เราคุยกันว่าจะปรับ”
“ปรับแล้วใครรับรอง?”
“ยังไม่ได้ปรับค่ะ ถึงได้ขอให้คุณมาช่วยดูไง”
เมธัสเหลือบมองคนตอบ ก่อนรับแบบจากปราชญ์ไปกางบนโต๊ะไม้ใกล้ตัว เขาถอดแว่นกันแดดเหน็บกระเป๋าเสื้อ ก้มพิจารณาแนวอาคารสลับกับพื้นที่ตรงหน้า
“มีรายการวัสดุไหม?”
สิรินทร์ยื่นแฟ้มให้ เขาเปิดดูทีละหน้า ปลายนิ้วไล่ไปตามตัวเลข ก่อนหยุดอยู่ตรงรายการหนึ่ง
“ค่าขนส่งรวมอยู่ตรงไหน?”
“แยกไว้ด้านหลังค่ะ”
“แล้ววัสดุที่ชาวบ้านช่วยหามา ใครตรวจคุณภาพ?”
“ช่างที่ดูแลงานค่ะ”
“ผมขอคุยกับช่างด้วย แล้วบริเวณด้านหลังนั่น เวลาฝนตกน้ำไหลไปทางไหน?”
สิรินทร์สูดลมหายใจ เธอเตรียมตัวตอบคำถามเรื่องงานมาแล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะถามต่อกันโดยแทบไม่เว้นให้เธอหายใจ
“คุณจะถามทีละเรื่องได้ไหม?”
เมธัสเงยหน้า
“ฉันถามเรื่องเดียว เรื่องก่อสร้าง”
ปราชญ์ขยับแบบให้พ้นลมที่พัดเข้ามา ก่อนชี้ไปยังแนวลาดหลังอาคาร
“น้ำส่วนใหญ่ลงทางด้านนั้นครับ ผมพาเดินไปดูได้”
“ดีครับ ผมอยากเห็นพื้นที่จริง”
ชายหนุ่มสองคนเดินนำออกไป สิรินทร์มองตามแล้วเม้มปาก ก่อนรีบก้าวไปสมทบ
“อาคารนี้จะใช้เรียนพร้อมกันกี่คน?”
“ประมาณสามสิบค่ะ แต่บางวันอาจมีผู้ใหญ่มาเรียนด้วย”
“กลางวันหรือกลางคืน?”
“ทั้งสองอย่าง แล้วแต่กิจกรรม”
“งั้นเรื่องแสงสว่างกับจุดจ่ายไฟต้องดูใหม่ มีแผนซื้ออุปกรณ์อะไรบ้าง?”
“อยู่ในแฟ้มค่ะ”
“หน้าไหน?”
สิรินทร์ดึงแฟ้มจากมือเขามาเปิดอย่างรวดเร็ว
“นี่ค่ะ หน้านี้ อ่านได้ตามสบายเลย”
เมธัสรับกลับไป มุมปากยกนิดหนึ่ง
“ขอบคุณครับ เจ้าหน้าที่มูลนิธิบริการดีจริง ๆ”
“ถ้าผู้บริจาคถามน้อยกว่านี้ จะบริการดีกว่านี้อีกค่ะ”
“เธอเป็นคนขอให้ฉันมาดู”
“ให้มาดู ไม่ได้ให้มาสอบสวน”
“ถ้าดูเฉย ๆ แล้วกลับ ฉันดูรูปที่บริษัทก็ได้ ไม่ต้องขับรถขึ้นมาหรอก”
เธออ้าปากจะเถียง แต่ปราชญ์ชี้ให้ดูร่องน้ำเสียก่อน บทสนทนาจึงกลับไปอยู่ที่พื้นที่ก่อสร้าง เมธัสย่อตัวลงสำรวจดินบริเวณริมทาง ถามถึงสภาพพื้นที่ในช่วงฝนหนัก และจดบางอย่างลงในโทรศัพท์
สิรินทร์ยืนกอดอกฟัง คราวนี้เธอไม่ได้ขัด แม้ท่าทางของเขาจะชวนให้หงุดหงิด แต่คำถามหลายข้อก็เป็นสิ่งที่เธอเองยังตอบไม่ได้ ถึงการเจอกันครั้งนี้ เขาจะเรื่องมาก แต่เธอกลับอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด
