บทที่ 1 สายตาที่ไม่อาจละไป
ผัวเด็กของพี่
ตอนที่ 1 : สายตาที่ไม่อาจละไป
เสียงดนตรีจังหวะหนักแน่นดังคลอไปทั่วบริเวณบาร์หรูใจกลางเมือง แสงไฟสีทองสลับกับสีแดงอำพันสาดกระทบขวดเครื่องดื่มเรียงรายอยู่หลังเคาน์เตอร์ บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังสนุกสนานกับค่ำคืนแห่งการพักผ่อน
สถานที่แห่งนี้เป็นหนึ่งในธุรกิจภายใต้เครือ RAIN GROUP และยังเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เรน่า วรัญญา เจ้าของบริษัทสาววัยสามสิบปี แวะเวียนมาอยู่บ่อยครั้ง
โดยเฉพาะคืนนี้...
เธอเลือกมานั่งที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เพียงลำพัง หญิงสาวสวมเดรสสีดำเข้ารูปเปิดไหล่ เผยให้เห็นช่วงคอระหงและไหปลาร้าสวย
ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าสวยเฉี่ยวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนนู้ดที่ขับให้ดวงตาคมดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น
เรน่ายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ พลางทอดสายตามองผู้คนที่กำลังสนุกอยู่บนฟลอร์เต้นรำ คืนนี้เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำงานและไม่ได้มาเพื่อพบปะลูกค้าหรือคู่ค้าทางธุรกิจ เธอแค่อยากนั่งดื่มเงียบ ๆ สักคืน
หลังจากความสัมพันธ์ที่ยาวนานต้องจบลงอย่างไม่น่าจดจำภาพของผู้ชายที่เพิ่งกลายเป็นอดีตคนรักยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด แม้จะไม่ได้รู้สึกเสียใจจนแทบขาดใจเหมือนวันแรก แต่ความผิดหวังที่สะสมมานานก็ยังทิ้งร่องรอยเอาไว้ เรน่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง
"เติมอีกแก้วไหมคะคุณเรน่า?"
บาร์เทนเดอร์สาวที่คุ้นเคยกันเอ่ยถาม
"ไม่แล้วจ้ะ แก้วนี้พอ"
"วันนี้ดูเงียบ ๆ นะคะ"
"ฉันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"
"ก็จริงค่ะ แต่ปกติเวลาคุณเรน่ามาที่ร้าน จะมีคนเข้ามาทักตลอดเลย"
เรน่ายกมุมปากเล็กน้อย "คืนนี้ฉันอยากพัก ไม่อยากคุยกับใคร"
"เข้าใจแล้วค่ะ งั้นถ้าต้องการอะไรเรียกได้เลยนะคะ"
หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะหันกลับไปมองแก้วเครื่องดื่มในมือ
เธอไม่ได้ต้องการใครมาปลอบใจ และยิ่งไม่ต้องการผู้ชายคนไหนเข้ามาทำให้ชีวิตวุ่นวายในตอนนี้อย่างน้อยก็ในคืนนี้
อีกด้านหนึ่งของร้าน
"ไอ้คิณณ์! มึงจะยืนทำหน้าหล่ออีกนานไหมวะ มานี่เลย!"
เสียงเจตต์ตะโกนเรียกเพื่อนสนิทที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่
ชายหนุ่มเจ้าของชื่อหันไปมอง ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มจนหมด
คิณณ์ วรากุล หนุ่มวัยยี่สิบห้าปี รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง ใบหน้าหล่อคมมีเสน่ห์แบบผู้ชายที่ดูไม่ค่อยเรียบร้อยนัก
คืนนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นช่วงอกเล็กน้อย แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักบริเวณท่อนแขนและนาฬิกาข้อมือราคาแพง
เส้นผมสีดำถูกเซตให้ดูยุ่งนิด ๆ ต่างหูสีเงินเล็ก ๆ ที่ใบหูยิ่งทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์แบบหนุ่มแบดซ์บอย
"อะไรของมึง?" คิณณ์ถามพลางเดินกลับไปหาเพื่อน
"วันเกิดมึงทั้งที มึงจะมานั่งเงียบทำไมวะ?"
ท็อปยื่นแก้วเครื่องดื่มให้
"เอ้า ชนหน่อยเว้ย"
"เออ ๆ" คิณณ์ยกแก้วขึ้นชนกับเพื่อนทั้งสอง
"แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะเพื่อน ขอให้มึงเจอผู้หญิงดี ๆ สักคน"
เจตต์พูดพร้อมยักคิ้ว "แล้วก็ขอให้เลิกทำตัวเป็นคนเจ้าชู้สักที"
ไนท์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสริม
คิณณ์หัวเราะ "กูไปเจ้าชู้ใส่ใครตอนไหน?"
"ไม่ต้องให้กูพูดหมดก็ได้มั้ง"
ท็อปส่ายหน้า "โตจนยี่สิบห้าแล้ว ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที"
"แล้วมึงมีหรือไง?"
