บทที่ 4 บางคนอยู่ในความทรงจำก็ดีแล้ว
“รินทร์ เดี๋ยวผมเอารูปตอนฝนตกให้คุณเมธัสดูนะครับ”
ปราชญ์หันมาบอก สิรินทร์ที่มองตามเมธัสหันมาพยักหน้ารับทันที
“ค่ะ อยู่ในกลุ่มงานใช่ไหม เดี๋ยวฉันหาให้ก็ได้”
“ผมบันทึกไว้ให้แล้วครับ คุณจะไล่ตามลำดับได้เลยครับ”
เมธัสที่นั่งดูพื้นดินกับร่องน้ำอยู่ลุกขึ้น ปัดดินที่ติดปลายนิ้วออก ก่อนมองคนทั้งสองสลับกัน
“ทำงานเข้าขากันดีนะครับ”
“เราทำงานด้วยกันมานานแล้วครับ” ปราชญ์ตอบตามปกติ
“ถึงว่ารู้ใจกัน” น้ำเสียงของเมธัสเรียบเฉย สิรินทร์หันขวับเพราะสะดุดหู แต่เมธัสก้มดูแฟ้มไปแล้วราวกับไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือจากเรื่องงาน
ไม่ไกลจากอาคาร ดรุณ เพื่อนสนิทของสิรินทร์นั่งอยู่บนเสื่อท่ามกลางเด็กกลุ่มหนึ่ง ในมือมีหนังสือนิทานเปิดค้างไว้ เด็กหญิงข้างตัวสะกิดแขนเมื่อเห็นเธอมองไปทางอื่นนานเกินไป
“พี่ดรุณ อ่านต่อสิคะ”
“ได้จ้ะ ถึงไหนแล้วนะ?”
“กระต่ายกำลังหนีค่ะ”
ดรุณก้มลงมองภาพ ก่อนเหลือบไปยังสิรินทร์อีกครั้ง เพื่อนของเธอกำลังชี้อะไรบางอย่างให้เมธัสดู สีหน้าขึงขังพอกันทั้งคู่
ตอนโทรศัพท์คุยกัน สิรินทร์บอกเพียงว่าได้เงินแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง แต่ผู้ชายที่ถูกขอเงินกลับตามขึ้นมาถึงนี่ด้วยตัวเอง ส่วนคนขอที่บอกว่าไม่มีอะไร ก็ดูจะใส่ใจกับคำพูดของเขาทุกคำ ดรุณถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันกลับมาอ่านนิทานต่อ
กว่าจะตรวจพื้นที่เสร็จก็เกือบเย็น เมธัสขอคุยกับช่างต่อ ส่วนสิรินทร์เดินกลับมาหยิบขวดน้ำที่โรงครัว เธอหมุนฝาแล้วดื่มไปหลายอึก ก่อนพบว่าดรุณยืนรออยู่ตรงประตู
“เหนื่อยเหรอ?”
“มาก!”
“เดินดูงาน?”
“ตอบคำถามคน”
ดรุณหัวเราะ ยื่นกล้วยน้ำว้าในจานให้ เพื่อนสาวหยิบไปลูกหนึ่งแล้วทรุดนั่งบนม้านั่งไม้
“เขาได้ยินที่เขาถาม เขาก็ถามเรื่องที่ควรถามนะ”
“ฉันรู้ แต่ถามดี ๆ ไม่เป็นหรือไง ต้องทำหน้าเหมือนฉันแอบยักยอกเงินเขาด้วย”
ดรุณมองเพื่อนยิ้มๆ
“หรือแกฟังเขาแล้วโมโหอยู่คนเดียว คนอื่นก็เห็นคุยกันรู้เรื่อง”
สิรินทร์หยุดปอกกล้วยที่กำลังจะกิน เงยหน้ามองเพื่อน
“แกอยู่ฝ่ายไหน?”
“ฝ่ายเด็ก ...อยากได้ห้องเรียน”
คำตอบทำให้สิรินทร์เถียงไม่ออก ดรุณนั่งลงข้างกัน รอจนเพื่อนกินไปได้ครึ่งลูกจึงถามต่อ
“แกกับเขาสนิทกันแค่ไหน?”
“ใคร?”
“ผู้รับเหมาที่เพิ่งบริจาคเงินแกมานั่นแหละ”
“เขาไม่ใช่ผู้รับเหมา...เขาเป็นเจ้าของบริษัทก่อสร้าง”
“รู้ละเอียดด้วย...”
“ดรุณ!”
