บทที่ 10 บทไม่มีชื่อ

เช้าวันจันทร์ที่ควรจะเริ่มต้นด้วยความกระปรี้กระเปร่ากลับกลายเป็นนรกย่อม ๆ สำหรับพนักงานชั้นบริหารของพงศ์พิพัฒน์กรุ๊ป เมื่อประธานหนุ่มผู้เคร่งครัดก้าวเข้ามาในบริษัทด้วยใบหน้าที่มืดครึ้มยิ่งกว่าพายุฤดูร้อน รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยปากทักทาย

ชายหนุ่มผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน...