บทที่ 3 โหยหา

แสงไฟนีออนหลากสีสาดส่องกระทบแก้วคริสตัลจนเกิดประกายระยิบระยับ เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาอื้ออึงภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสำเร็จและความหรูหรา เนื่องจากบริษัท พี.เค. เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) ของเพลิงกัลป์เพิ่งปิดดีลโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับพันล้านได้สำเร็จ ยลลดาในชุดราตรีสั้นผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้ม ตัดกับผิวขาวผ่องและรูปร่างเพรียวระหง ยืนอยู่ข้างกายประธานบริหารหนุ่ม คอยทำหน้าที่เลขาฯ คู่ใจอย่างไม่บกพร่อง ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสุภาพ มักประดับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจตามมารยาท ทว่าดวงตาคู่สวยกลับคอยสอดส่องความเรียบร้อยรอบตัวอย่างไม่บกพร่อง ในใจของเธอนั้น ลิงโลดไปด้วยความยินดีกับความสำเร็จครั้งใหญ่ของชายที่เธอแอบรัก แม้จะรู้ดีว่าเธอเป็นเพียงผู้ช่วยอยู่เบื้องหลังก็ตาม

เพลิงกัลป์ในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บประณีต ดูโดดเด่นและทรงเสน่ห์ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าคมคายมักประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท ทว่าดวงตาคู่คมกลับฉายแววอ่อนล้าเล็กน้อย ยลลดาจับสังเกตได้ว่าวันนี้เขาดื่มหนักกว่าปกติ เนื่องจากคู่ค้าและลูกค้าต่างพากันเข้ามาชนแก้วและมอมเหล้าเขาไม่หยุดหย่อนเพื่อแสดงความยินดีเพื่อแสดงความยินดี

"ท่านประธานครับ แก้วนี้เพื่อความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเราในอนาคต !" คุณสมชาย คู่ค้าคนสำคัญเอ่ยพลางยื่นแก้วบรั่นดีราคาแพงให้

เพลิงกัลป์ยิ้มรับ

"ขอบคุณครับคุณสมชาย หวังว่าโครงการหน้าเราจะได้ร่วมงานกันอีก" เขาหยิบแก้วขึ้นมากำลังจะยกดื่ม ทว่ายลลดารีบก้าวเข้ามาแทรกพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ

"ขออภัยค่ะคุณสมชาย พอดีคุณเพลิงต้องรีบไปคุยงานกับคุณสุภาพรทางด้านโน้น แก้วนี้แยมขออนุญาตดื่มแทนเพื่อเป็นการขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยพลางรับแก้วมาดื่มรวดเดียวจนหมด

เพลิงกัลป์หันมามองเธอด้วยสายตาขอบคุณ ยลลดาเพียงแต่ยิ้มตอบแผ่วเบา

“ขอบคุณมาก”

"ไม่เป็นไรค่ะคุณเพลิง เป็นหน้าที่ของแยมอยู่แล้ว"

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดทั้งคืน ยลลดาทำหน้าที่เป็นปราการด่านแรก คอยรับแก้วไวน์และบรั่นดีแทนเพลิงกัลป์จนเธอเริ่มรู้สึกกรึ่ม ๆ และหน้าแดงซ่านด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทว่าความห่วงใยที่มีต่อชายตรงหน้าทำให้เธอยังคงยืนหยัดอยู่ข้างเขา จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกราและแขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับ

เพลิงกัลป์เมาจนแทบครองสติไม่อยู่ ใบหน้าคมคายแดงก่ำ ดวงตาคู่คมปรือปรอย ร่างกายโอนเอนไปมา ยลลดาต้องรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพยุงเขาออกมาหน้าโรงแรม ท่ามกลางสายตาฝูงชนที่เริ่มบางตา เธอเรียกแท็กซี่และช่วยพยุงเขาขึ้นรถอย่างทุลักทุเล

บรรยากาศภายในรถแท็กซี่เงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงลมพัดแผ่วเบา เพลิงกัลป์เอนศีรษะพิงกับพนักพิง หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ยลลดาขยับตัวเข้าไปใกล้ คอยประคองไม่ให้เขาล้มลง ความเงียบทำให้เธอได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเขา หัวใจของเธอเต้นรัวเป็นจังหวะที่คุ้นเคย ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขาแบบนี้ กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่เธอหลงใหลลอยมาแตะจมูก

"รส..." เสียงทุ้มเพ้อออกมาแผ่วเบา

ยลลดาชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินชื่อคู่หมั้นของเขาหลุดออกมาจากปาก หัวใจกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดที่คุ้นเคย

"ค่ะ คุณเพลิง" เธอขานรับเสียงแผ่ว

"ทำไมต้องเป็นคุณ ทำไมผมต้องแต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รัก..." เพลิงกัลป์พึมพำออกมา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความขมขื่นล้ำลึก

"แม่ก็กดดัน... ทุกคนก็คาดหวัง... ผมเบื่อ... ผมอยากเป็นอิสระ..."

ยลลดาฟังแล้วใจหายวาบ เธอไม่เคยเห็นเพลิงกัลป์ในมุมที่อ่อนแอและเปิดเผยความรู้สึกขนาดนี้มาก่อน ความกดดันจากครอบครัวและความคาดหวังจากสังคม คงเป็นภาระหนักอึ้งที่เขาต้องแบกรับมาโดยตลอด เธอเอื้อมมือไปแตะบ่าเขาแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม

"แยมเข้าใจค่ะคุณเพลิง แยมอยู่ตรงนี้แล้วนะ" เธอแทนตัวด้วยชื่อเล่นด้วยหวังจะให้เขาคล้อยตามและเรียกเธอด้วยชื่อนี้ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความห่วงใย

"แยม..." เพลิงกัลป์ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะหลับสนิทไปอีกครั้ง ยลลดาจ้องมองใบหน้ายามหลับของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความสงสาร เธออยากจะช่วยแบ่งเบาภาระในใจของเขา อยากจะบอกเขาว่าเธอยังมีเธอที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเสมอ ทว่าความจริงที่ว่าเขาเป็นคู่หมั้นของมธุรส ทำให้เธอไม่อาจเอ่ยคำใดออกไปได้ น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอหน่วยตา ก่อนจะไหลรินลงมาเงียบ ๆ

เมื่อถึงคอนโดมิเนียมส่วนตัวสุดหรูของเพลิงกัลป์ ยลลดาพยายามพยุงเขาขึ้นไปยังห้องพักชั้นบนสุดอย่างทุลักทุเล เนื่องจากเขามีรูปร่างสูงใหญ่และมีน้ำหนักมาก เธอเปิดประตูห้องพักโทนสีเทาดำที่ตกแต่งอย่างทันสมัยและเรียบง่าย พยุงเขาตรงไปที่เตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้อง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขา ทำให้เธอรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

"คุณเพลิง พยุงตัวหน่อยนะคะ ใกล้ถึงเตียงแล้ว" ยลลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหอบเล็กน้อย ขณะพยายามประคองร่างหนาลงบนฟูกนุ่ม

ขณะที่เธอกำลังจะถอยตัวออกมาเพื่อจัดท่าทางให้เขานอนสบายขึ้น เพลิงกัลป์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นและดึงลงมาใกล้ด้วยแรงมหาศาล ยลลดาตกใจจนแทบสิ้นสติ ร่างเพรียวระหงถลาลงไปทับบนร่างหนา ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าคมคายของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคู่คมปรือปรอยจ้องมองเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความโหยหาและสับสน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดใบหน้าของเธอ กลิ่นกายอ่อน ๆ ของยลลดาที่ผสมกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกาย ทำให้เพลิงกัลป์ที่กำลังขาดสติรู้สึกโหยหาอย่างประหลาด