บทที่ 6 สาเหตุที่เธอรีบร้อน

เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าประตู เมธัสยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมโทรศัพท์ในมือ

“รินทร์ ช่างรออยู่ จะไปดูพื้นที่กันหรือยัง?” เขาถามขึ้น

“ไปค่ะ”

สิรินทร์ปิดสมุดแล้วเดินออกมา พอผ่านหน้าเขาก็ชะลอฝีเท้า

“เมื่อคืนคุณดูเอกสารถึงกี่โมง?”

เมธัสมองเธออย่างระแวง

“ถามทำไม?”

“ถามเฉย ๆ ค่ะ”

“ก็ดึก”

“กาแฟเมื่อเช้าพอดื่มได้ไหม?”

เขายังไม่ทันตอบ เสียงลมแรงก็พัดยอดไม้ด้านข้างจนไหวเอน สิรินทร์เงยหน้ามองฟ้าที่มืดลงรวดเร็ว เม็ดฝนใหญ่ตกกระทบหลังคาสังกะสีห่างกันสองสามครั้ง ก่อนถี่ขึ้นจนกลบเสียงคนคุย

“หนังสือ!”

เธออุทานแล้วรีบวิ่งออกไปทางลาน ดรุณคว้าผ้าคลุมกองอุปกรณ์ ส่วนเมธัสก้าวตามสิรินทร์ไปทันที

อีกด้านของม่านฝน เด็กหลายคนกำลังก้มเก็บสมุดจากโต๊ะ ขณะที่น้ำเริ่มไหลเข้ามาใต้ชายคาพื้นที่เรียนชั่วคราว

“เอาสมุดใส่กล่องก่อนค่ะ ไม่ต้องเรียง!”

สิรินทร์ตะโกนบอกเด็กที่ยังมัวเก็บหนังสือทีละเล่ม ฝนสาดเข้ามาจนโต๊ะริมชายคาเปียกไปครึ่งหนึ่ง เธอคว้ากล่องกระดาษจากใต้โต๊ะขึ้นวาง แต่ก้นกล่องกลับยุ่ยหลุด หนังสือข้างในร่วงกระจายลงพื้น

“เฮ๊ย!”

เธอรีบนั่งลงเก็บ มืออีกข้างดึงเด็กชายที่ก้มตามให้ถอยออกไป

“ไปอยู่กับเพื่อนก่อน เดี๋ยวพี่เก็บเอง”

เด็กชายยังลังเล มองสมุดที่น้ำกำลังไหลเข้าไปถึง สิรินทร์จึงหยิบมันส่งให้แล้วดันหลังเบา ๆ

“ถือเล่มนี้ไปให้พี่ดรุณนะ บอกว่าต้องหาที่แห้งวาง”

พอเด็กวิ่งออกไป เงาร่างสูงก็ขยับเข้ามาข้างตัว เมธัสช่วยรวบหนังสือที่ยังไม่เปียกขึ้นวางบนโต๊ะ ก่อนมองหาภาชนะที่

จะใช้ขนออกจากบริเวณนั้น 

“มีลังพลาสติกไหม?” เมธัสหันมาถามสิรินทร์ เมื่อเห็นว่ากล่องกระดาษเปียกและชื้น

“ในห้องเก็บของค่ะ”

“ตรงไหน?”

“ข้างโรงครัว ประตูสีฟ้า!”

เขาหันไปบอกคนงานที่เพิ่งวิ่งเข้ามาช่วย แล้วกลับมายกโต๊ะริมสุดถอยเข้าไปด้านใน ขาโต๊ะข้างหนึ่งสะดุดร่องพื้นจนหนังสือเกือบหล่น สิรินทร์รีบเข้าประคองอีกฝั่ง ทั้งคู่ช่วยกันขยับจนพ้นแนวฝน

“เอาหนังสือไปก่อนค่ะ โต๊ะเปียกก็เช็ดได้”

เมธัสพยักหน้า เขาถอดเสื้อคลุมบาง ๆ มาห่อหนังสือกองหนึ่งแล้วส่งให้คนงานที่ถือกล่องพลาสติกกลับมา

เสียงโลหะกระทบกันดังแกรกอยู่เหนือศีรษะ เขาเงยหน้ามองแผ่นสังกะสีตรงมุมหลังคาซึ่งสั่นตามแรงลม ก่อนหันไปดูเสาที่ใช้ค้ำชายคา

“ พาเด็กไปโรงครัวก่อน”

สิรินทร์มองตามแล้วรีบหันไปเรียกเด็ก

“ทุกคนตามพี่ดรุณไปค่ะ ไม่ต้องเอากระเป๋า เดี๋ยวพี่ตามไปเก็บให้!”

ดรุณรับเด็กเล็กเข้าไปหลบฝนฟากหนึ่ง ส่วนปราชญ์ช่วยพาเด็กที่เหลือออกไปเป็นกลุ่ม เมธัสยืนกันไม่ให้ใครย้อนกลับเข้ามา ขณะที่สิรินทร์ตรวจใต้โต๊ะทีละตัว เผื่อมีเด็กตกใจจนหลบอยู่ตรงไหน

“ครบหรือยัง?” เขาถาม

“ให้ดรุณนับอีกทีค่ะ”

เธอพูดพลางก้มเก็บกระเป๋าที่ตกข้างม้านั่ง เมธัสจับแขนไว้เมื่อเห็นเธอจะเดินกลับไปอีกฝั่ง

“พอแล้ว ออกไปก่อน”

“ยังเหลืออีกใบ ตรงเสานั่น”

“ฉันหยิบเอง”

“แต่...”

