บทที่ 21 บทไม่มีชื่อ

ครืน... ซ่า !

เสียงสายฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างบ้าคลั่งในยามดึกสงัด ท้องฟ้าเหนือบ้านสวนอันเงียบสงบถูกปกคลุมด้วยม่านเมฆสีดำทมิฬ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเป็นระยะ แสงพายุแลบแปลบปลาบสะท้อนผ่านหน้าต่างกระจกชั้นสองของบ้านไม้ ยลลดานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนหนา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างในความมืด เธอจ้องมองออกไปนอก...