บทที่ 8 แค่เพื่อน!

สิรินทร์หยุดอยู่หน้าประตูห้องพัก รอให้เมธัสหุบร่มแล้วจึงก้าวเข้าไปก่อน

ห้องที่โครงการจัดให้มีเตียงไม้หนึ่งหลัง โต๊ะเขียนหนังสือวางชิดหน้าต่าง และตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กซึ่งบานประตูปิดไม่ค่อยสนิท กระเป๋าเดินทางของเขาวางอยู่ข้างเตียง ส่วนเสื้อเชิ้ตที่เปียกฝนถูกแขวนผึ่งไว้ตรงราวด้านหลัง

“ปลั๊กตรงไหนคะ?”

เมธัสชี้ไปข้างโต๊ะ เธอเดินตามสายไฟจากโคมอ่านหนังสือลงไป ก่อนย่อตัวดูเต้ารับบนผนัง

“อันนี้หลวมค่ะ ต้องเปลี่ยนแล้ว”

“ฉันบอกแล้วว่าเสียบไม่เข้า”

“ค่ะ ฉันเห็นแล้ว”

เธอลุกขึ้น ลากโต๊ะออกจากผนังเล็กน้อยแล้วชี้เต้ารับอีกจุดซึ่งซ่อนอยู่ด้านหลัง

“ใช้อันนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันให้ช่างมาดูอันเก่า อย่าฝืนเสียบ”

เมธัสโน้มตัวนำสายชาร์จไปต่อ พอหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เขาก็วางมันลงบนโต๊ะ

“ขอบคุณ”

คำขอบคุณง่าย ๆ ทำให้สิรินทร์หันมองอย่างแปลกใจ

“อะไร?” เขาถาม

“เปล่าค่ะ นึกว่าจะมีเรื่องอื่นให้บ่นอีก”

“มี”

“ว่าแล้ว”

“เธอยังไม่ได้ถามเลยว่าฉันจะบ่นอะไร”

สิรินทร์ยกมือกอดอก รอฟัง เมธัสจึงพยักหน้าไปยังผ้าม่านข้างหน้าต่าง

“มันปิดไม่ถึงกัน”

เธอหันไปดู ช่องว่างตรงกลางกว้างไม่ถึงคืบ แต่หากนอนบนเตียงก็คงเห็นแสงจากด้านนอกพอดี

“แสงเข้าตาแล้วนอนไม่หลับสินะ”

พูดจบเธอก็ชะงัก มือที่กำลังจับชายม่านหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนหาตะขอที่หลุดจากราง เมธัสมองด้านข้างใบหน้าเธอ

“ยังจำได้?”

“คุณเพิ่งบอกว่าม่านปิดไม่สนิท”

“ฉันยังไม่ได้บอกว่านอนไม่หลับ”

สิรินทร์ไม่ตอบ เธอเขย่งพยายามเกี่ยวตะขอกลับเข้าที่ แต่ปลายนิ้วยังอยู่ต่ำกว่ารางเล็กน้อย เมธัสจึงเดินมาหยุดข้างหลัง

“หลบหน่อย”

“ฉันทำได้”

“รู้ แต่ถ้ารอเธอทำ อาจจะมืดก่อน”

เธอหันมาค้อนแล้วขยับให้ เขายกแขนเกี่ยวตะขอเข้าราง จากนั้นรูดผ้าม่านเข้าหากัน ช่องว่างที่เคยมีก็หายไป

สิรินทร์ดึงชายผ้าให้ตรง ก่อนถอยออกมาจากระยะใกล้เกินจำเป็น

“เรียบร้อยค่ะ มีอะไรอีกไหม?”

“น้ำดื่มอยู่ตรงไหน?”

“ข้างหัวเตียง มีน้ำอุ่นในกระติกด้วย ห้องน้ำอยู่ด้านหลัง เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นแล้วรอสักครู่ ถ้าน้ำไม่ร้อนค่อยมาบอก”

“เธอพูดเหมือนฉันใช้ห้องน้ำไม่เป็น”

“ฉันกำลังทำหน้าที่ดูแลแขกค่ะ”

“แขกคนอื่นโดนพูดใส่แบบนี้ไหม?”

“แล้วแต่แขก”

เขาหัวเราะเบา ๆ สิรินทร์จึงหันไปสำรวจของบนเตียงต่อ ผ้าห่มพับไว้เพียงผืนเดียว เธอจำได้ว่าห้องนี้ควรมีผืนสำรองเก็บอยู่ในตู้ จึงเดินไปเปิดหา

บานตู้ฝืดจนต้องออกแรงดึง เมธัสยื่นมือเข้ามาจับขอบประตูอีกด้าน ช่วยขยับจนมันเปิดออก

“ขอบคุณค่ะ”

เธอหยิบผ้าห่มออกมาคลี่ ตรวจว่าไม่มีกลิ่นอับแล้วพับวางปลายเตียง

“กลางคืนเย็น เก็บไว้อีกผืน เผื่อไม่พอ”

เมธัสมองผ้าห่ม ก่อนมองคนที่ทำท่าจะเดินไปตรวจอย่างอื่นต่อ

“ฉันไม่ได้จะมาร้องเรียนเรื่องที่พักนะรินทร์”

เธอหันกลับมา

“ฉันรู้”

“แล้วทำไมต้องทำหน้าเหมือนกลัวฉันจะสั่งเปลี่ยนห้อง?”

“ฉันไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากเดินกลับไปกลับมาหลายรอบ คุณต้องการอะไรจะได้จัดให้ทีเดียว”

“ตอนนี้ไม่มีแล้ว” สิรินทร์พยักหน้า ก่อนนึกขึ้นได้จึงชี้ไปยังขวดน้ำใกล้หัวเตียง

“ขวดที่เปิดแล้ววางไว้บนโต๊ะก็ได้นะคะ เดี๋ยวตอนเก็บห้องจะได้รู้ว่าใช้แล้ว”

“ยังไม่เปลี่ยนเหมือนกันนี่”

“อะไร?”

“ชอบเก็บของจนคนอื่นหาไม่เจอ”

“เรียกว่าเป็นระเบียบค่ะ”

“เมื่อก่อนเธอเอาสมุดฉันไปเก็บในกระเป๋าตัวเอง แล้วบอกว่าเป็นระเบียบเหมือนกัน”

“ก็มันปนกับของฉัน!”

“ฉันหาอยู่สองวัน”

“แล้วสุดท้ายได้คืนไหมล่ะ?”

เมธัสยิ้ม สิรินทร์เองก็เกือบหลุดหัวเราะ แต่รีบเม้มปากแล้วเดินออกไปที่ประตู

“มื้อเย็นหกโมงค่ะ อย่าสาย”

“ครับ คุณเจ้าหน้าที่”

เธอหันมามองเขาอีกครั้ง ก่อนเดินออกไปโดยไม่ต่อคำ

เมธัสมองผ้าห่มที่วางไว้ปลายเตียงอยู่ครู่หนึ่ง จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความจากบริษัท จริงๆ แล้ว เรื่องในห้องนี้ไม่มีอะไรที่เขาจัดการไม่ได้ ก็แค่เรียกร้องความใส่ใจกับเธอเท่านั้นเอง

มื้อเย็น ตอนสิรินทร์มาถึงโรงครัว เมธัสนั่งอยู่ก่อนแล้ว เขาเปลี่ยนกลับไปใส่เสื้อของตัวเอง แต่เสื้อยืดมูลนิธิที่ยืมมาไม่ได้ถูก โยนทิ้งไว้ในห้อง เพราะเธอเห็นมันแขวนอยู่บนราวผ้าอย่างเรียบร้อยระหว่างเดินผ่านมา

“นึกว่าจะต้องให้คนไปตาม” เธอพูดขณะนั่งลง

“ฉันดูเวลาเป็น”

ดรุณเลื่อนจานข้าวให้เพื่อน ก่อนส่งสายตาเตือนให้หยุดหาเรื่องแขก สิรินทร์ทำเป็นไม่เห็นแล้วรับเหยือกน้ำจากปราชญ์

มื้อเย็นเป็นอาหารง่าย ๆ มีไข่เจียว ต้มจืดเต้าหู้ ผัดผัก และน้ำพริกกับผักต้ม ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะยาว คนดูแลโรงครัววางถ้วยกับข้าวเพิ่มแล้วบอกให้กินกันก่อนอาหารเย็นชืด

สิรินทร์กำลังจะยกทัพพีตักต้มจืด เมธัสก็เลื่อนถ้วยเล็กที่วางข้างตัวส่งมาให้

“ตักจากถ้วยนี้”

เธอมองอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไม?”

“ไม่ได้โรยผักชี”

มือที่ถือทัพพีหยุดอยู่กลางอากาศ ดรุณเงยหน้าจากจาน ส่วนปราชญ์หันมองถ้วยในมือเมธัส

“คุณรู้ได้ยังไงว่ารินทร์ไม่กินผักชี?” ดรุณถาม

เมธัสวางถ้วยลงตรงหน้าสิรินทร์

“เคยเห็นเขี่ยออกทีละใบ กว่าจะกินเสร็จ คนอื่นอิ่มไปนานแล้ว”

“ฉันไม่ได้กินช้าขนาดนั้น”

“เหรอ?”

สิรินทร์รับถ้วยมาโดยไม่มองหน้าเขา ก่อนหันไปอธิบายกับคนร่วมโต๊ะ

“เราเรียนด้วยกันค่ะ เขาเลยรู้”

“ตั้งแต่ชั้นไหนครับ?” ปราชญ์ถาม

“รู้จักกันตั้งแต่เด็กค่ะ แต่ช่วงมัธยมอยู่โรงเรียนเดียวกันด้วย”

“สนิทกันมากเลยสิครับ ถึงจำเรื่องพวกนี้ได้”

น้ำเสียงของปราชญ์ยังปกติ เขายกช้อนตักต้มจืดให้ตัวเอง แต่สายตารออยู่ที่สิรินทร์ เธอจึงตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“ก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนค่ะ”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป