บทที่ 4 บางคนอยู่ในความทรงจำก็ดีแล้ว

“รินทร์ เดี๋ยวผมเอารูปตอนฝนตกให้คุณเมธัสดูนะครับ”

ปราชญ์หันมาบอก  สิรินทร์ที่มองตามเมธัสหันมาพยักหน้ารับทันที

“ค่ะ อยู่ในกลุ่มงานใช่ไหม เดี๋ยวฉันหาให้ก็ได้”

“ผมบันทึกไว้ให้แล้วครับ คุณจะไล่ตามลำดับได้เลยครับ”

เมธัสที่นั่งดูพื้นดินกับร่องน้ำอยู่ลุกขึ้น ปัดดินที่ติดปลายนิ้วออก ก่อนมองคนทั้งสองสลับกัน

“ทำงานเข้าขากันดีนะครับ”

“เราทำงานด้วยกันมานานแล้วครับ” ปราชญ์ตอบตามปกติ

“ถึงว่ารู้ใจกัน” น้ำเสียงของเมธัสเรียบเฉย สิรินทร์หันขวับเพราะสะดุดหู แต่เมธัสก้มดูแฟ้มไปแล้วราวกับไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือจากเรื่องงาน

ไม่ไกลจากอาคาร ดรุณ เพื่อนสนิทของสิรินทร์นั่งอยู่บนเสื่อท่ามกลางเด็กกลุ่มหนึ่ง ในมือมีหนังสือนิทานเปิดค้างไว้ เด็กหญิงข้างตัวสะกิดแขนเมื่อเห็นเธอมองไปทางอื่นนานเกินไป

“พี่ดรุณ อ่านต่อสิคะ”

“ได้จ้ะ ถึงไหนแล้วนะ?”

“กระต่ายกำลังหนีค่ะ”

ดรุณก้มลงมองภาพ ก่อนเหลือบไปยังสิรินทร์อีกครั้ง เพื่อนของเธอกำลังชี้อะไรบางอย่างให้เมธัสดู สีหน้าขึงขังพอกันทั้งคู่

ตอนโทรศัพท์คุยกัน สิรินทร์บอกเพียงว่าได้เงินแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง แต่ผู้ชายที่ถูกขอเงินกลับตามขึ้นมาถึงนี่ด้วยตัวเอง ส่วนคนขอที่บอกว่าไม่มีอะไร ก็ดูจะใส่ใจกับคำพูดของเขาทุกคำ ดรุณถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันกลับมาอ่านนิทานต่อ

กว่าจะตรวจพื้นที่เสร็จก็เกือบเย็น เมธัสขอคุยกับช่างต่อ ส่วนสิรินทร์เดินกลับมาหยิบขวดน้ำที่โรงครัว เธอหมุนฝาแล้วดื่มไปหลายอึก ก่อนพบว่าดรุณยืนรออยู่ตรงประตู

“เหนื่อยเหรอ?”

“มาก!”

“เดินดูงาน?”

“ตอบคำถามคน”

ดรุณหัวเราะ ยื่นกล้วยน้ำว้าในจานให้ เพื่อนสาวหยิบไปลูกหนึ่งแล้วทรุดนั่งบนม้านั่งไม้

“เขาได้ยินที่เขาถาม เขาก็ถามเรื่องที่ควรถามนะ”

“ฉันรู้ แต่ถามดี ๆ ไม่เป็นหรือไง ต้องทำหน้าเหมือนฉันแอบยักยอกเงินเขาด้วย”

ดรุณมองเพื่อนยิ้มๆ

“หรือแกฟังเขาแล้วโมโหอยู่คนเดียว คนอื่นก็เห็นคุยกันรู้เรื่อง”

สิรินทร์หยุดปอกกล้วยที่กำลังจะกิน เงยหน้ามองเพื่อน

“แกอยู่ฝ่ายไหน?”

“ฝ่ายเด็ก ...อยากได้ห้องเรียน”

คำตอบทำให้สิรินทร์เถียงไม่ออก ดรุณนั่งลงข้างกัน รอจนเพื่อนกินไปได้ครึ่งลูกจึงถามต่อ

“แกกับเขาสนิทกันแค่ไหน?”

“ใคร?”

“ผู้รับเหมาที่เพิ่งบริจาคเงินแกมานั่นแหละ”

“เขาไม่ใช่ผู้รับเหมา...เขาเป็นเจ้าของบริษัทก่อสร้าง”

“รู้ละเอียดด้วย...”

“ดรุณ!”

“ก็แกไม่ยอมเล่า ฉันต้องถามเอง ว่าไง...สนิทกันแค่ไหน?”

สิรินทร์มองกล้วยในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบาลง

“เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก”

“รู้แล้วว่าเป็นเพื่อนกัน แต่เป็นเพื่อนแบบไหน เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“จะให้เล่าอะไร ไม่ได้เจอกันตั้งสิบห้าปี”

“แต่ยังจำกันได้ดีนะ”

สิรินทร์เงียบ ดรุณจึงไม่ได้ถามต่อทันที เสียงเด็กหัวเราะดังแว่วมาจากลานหน้าอาคาร ตามด้วยเสียงปราชญ์เรียกให้ช่วยกันเก็บของก่อนมืด สิรินทร์ลุกขึ้นเหมือนได้ทางออก

“ไปช่วยคุณปราชญ์ก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุย”

ดรุณมองตามเพื่อนที่รีบเดินหนีไป แล้วส่ายหน้ายิ้ม ๆ

หลังมื้อเย็น ความมืดค่อย ๆ กลืนแนวเขา อากาศเย็นลงจนคนในโครงการเริ่มหยิบเสื้อคลุมมาใส่

เมธัสนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าที่พัก โทรศัพท์ในมือมีข้อความจากจรีส่งมาเป็นระยะ เขาตอบเรื่องงานไปสองสามข้อความ ก่อนวางมันลงข้างตัว

เหนือยอดไม้มีดาวกระจายเต็มฟ้า เขาเอนหลัง เงยหน้ามองอยู่นานจนได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากทางโรงครัว

“แกเบาหน่อยสิ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยิน”

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

สิรินทร์กับดรุณเดินมาหยุดตรงโต๊ะไม้อีกฝั่งของลาน ทั้งคู่คงไม่เห็นเขา เพราะม้านั่งอยู่พ้นแสงหลอดไฟใต้ชายคา

เมธัสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ได้เปิดหน้าจอ

“ตกลงแกเป็นอะไรกับคุณเมธัส?”

“ก็บอกแล้วว่าเป็นเพื่อนวัยเด็ก”

“ฉันหมายถึงมีเรื่องอะไรกัน”

สิรินทร์นั่งลง ใช้ปลายรองเท้าเขี่ยใบไม้แห้งใต้โต๊ะ

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ไม่เคยคิดว่าจะต้องกลับไปเจอเขาอีก”

เมธัสชะงัก นิ่งฟัง สายตาที่มองโทรศัพท์เลื่อนไปยังผู้หญิงใต้แสงไฟทั้งสองคน

ดรุณนั่งลงตรงข้ามเพื่อน สีหน้าที่เคยล้อเล่นเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“ทำไมล่ะรินทร์…แกไม่อยากเจอเขาเพราะอะไร?”

สิรินทร์เงียบไปนานจนดรุณต้องโน้มตัวมองหน้า

“รินทร์?”

“บางคนอยู่ในความทรงจำก็ดีอยู่แล้ว”

เมธัสที่นั่งฟังอยู่ไม่ห่าง ขยับนิ้วบนโทรศัพท์ช้า ๆ ก่อนกำมันไว้แน่นกว่าเดิม

“หมายความว่าไง?” ดรุณถาม

“ก็ไม่ได้เจอกันตั้งสิบห้าปี ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาเป็นคนยังไง”

“แต่แกเป็นคนไปหาเขานะ”

“ฉันไปขอเงินให้โครงการ”

“คนที่จะบริจาคให้มูลนิธิเรามีตั้งเยอะแยะ”

“ก็ฉันรู้จักเขา แล้วบริษัทเขาก็ทำธุรกิจก่อสร้างด้วย”

สิรินทร์ตอบเร็ว ก่อนก้มลงรูดแขนเสื้อให้คลุมข้อมือ ดรุณเห็นท่าทางนั้นแล้วเปลี่ยนใจไม่ซักต่อ

“หนาวแล้ว กลับไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยทะเลาะกับเขาใหม่” ดรุณแซวขำๆ

“ใครอยากทะเลาะ”

“จ้ะ ไม่มีเลย”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมเสียงเก้าอี้ขยับ ผู้หญิงทั้งสองเดินกลับไปทางที่พัก เมธัสนั่งอยู่จนเสียงพูดคุยเงียบหาย จึงก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับสนิท

บางคนอยู่ในความทรงจำก็ดีอยู่แล้วอย่างนั้นหรือ?

บทก่อนหน้า
บทถัดไป