“ก็แกไม่ยอมเล่า ฉันต้องถามเอง ว่าไง...สนิทกันแค่ไหน?”
สิรินทร์มองกล้วยในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบาลง
“เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก”
“รู้แล้วว่าเป็นเพื่อนกัน แต่เป็นเพื่อนแบบไหน เล่าให้ฟังหน่อยสิ”
“จะให้เล่าอะไร ไม่ได้เจอกันตั้งสิบห้าปี”
“แต่ยังจำกันได้ดีนะ”
สิรินทร์เงียบ ดรุณจึงไม่ได้ถามต่อทันที เสียงเด็กหัวเราะดังแว่วมาจากลานหน้าอาคาร ตามด้วยเสียงปราชญ์เรียกให้ช่วยกันเก็บของก่อนมืด สิรินทร์ลุกขึ้นเหมือนได้ทางออก
“ไปช่วยคุณปราชญ์ก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุย”
ดรุณมองตามเพื่อนที่รีบเดินหนีไป แล้วส่ายหน้ายิ้ม ๆ
หลังมื้อเย็น ความมืดค่อย ๆ กลืนแนวเขา อากาศเย็นลงจนคนในโครงการเริ่มหยิบเสื้อคลุมมาใส่
เมธัสนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าที่พัก โทรศัพท์ในมือมีข้อความจากจรีส่งมาเป็นระยะ เขาตอบเรื่องงานไปสองสามข้อความ ก่อนวางมันลงข้างตัว
เหนือยอดไม้มีดาวกระจายเต็มฟ้า เขาเอนหลัง เงยหน้ามองอยู่นานจนได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากทางโรงครัว
“แกเบาหน่อยสิ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยิน”
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
สิรินทร์กับดรุณเดินมาหยุดตรงโต๊ะไม้อีกฝั่งของลาน ทั้งคู่คงไม่เห็นเขา เพราะม้านั่งอยู่พ้นแสงหลอดไฟใต้ชายคา
เมธัสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ได้เปิดหน้าจอ
“ตกลงแกเป็นอะไรกับคุณเมธัส?”
“ก็บอกแล้วว่าเป็นเพื่อนวัยเด็ก”
“ฉันหมายถึงมีเรื่องอะไรกัน”
สิรินทร์นั่งลง ใช้ปลายรองเท้าเขี่ยใบไม้แห้งใต้โต๊ะ
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ไม่เคยคิดว่าจะต้องกลับไปเจอเขาอีก”
เมธัสชะงัก นิ่งฟัง สายตาที่มองโทรศัพท์เลื่อนไปยังผู้หญิงใต้แสงไฟทั้งสองคน
ดรุณนั่งลงตรงข้ามเพื่อน สีหน้าที่เคยล้อเล่นเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“ทำไมล่ะรินทร์…แกไม่อยากเจอเขาเพราะอะไร?”
สิรินทร์เงียบไปนานจนดรุณต้องโน้มตัวมองหน้า
“รินทร์?”
“บางคนอยู่ในความทรงจำก็ดีอยู่แล้ว”
เมธัสที่นั่งฟังอยู่ไม่ห่าง ขยับนิ้วบนโทรศัพท์ช้า ๆ ก่อนกำมันไว้แน่นกว่าเดิม
“หมายความว่าไง?” ดรุณถาม
“ก็ไม่ได้เจอกันตั้งสิบห้าปี ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาเป็นคนยังไง”
“แต่แกเป็นคนไปหาเขานะ”
“ฉันไปขอเงินให้โครงการ”
“คนที่จะบริจาคให้มูลนิธิเรามีตั้งเยอะแยะ”
“ก็ฉันรู้จักเขา แล้วบริษัทเขาก็ทำธุรกิจก่อสร้างด้วย”
สิรินทร์ตอบเร็ว ก่อนก้มลงรูดแขนเสื้อให้คลุมข้อมือ ดรุณเห็นท่าทางนั้นแล้วเปลี่ยนใจไม่ซักต่อ
“หนาวแล้ว กลับไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยทะเลาะกับเขาใหม่” ดรุณแซวขำๆ
“ใครอยากทะเลาะ”
“จ้ะ ไม่มีเลย”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมเสียงเก้าอี้ขยับ ผู้หญิงทั้งสองเดินกลับไปทางที่พัก เมธัสนั่งอยู่จนเสียงพูดคุยเงียบหาย จึงก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับสนิท
บางคนอยู่ในความทรงจำก็ดีอยู่แล้วอย่างนั้นหรือ?
