บทที่ 9 ความทรงจำ1
เมธัสกินข้าวเงียบๆ ไม่สนใจ ดรุณมองเขาแล้วหันกลับมาหาเพื่อน เห็นสิรินทร์กินต้มจืดโดยไม่แตะอาหารอย่างอื่นจึงเลื่อนจานไข่เจียวให้
“กับข้าวมีตั้งหลายอย่าง ทำไมกินแต่ต้มจืด”
สิรินทร์ชะงักรู้สึกตัว
“กินเยอะๆ เดี๋ยวก็บ่นหิวตอนดึกอีก”
“ฉันเคยบ่นที่ไหน?” สิรินทร์หันกลับไปถามทันที
“บ่อย” เมธัสตอบแทน
สิรินทร์หันขวับ ส่วนดรุณหัวเราะออกมาทันที
“เห็นไหม มีพยาน”
“นั่นเมื่อก่อนค่ะ”
“นิสัยบางอย่างไม่น่าเปลี่ยน...เมื่อก่อนก็แบบนี้ รับงานคนอื่นมาทำจนไม่ได้กินข้าว พอเย็นก็โมโหใส่คนแถวนั้น”
“ฉันไม่ได้โมโหเพราะหิว”
“งั้นโมโหเพราะอะไร?”
“เพราะคนแถวนั้นพูดมาก”
คนแถวนั้นที่พูดถึงยิ้มขำ ปราชญ์วางช้อนลงช้า ๆ
“ตอนเรียนคุณรินทร์คงทำกิจกรรมเยอะนะครับ”
“ก็ไม่เยอะหรอกค่ะ...ส่วนใหญ่เป็นงานของห้อง ไม่ได้ทำอะไรใหญ่โต”
“แต่ใหญ่พอจะใช้คนอื่นขนโต๊ะทั้งชั้น” เมธัสเสริม
เธอหันกลับไปทันที
“ไม่ต้องเล่าก็ได้”
“เหรอ?”
เมธัสหัวเราะ คราวนี้เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้สิรินทร์เผลอยิ้มตาม ก่อนนึกได้ว่าคนทั้งโต๊ะกำลังมองอยู่
“วันนั้นมีงานโรงเรียนค่ะ ต้องจัดห้องใหม่” เธออธิบาย
“ตอนแรกเธอบอกว่าย้ายแค่สองตัว สุดท้ายย้ายหมดห้อง”
“ก็มันต้องจัดผังใหม่นี่”
“แล้วเธอก็ยืนชี้”
“ฉันช่วยยกด้วย!”
“ยกเก้าอี้”
สิรินทร์คว้าห่อทิชชู่ปาใส่เขา เมธัสรับไว้ทันแล้ววางข้างจาน ดรุณหัวเราะจนต้องยกน้ำขึ้นดื่ม
ปราชญ์มองสิรินทร์ เธอกำลังชี้นิ้วคาดโทษเมธัส แต่รอยยิ้มยังไม่หายจากใบหน้า เป็นท่าทางที่เขาไม่ค่อยได้เห็นในเวลาทำงานด้วยกัน ปราชญ์รีบบอก
“กินก่อนเถอะครับ เดี๋ยวจะหิวจริง ๆ”
สิรินทร์หันมาขอบคุณ เมธัสเองก็เงียบลง บทสนทนาจึงเปลี่ยนกลับไปเป็นเรื่องงานวันพรุ่งนี้
แต่ระหว่างที่ปราชญ์กำลังอธิบายเรื่องวัสดุ สิรินทร์กลับนึกถึงห้องเรียน เสียงขาโต๊ะครูดพื้น และเสียงของเขาที่บ่นไม่หยุดแต่ไม่เคยวางมือจากงานที่ช่วยเธอทำ
เธอจำได้ว่าวันนั้นเขาไม่ได้กลับพร้อมเพื่อนคนอื่น เขาอยู่กับเธอจนเก็บห้องเสร็จ ทั้งที่เธอยังไม่ได้เอ่ยปากขอด้วยซ้ำ
“วางตรงนั้นไม่ได้ มันขวางทางเดิน”
เมธัสชะงักทั้งที่ยังจับขอบโต๊ะอยู่ เขาเงยหน้ามองเด็กสาวซึ่งยืนถือกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่กลางห้อง ก่อนก้มมองช่องว่างข้างตัว
“เดินได้ทั้งชั้น”
“แต่ถ้าคนมาหยุดดูบอร์ด คนข้างหลังก็เดินไม่ได้ไง”
“งั้นเธอจะเอาไปไว้ไหน?”
สิรินทร์หันซ้ายหันขวา เทียบตำแหน่งในกระดาษกับห้องเรียนจริง ก่อนชี้ไปอีกฝั่ง
“ตรงหน้าต่าง”
เมธัสมองโต๊ะที่เพิ่งยกมาจากตรงนั้น แล้วค่อย ๆ ปล่อยมือ
“รินทร์”
“อะไร?”
“ฉันยกมาจากหน้าต่างเมื่อกี้!”
