บทที่ 5 ทำไมไม่คุยกันดีๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น สิรินทร์มาถึงโต๊ะประชุมพร้อมแก้วกาแฟสองใบ เมธัสนั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีแบบแปลน แฟ้มเอกสาร และกระดาษที่เขียนตัวเลขเรียงกันเป็นแถว
เธอวางกาแฟใบหนึ่งข้างมือเขา
“ไม่ใส่น้ำตาลค่ะ ที่นี่ไม่มีเครื่องชง ต้องดื่มแบบนี้ไปก่อน”
เมธัสมองแก้ว ก่อนเงยหน้ามองคนเอามาให้
“ฉันดื่มได้”
“ก็บอกไว้ เผื่อคุณจะถามหากาแฟแก้วละสองร้อย”
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
สิรินทร์นั่งลงฝั่งตรงข้าม พอดีกับปราชญ์และดรุณเดินเข้ามาพร้อมช่างผู้ดูแลงาน ทุกคนจึงเริ่มคุยโดยไม่ต้องมีใครห้ามศึกยามเช้า คงมีเมธัสที่แอบมองสิรินทร์ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
เมธัสเลื่อนแบบแปลนไปกลางโต๊ะ ชี้บริเวณด้านหลังอาคาร
“ตรงนี้ผมอยากให้คนออกแบบกลับมาดูพื้นที่อีกครั้งครับ โดยเฉพาะทางน้ำกับแนวฐานราก เมื่อวานผมคุยกับช่างแล้ว ข้อมูลที่ใช้ทำแบบยังมีบางส่วนไม่ตรงกับหน้างาน”
ช่างพยักหน้ารับ ก่อนอธิบายจุดที่ติดขัดเพิ่มเติม สิรินทร์ฟังพลางจดตาม กระทั่งเมธัสพูดถึงการชะลองานบางส่วน เธอจึงเงยหน้าขึ้น
“ต้องหยุดนานแค่ไหนคะ?”
“ต้องให้ทีมตรวจก่อน ถึงจะตอบได้”
“หนึ่งสัปดาห์ สองสัปดาห์ หรือเป็นเดือน?” สิรินทร์ถามต่อ
“ฉันยังไม่รู้ รินทร์”
“แต่เรามีกำหนดเปิดใช้ เด็กต้องย้ายเข้ามาเรียนก่อนฝนหนักกว่านี้นะคะ”
เมธัสวางปากกาลง
“เพราะจะมีฝนหนักนี่แหละถึงต้องดูให้แน่ใจ”
“ฉันเข้าใจ แต่ถ้าหยุดตอนนี้ งานส่วนอื่นจะทำต่อได้แค่ไหน คนที่นัดมาช่วยก็ต้องเลื่อนทั้งหมดหรือเปล่า?”
“เราแยกงานที่ทำต่อได้ออกมาก่อน ส่วนไหนเกี่ยวกับจุดที่ต้องตรวจ ก็ต้องรอ” เมธัสอธิบายอย่างใจเย็น
“แล้วค่าแรงที่เพิ่มล่ะ?” สิรินทร์ยังซักไซ้
เขาเปิดกระดาษอีกแผ่นให้ดู
“ฉันกำลังประเมินอยู่ ถ้าวางแผนดี ๆ ค่าใช้จ่ายจะน้อยกว่าทำไปแล้วต้องรื้อแก้”
สิรินทร์มองตัวเลขตรงหน้า ยิ่งเห็นรายการก็ยิ่งรู้สึกว่าวันเปิดห้องเรียนกำลังถอยห่างออกไปไกลกว่าที่เธอวางแผนไว้
“คุณคิดแต่เรื่องเสียเงิน แต่เด็กเสียเวลาเหมือนกันนะ”
เมธัสนิ่งไป ก่อนเลื่อนกระดาษกลับมาช้า ๆ จ้องสิรินทร์อย่างจริงจัง
“เธอคิดว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่?”
“ฉันไม่ได้บอกว่าคุณไม่ช่วย แต่ทุกอย่างรอจนพร้อมหมดไม่ได้หรอกค่ะ ที่นี่มีคนรอใช้อาคารจริง ๆ”
“แล้วเธอจะให้ฉันบอกว่าเดินหน้าต่อไป ไม่ต้องรอตรวจแบบก่อสร้างกับหน้างาน...งั้นเหรอ?” เมธัสตอบเสียงเข้ม สายตาตำหนิสิรินทร์อย่างเปิดเผย
“ฉันแค่อยากรู้ว่ามีวิธีที่เร็วกว่านี้ไหม?” สิรินทร์พูดเสียงอ่อย เมื่อเข้าใจว่า ที่เขากำลังทำอยู่ไม่ได้ตั้งใจจะกวนเธอ
“ถ้ามี! ฉันจะนั่งเขียนไอ้พวกนี้ตั้งแต่เมื่อคืนทำไม?”
ดรุณยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม บังรอยยิ้มกับเสียงหัวเราที่เผลอหลุดออกมา สิรินทร์ปรายตามองทันที
“ขำอะไร?”
“เปล่า น้ำเย็นดี”
ปราชญ์ขยับเข้ามาดูแบบ ก่อนใช้ดินสอชี้พื้นที่ว่างข้างโรงครัว
“ถ้าเราแยกเรื่องห้องเรียนออกจากอาคารหลักก่อนล่ะครับ?”
ทั้งคู่หันมองเขา
“หมายถึงทำที่เรียนชั่วคราวเพิ่มตรงนี้ครับ” ปราชญ์อธิบายเพิ่ม “ตอนนี้ที่เด็กใช้อยู่แคบ แล้วฝนสาดเข้าได้ ถ้ามีโรงเรือนที่กันฝนได้ดีกว่า เด็กก็ใช้ไปก่อนระหว่างรออาคารหลัก”
สิรินทร์ก้มดูตำแหน่งที่เขาชี้
“ตรงนี้อยู่ใกล้ห้องน้ำด้วย”
“ครับ แล้วไม่ขวางทางขนวัสดุ ส่วนอาคารหลักก็ให้ทีมตรวจเต็มที่ เราอยากใช้กันอีกนาน รากฐานต้องมั่นคงถึงจะดี”
“ฉันเห็นด้วยนะ” ดรุณวางแก้ว “อย่างน้อยแยกเด็กออกจากแถวก่อสร้างได้ด้วย”
“แต่ต้องดูว่าจะใช้งบเท่าไหร่” สิรินทร์พึมพำ
“ใช้ของที่มีอยู่ก่อนครับ เดี๋ยวเราช่วยกันดู อะไรยืมได้ก็ยืม”
สีหน้าของเธอคลายลงเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มประชุม
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะเช็กของที่เก็บไว้ คุณปราชญ์ช่วยดูพื้นที่ให้หน่อยนะคะ”
“ได้ครับ” ปราชญ์รับคำ
เมธัสมองทั้งคู่ ก่อนดึงแบบไปตรงหน้าตัวเอง
“พื้นที่ตรงนั้นต้องดูทางน้ำเหมือนกัน อย่าเพิ่งเลือกเพราะมันว่าง”
สิรินทร์หันกลับมาพูดสวนเมธัสทันที
“ก็ยังไม่ได้จะสร้างวันนี้ค่ะ”
“ฉันแค่เตือน” เมธัสโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้
“ค่ะ รับทราบค่ะ”
น้ำเสียงของเธอทำให้เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ปราชญ์จึงพูดแทรกอย่างใจเย็น
“เดี๋ยวเราเดินไปดูพร้อมกันดีกว่าครับ จะได้รู้ว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง”
หลังแยกย้ายจากโต๊ะประชุม ดรุณเดินตามสิรินทร์มาถึงห้องเก็บของ เพื่อนสาวยกกล่องอุปกรณ์การเรียนลงจากชั้นแรงกว่าที่จำเป็น
“เบาหน่อยรินทร์ ดินสอไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”
“ฉันไม่ได้โมโห”
“ยังไม่ได้บอกเลยว่าเธอโมโห”
สิรินทร์หันมาค้อน ดรุณจึงรับกล่องจากมือไปวางบนโต๊ะ
“คุณเมธัสเขาก็มีเหตุผลนะ”
“ฉันรู้”
“เขานั่งทำงานตั้งแต่เมื่อคืนด้วย”
ดรุณบอก มือของสิรินทร์ที่กำลังเปิดสมุดรายการหยุดไปนิดหนึ่ง
“แกเห็นเหรอ?”
“ตอนฉันไปเอาน้ำ ยังเห็นไฟห้องเขาเปิดอยู่”
สิรินทร์ก้มหน้าต่อ ดรุณมองแล้วอดยิ้มไม่ได้
“แกสองคนคุยกันดี ๆ ไม่ได้จริงเหรอ?”
“แกลองไปคุยเองไหมล่ะ?”
“เขาคงไม่อยากเถียงกับฉันหรอก”
“ทำไม?”
“ฉันไม่ใช่แกไง”
สิรินทร์คว้าผ้าผืนเล็กบนโต๊ะปาใส่ ดรุณรับทันแล้วหัวเราะออกมา ในใจเริ่มสงสัยว่าคนสองคนที่เอาแต่บอกว่าไม่อยากเจอกัน ทำไมถึงคอยมองว่าอีกฝ่ายอยู่ตรงไหนตลอดเวลา