“รินทร์! ไปดูเด็ก”

น้ำเสียงหนักแน่นทำให้เธอหยุด ก่อนยอมเดินออกไป เมธัสคว้ากระเป๋าใบนั้นแล้วตามมาติด ๆ ฝนเทลงบนไหล่เขาจนเสื้อเชิ้ตเปียกแนบตัวในเวลาไม่กี่ก้าว

โรงครัวเต็มไปด้วยเด็กและข้าวของที่ย้ายหนีฝน ดรุณนับจำนวนเด็กซ้ำ ขณะที่ปราชญ์กับช่างย้อนออกไปดูพื้นที่เรียนเดิม

สิรินทร์คุกเข่าเช็ดแขนให้เด็กหญิงคนหนึ่ง ก่อนรับผ้าขนหนูจากคนดูแลโรงครัวมาคลุมไหล่เล็ก ๆ แล้วบอกให้ขยับนั่งใกล้เพื่อน

“หนาวไหม?” 

เด็กหญิงส่ายหน้า แต่กำสมุดในมือแน่นจนเธอต้องก้มลงมอง

“ขอพี่ดูหน่อยค่ะ”

หน้ากระดาษเปียกติดกัน หมึกสีน้ำเงินละลายเป็นปื้นตรงมุมล่าง สิรินทร์ไม่กล้าดึงออกจึงค่อย ๆ ประคองวางบนโต๊ะ

“หนูเพิ่งเขียนเสร็จค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ลองผึ่งให้ก่อนนะ ระหว่างนี้ใช้เล่มใหม่ได้”

“แล้วรูปที่หนูวาดล่ะคะ?”

เธอก้มมองภาพดอกไม้ซึ่งสีเริ่มไหลปนกัน เด็กหญิงวาดบ้านหลังเล็กไว้ข้างดอกไม้ มีคนยืนเรียงอยู่หลายคน แต่ใบหน้าของบางคนเหลือเพียงรอยสีจาง ๆ

“พี่จะช่วยดูให้จ้ะ อย่าเพิ่งจับมันนะ เดี๋ยวกระดาษขาด”

เมธัสยืนอยู่ข้างประตู เขามองสิรินทร์รับสมุดเล่มถัดไปโดยไม่พูดอะไร บนพื้นใกล้กันมีรองเท้าเด็กวางผึ่งเรียงอยู่ น้ำหยดจากชายเสื้อที่แขวนกับพนักเก้าอี้ลงในกะละมังเป็นระยะ

เมื่อเช้าเธอยังนั่งเถียงเรื่องกำหนดเปิดอาคารกับเขา ตอนนั้นเขาคิดว่าเธอใจร้อนเกินไป ทั้งที่ยังมีเรื่องต้องตรวจอีกมาก ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมเธอรีบร้อน

“กระเป๋าผมครับ”

เด็กชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา เมธัสก้มมองของที่ยังถืออยู่ ก่อนยื่นให้

“ลองเปิดดู ข้างในเปียกหรือเปล่า?”

เด็กชายเปิดดูกระเป๋า แล้วส่ายหน้าอย่างโล่งใจ จากนั้นยกมือไหว้เขา

“ขอบคุณครับ”

“ไปเอาผ้าเช็ดผมก่อน เดี๋ยวไม่สบาย”

เด็กพยักหน้าแล้ววิ่งไปหาดรุณ แต่ไม่ถึงสามก้าวก็หันกลับมา

“พี่ครับ เสื้อพี่เปียกหมดเลย”

เมธัสก้มดูตัวเอง เพิ่งรู้สึกถึงความเย็นที่ซึมติดแผ่นหลัง

“อืม เห็นแล้ว”

เมธัสมองตามอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา เดินไปยังมุมที่เสียงฝนเบาลงพอจะคุยรู้เรื่อง

สิรินทร์เงยหน้ามองเมื่อได้ยินเขาเรียกชื่อจรี จากนั้นจึงเป็นเรื่องแบบแปลน รูปถ่าย และตารางงานของทีมที่บริษัท

เขาพูดสั้น ถามทีละข้อ แล้วรอฟังคำตอบ ต่างจากเวลาคุยกับเธอที่ต้องมีคำยั่วให้โมโหแทรกอยู่เสมอ เขายืนเปียกอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้สนใจเลยว่าเสื้อที่เขาใส่เปียกลู่แนบไปกับลำตัวสำรองที่เก็บไว้

“เปลี่ยนเสื้อเถุอะค่ะ”

สิรินทร์ยื่นเสื้อยืดให้เมธัส หลังจากที่เขาวางสาย เมธัสมองเสื้อในมือเธอแล้วเลิกคิ้ว

บทก่อนหน้า
บทถัดไป