“รู้ แต่ตอนแรกยังไม่มีบอร์ดไง”
เขายกมือเท้าเอว หายใจออกยาวจนเธอต้องรีบพับกระดาษใส่กระเป๋ากระโปรง แล้วเดินมาจับโต๊ะอีกด้าน
“ช่วยกันยกก็ได้ ทำหน้าเหมือนฉันใช้แรงงานนายอยู่คนเดียว”
เมธัสก้มมองมือเธอ ปลายนิ้วเปื้อนสีเมจิก ส่วนข้อมือมีเศษเทปใสติดอยู่ เขาจึงขยับโต๊ะเข้าหาตัว
“ปล่อย เดี๋ยวฉันยกเอง”
เขายกโต๊ะกลับไปวางริมหน้าต่าง สิรินทร์เดินตามมาขยับเก้าอี้ให้เข้าที่ ก่อนถอยออกไปมองอย่างพอใจ
พรุ่งนี้โรงเรียนจะเปิดให้ผู้ปกครองเข้าชมนิทรรศการของนักเรียน ห้องของพวกเธอรับผิดชอบทำบอร์ดแสดงกิจกรรมตลอดปี เพื่อนบางคนกลับบ้านไปแล้ว บางคนต้องไปช่วยงานส่วนกลาง เหลือเธอกับของที่ยังจัดไม่เสร็จอีกหลายกอง
“นายกลับก่อนก็ได้นะ”
เมธัสหันมอง
“เพิ่งบอกตอนยกเสร็จ?”
“ฉันพูดจริง เดี๋ยวที่เหลือทำเองได้”
เขากวาดตามองกระดาษสีบนพื้น กล่องรูปถ่าย และแผ่นป้ายที่ยังไม่มีตัวอักษร ก่อนดึงเก้าอี้ออกมานั่ง
“กรรไกรอยู่ไหน?”
สิรินทร์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบก้มค้นกล่องอุปกรณ์
เธอยื่นกรรไกรให้ทันที พร้อมกระดาษสีปึกใหญ่ เมธัสรับไปพลิกดูแล้วเลิกคิ้ว
“ไหนบอกเหลือนิดเดียว?”
“ก็นิดเดียวจริง ๆ แค่ตัดตามเส้น”
เขาก้มมองเส้นดินสอที่ลากเป็นตัวอักษรเล็กใหญ่เต็มกระดาษ จากนั้นเงยหน้ามองเธออีกครั้ง สิรินทร์รีบยิ้มให้
“เดี๋ยวฉันซื้อขนมเลี้ยง”
แดดบ่ายเลื่อนพ้นหน้าต่างจนเงาของกรอบเหล็กทอดยาวบนพื้น เมธัสตัดตัวอักษรเสร็จแล้ว ส่วนสิรินทร์กำลังติดภาพลงบนบอร์ด
เธอหยิบภาพหนึ่งขึ้นมาดู ก่อนรีบคว่ำมันลง แต่เขาเห็นเสียก่อน
“รูปอะไร?”
“ไม่มีอะไร”
เมธัสยื่นมือไปหยิบ เธอตะครุบไว้ทัน ทั้งคู่จึงจับกระดาษคนละมุม
“ปล่อย เดี๋ยวขาด!”
“งั้นก็ให้ดู”
เขาชะโงกมองจนเห็นภาพของตัวเองกำลังนั่งหลับอยู่บนรถบัส ปากอ้าเล็กน้อย ส่วนสิรินทร์นั่งข้างกัน ชูสองนิ้วพร้อมยิ้มกว้างให้กล้อง
“ใครถ่าย?”
“จำไม่ได้แล้ว”
เขาปล่อยมือจากภาพ แล้วเอื้อมไปหยิบปากกาเมจิกบนโต๊ะ สิรินทร์รีบดึงปากกาหนี
“อย่าขีดนะ!”
“น่าเกลียดจะตาย”
“แต่ฉันอยากเก็บไว้นี่”
“เก็บไว้ทำไม?”
เธอนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนสอดภาพกลับเข้าซอง
“เก็บไว้ดูไง นายตลกดี”
เมธัสมองหน้าเธอ สิรินทร์หันกลับไปติดบอร์ด แต่ผ่านไปครู่เดียวก็ได้ยินเสียงเขา
“เธอก็หลับน้ำลายไหล”
“ไม่จริง!”
“เธอเก็บภาพฉันไว้ วันหลังฉันจะเก็บภาพเธอบ้าง”
เธอหยิบเศษกระดาษปาใส่ เขาหัวเราะแล้ว ก่อนเลื่อนกองตัวอักษรที่ตัดเสร็จมาให้
“เอ้า ทำงาน เดี๋ยวไม่ได้กลับบ้าน”
สิรินทร์ยิ้มมองเขา เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอจนนาทีสุดท้ายจริงๆ
“มองอะไร?” เขาถามโดยไม่เงยหน้า
“เปล่า”
สิรินทร์หลุดหัวเราะออกมา
“รินทร์ครับ”
เสียงปราชญ์ทำให้สิรินทร์กลับมามองคนตรงหน้า มือของเธอยังวางอยู่ข้างจานข้าว แต่ความทรงจำเมื่อครู่ชัดเสียจนต้องกะพริบตาสองครั้ง
“คะ?”
