บทที่ 7 ความห่วงใยที่ไม่มีคำพูด

“เสื้อใคร?”

“ของมูลนิธิค่ะ ตัวนี้ยังไม่ได้ใช้ น่าจะใส่ได้”

“ฉันมีเสื้อในรถ”

“รถคุณจอดอยู่ตั้งไกล เปลี่ยนก่อนเถอะค่ะ ห้องเล็กด้านหลังว่างอยู่”

เขารับเสื้อไปพลิกดู ด้านหน้ามีรูปดอกไม้สีเหลืองกับชื่อมูลนิธิพิมพ์อยู่

“ต้องบริจาคเพิ่มไหมถึงจะใส่ได้?”

“คิดราคาพิเศษค่ะ”

“แพงกว่าคนอื่น?”

“สองเท่า” สิรินทร์ตอบหน้าเรียบเฉย

มุมปากของเมธัสขยับนิดหนึ่ง สิรินทร์จึงยื่นผ้าขนหนูตามไปอีกผืน แต่เมธัสกลับมองเลยมาที่ผมเปียกตรงข้างแก้มเธอ

“แล้วเธอล่ะ?”

“ฉันจะไปเปลี่ยนเหมือนกัน”

“อย่ามัวแต่ดูคนอื่นจนลืมตัวเองล่ะ”

มือเธอหยุดค้างอยู่กลางอากาศเพียงเสี้ยววินาที ประโยคธรรมดานั้นคุ้นหูเสียจนเผลอมองหน้าเขา

เมื่อก่อนเขาก็พูดแบบนี้ เวลาที่เธอเอาแต่ช่วยเพื่อนจนตัวเองไม่ได้กินข้าว หรือแบ่งร่มให้คนอื่นแล้ววิ่งตากฝนกลับมา

“รู้แล้วค่ะ” เธอตอบเบาลง

เมธัสรับผ้าไป ก่อนเดินเลี่ยงเข้าห้องด้านหลัง สิรินทร์ยืนอยู่ที่เดิมจนดรุณยื่นเสื้ออีกตัวมาให้

“ของแก ฉันหยิบเผื่อมาแล้ว”

“ขอบใจ”

ดรุณมองตามชายหนุ่มแล้วหันกลับมามองเพื่อน จนแอบยิ้มคนเดียว

เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา ฝนยังตกต่อเนื่อง ปราชญ์กลับเข้ามาพร้อมช่าง วางร่มลงข้างประตูแล้วบอกว่าของย้ายออกมาได้เกือบหมด ส่วนหลังคาที่เสียหาย รอฝนหยุดจะรีบซ่อม

เมธัสในเสื้อยืดมูลนิธิเดินมาสมทบ เขาวางโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วเปิดภาพพื้นที่ซึ่งถ่ายไว้เมื่อวาน

“ผมคุยกับทีมแล้ว พรุ่งนี้จะมีคนเข้ามาช่วยตรวจพื้นที่กับรายละเอียดแบบแปลนครับ วันนี้จะส่งข้อมูลให้เขาดูก่อน”

สิรินทร์หันไปทันที

“พรุ่งนี้เลยเหรอคะ?”

“ใช่! ถ้าทางขึ้นดอยไม่มีปัญหา”

“แล้วงานที่บริษัทคุณ…”

“ฉันจัดการแล้ว”

คำตอบสั้นจนเธอไม่รู้จะถามต่ออย่างไร ปราชญ์จึงเลื่อนม้านั่งให้ทุกคนนั่งคุยกัน

“ขอบคุณมากนะครับคุณเมธัส ส่วนเรื่องโรงเรือนชั่วคราว ผมจะลองประสานหาวัสดุเพิ่มครับ ของที่เรามีอาจไม่พอ”

ดรุณวางน้ำให้ทุกคน มองสมุดในมือเพื่อนสลับกับแบบแปลนที่เมธัสกำลังชี้ ก่อนขยับออกไปดูเด็กเงียบ ๆ

พอมีงานเร่งตรงหน้า ทั้งคู่ก็ทำงานด้วยกันได้ดี เพียงแต่ต้องเลิกหาเรื่องกันก่อนเท่านั้น

“ฉันช่วยทำรายการของให้ได้ค่ะ จะได้แยกของสำหรับโรงเรือนออกจากอาคารหลัก” สิรินทร์บอกเมื่อคุยรายละเอียดเบื้องต้นเสร็จ เมธัสพยักหน้า

“ดี! แล้วส่งมาให้ฉันดู”

“ส่งให้ทีมคุณด้วยเลยไหม?”

“ส่งให้ฉันก่อน”

เธอก้มจดต่อ ก่อนนึกขึ้นได้

“คุณจะกลับวันนี้หรือเปล่าคะ?”

เขาเงยหน้าทันที

“ทำไม รีบไล่?”

เมธัสเงยหน้ามอง สายตามีแววตัดพ้อแวบหนึ่งก่อนจางหายไปอย่างรวดเร็ว

“ก็ถ้าคุณจะอยู่ต่อ จะได้แจ้งคนดูแลที่พักให้”

“อยู่!”

“กี่วันคะ?”

“จนกว่าจะรู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง”

สิรินทร์มองเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

“ได้ค่ะ”

เมธัสก้มเก็บโทรศัพท์ พยายามมองว่าหญิงสาวจะมีปฏิกิริยาอะไรอีก ชั่วครู่ก็ได้ยินเสียงเธอพูดเบาๆ

“ขอบคุณนะคะ ที่ให้คนขึ้นมาช่วย”

เขาหยุดมือ ก่อนตอบโดยไม่มองหน้า

“ฉันไม่อยากขับขึ้นมาหลายรอบ ทำให้เรียบร้อยทีเดียวจะได้จบ”

“ค่ะ”

เธอรับคำง่าย ๆ จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง สิรินทร์ไม่ได้ยิ้มล้อเลียน เธอเพียงเก็บสมุดแล้วลุกไปช่วยเด็กแยกกระดาษที่ผึ่งไว้  เมธัสมองตาม ก่อนลดสายตาลงยังรูปพื้นที่เรียนในโทรศัพท์อีกครั้ง

บ่ายคล้อย ดรุณก็เดินเข้ามาวางกระดาษแผ่นหนึ่งข้างมือ

“รายการอาหารเย็นกับของที่ต้องซื้อเพิ่ม”

“ให้ฉันทำไม?”

“แกต้องดูแลคุณเมธัส”

สิรินทร์เงยหน้าทันที

“ใครตกลง?”

“แบ่งงานกันแล้ว คุณปราชญ์ประสานช่างกับคนในหมู่บ้าน ฉันดูเด็กกับจัดพื้นที่เรียน แกดูเอกสารอยู่แล้ว ก็ประสานกับเขาต่อเลย”

“เรื่องงานฉันคุยได้ แต่เรื่องกินเรื่องอยู่ให้คนดูแลที่พักจัดการสิ”

“เขาก็จัดการส่วนของเขา แกแค่คอยดูว่าแขกต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่า”

“ต้องการคนให้เถียงด้วยมั้ง”

ดรุณหัวเราะ สิรินทร์จึงวางสมุดในมือลงแล้วมองอย่างเอาเรื่อง

“แกลองคุยกับเขาสักครึ่งวันก่อน กวนประสาทจะแย่”

“ฉันคุยแล้ว เขาก็สุภาพดี”

“นั่นไง กับคนอื่นเขาพูดดีได้หมด!”

พูดจบเธอก็ชะงัก ส่วนดรุณค่อย ๆ ยิ้มกว้างขึ้น

“แล้วทำไมกับแกถึงไม่เหมือนคนอื่นล่ะ?”

“ฉันจะรู้ไหม?”

“แกน่าจะรู้ดีกว่าฉันนะ”

สิรินทร์คว้าผ้าผืนเล็กบนโต๊ะปาใส่ ดรุณรับไว้ทัน ก่อนหยิบกระดาษรายการยัดใส่มือเพื่อนอีกครั้ง

“ฝากด้วยนะ แกเป็นคนชวนเขามา”

“ฉันเชิญในนามมูลนิธิ”

“จ้ะ ตอนนี้มูลนิธิก็มอบหมายให้แกดูแลเขา”

สิรินทร์ถอนหายใจ ก้มอ่านรายการอย่างหมดทางเถียง ถึงบรรทัดอาหารที่มีรสเผ็ดก็หยุดคิดแล้วหยิบปากกาขึ้นมา

ดรุณมองมือเพื่อน

“จะแก้อะไร?”

“ทำรสกลาง ๆ ไว้อีกอย่าง เดี๋ยวเด็กกินไม่ได้”

“เด็กมีอาหารแยกแล้ว”

สิรินทร์เงียบไป ก่อนขีดเพิ่มลงในกระดาษเหมือนไม่ได้ยิน ดรุณจึงยอมปล่อยผ่าน แต่รอยยิ้มยังติดอยู่ตรงมุมปาก

เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างโต๊ะ เมธัสหยุดยืนพร้อมสายชาร์จในมือ

“รินทร์ ห้องที่ฉันพักมีปลั๊กอีกจุดไหม ตรงโต๊ะเสียบไม่เข้า”

“เมื่อเช้ายังใช้ได้ค่ะ”

“ตอนนี้ใช้ไม่ได้”

“คุณลองเปิดสวิตช์หรือยัง?”

เขามองเธอนิ่ง ๆ ดรุณรีบก้มหน้าเก็บดินสอของเด็ก ไม่รู้ไม่ชี้

“เปิดแล้วครับ”

สิรินทร์วางปากกา ก่อนลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้

“เดี๋ยวไปดูให้ค่ะ”

เมธัสขยับหลีกให้เธอเดินนำ พอถึงประตูเขาก็ยื่นร่มที่ถือมาด้วยออกไปคลุมเหนือศีรษะเธอ สิรินทร์เงยหน้ามองเล็กน้อย ก่อนเดินช้าลงรอให้เขาก้าวมาข้างกัน

ดรุณมองภาพนั้นขำๆ

คนหนึ่งจำได้ว่าอีกคนไม่กินเผ็ด อีกคนก็ยังคอยกางร่มให้โดยไม่ต้องขอ แต่พอเปิดปากคุยกันกลับไม่มีใครยอมใครสักคำ ท่าทางงานดูแลของเพื่อนคงไม่จบแค่เรื่องอาหารกับที่พักเสียแล้ว

บทก่อนหน้า
บทถัดไป