บทที่ 12 บทไม่มีชื่อ

บรรยากาศภายในชั้นบริหารของพงศ์พิพัฒน์กรุ๊ปในช่วงเย็นย่ำเริ่มเงียบเหงา พนักงานส่วนใหญ่เริ่มทยอยกลับบ้าน แต่ที่ห้องเก็บเอกสารซึ่งตั้งอยู่สุดทางเดิน กลับมีร่างบางของเลขานุการท่านประธานนั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่บนพื้นพรมที่หนาวเหน็บ ในมือกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นราวกับมันคือเครื่องตอกย้ำความโชคร้าย

“แยม... ป้...