บทที่ 42 ข้อความจากทางไกล

ปราชญ์พยักหน้า เขานั่งคิดอีกพัก ก่อนบอกว่าจะหาเวลาคุยกับต้นหวายตามลำพัง 

เมื่อเขาลุกไป ดรุณก็ยังไม่ขยับ สิรินทร์รับรู้ถึงสายตาของเพื่อน แต่เลือกหยิบเอกสารขึ้นมาเรียงใหม่

“อะไร? ทำไมจ้องฉันแบบนั้น”

“เปล่า ฉันฟังแกแนะนำเขาอยู่”

“ก็เขามาปรึกษา”

ดรุณพยักหน้าเบา ๆ

“แกแนะนำได้ดีนะ”

สิรินทร์เงยหน้าขึ้น แต่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