"กูมีคนคุย"
"คนคุยที่คุยกับมึงคนเดียวหรือเปล่า?"
"ไอ้คิณณ์!"
เสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนดังขึ้น ระหว่างนั้นมีหญิงสาวสองสามคนเดินเข้ามาทักทายคิณณ์ บางคนเป็นคนรู้จักที่เคยพบกันตามสถานบันเทิง บางคนก็เป็นเพื่อนของเพื่อนที่อยากเข้ามาทำความรู้จัก
"คิณณ์ใช่ไหมคะ?" หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
"ครับ"
"สุขสันต์วันเกิดนะคะ"
"ขอบคุณครับ"
"คืนนี้มากับเพื่อนเหรอคะ?"
"ครับ มากับพวกมัน" เขาตอบพลางชี้ไปทางเจตต์กับท็อป
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะชวนคุยต่ออย่างเป็นกันเอง
เจตต์หันไปกระซิบกับไนท์
"มึงดูดิ เพื่อนเรามันเสน่ห์แรงขนาดไหน"
ไนท์เหลือบมอง "ก็ปกติของมัน"
"ปกติบ้านมึงสิ ผู้หญิงเข้ามาคุยไม่ขาดสาย"
คิณณ์ไม่ได้สนใจเสียงนินทาของเพื่อน เขายังคงพูดคุยกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างสุภาพ แม้จะมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ติดอยู่บนใบหน้าอยู่ตลอดก็ตาม
แต่แล้ว...สายตาคมของเขากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์อีกฝั่งหนึ่งและเพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาทั้งคู่ประสานกัน
คิณณ์ก็รู้สึกเหมือนเสียงรอบข้างเบาลงไปชั่วขณะ
ผู้หญิงคนนั้น...
ฝั่งเรน่า
เรน่ากำลังยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นกลุ่มหนุ่มสาวที่กำลังยืนรวมตัวกันอยู่ไม่ไกล เธอไม่ได้ตั้งใจมองใครเป็นพิเศษเพียงแค่บรรยากาศตรงนั้นค่อนข้างครึกครื้น จึงทำให้เธอเผลอหันไปมองตามเสียงหัวเราะ และนั่นทำให้เธอสบตากับผู้ชายคนหนึ่งเข้าโดยบังเอิญชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำ
ใบหน้าหล่อคม คิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบ ริมฝีปากได้รูปเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน โดยมีหญิงสาวหลายคนรายล้อมอยู่รอบตัว
เรน่ามองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะละสายตากลับมาเด็กหนุ่มคนนั้นหน้าตาดีทีเดียว ดูมีเสน่ห์แบบผู้ชายที่รู้ตัวว่าตัวเองหล่อ และดูเหมือนจะเป็นคนที่ได้รับความสนใจจากผู้หญิงไม่น้อย
เธอยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้งแต่ไม่ได้สนใจมากไปกว่านั้น
สำหรับเธอ ผู้ชายที่มีผู้หญิงรายล้อมแบบนั้นคงเป็นหนุ่มเจ้าชู้ที่ชอบใช้เสน่ห์ของตัวเองให้เป็นประโยชน์
และที่สำคัญ...เขายังดูเด็กเกินไปสำหรับเธอ เรน่าจึงหันกลับมาสนใจเครื่องดื่มตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
ฝั่งคิณณ์
"เฮ้ย มองอะไรอยู่วะ?" เจตต์สะกิดไหล่เพื่อน เมื่อเห็นว่าคิณณ์เอาแต่หันไปมองทางเคาน์เตอร์บาร์
"เปล่า"
"เปล่าอะไร กูเห็นมึงมองอยู่ตั้งนาน"
ท็อปหันไปมองตาม ก่อนจะยิ้มทันที
"อ๋อ...สาวคนนั้นเหรอ?"
คิณณ์ไม่ได้ตอบสายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังผู้หญิงในชุดเดรสสีดำ
เธอนั่งอยู่คนเดียว ท่าทางสงบนิ่ง แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นภายในร้านอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจจากใคร
ไม่ได้ส่งยิ้มหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายที่เดินผ่าน แม้แต่ตอนยกแก้วขึ้นดื่มก็ยังดูมีท่วงท่าที่สง่างามอย่างเป็นธรรมชาติบางอย่างในตัวเธอทำให้เขาไม่สามารถละสายตาได้
"สวยเหรอวะ?"
เจตต์ถาม
"อืม" คิณณ์ตอบสั้น ๆ
"แล้วไม่เข้าไปทัก?"
"ยัง"
"ปกติมึงไม่เห็นรอเลยนี่หว่า"
ท็อปหัวเราะคิณณ์ยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม
"กูยังไม่รู้จักเขา"
"ตั้งแต่เมื่อไหร่มึงสนใจเรื่องนี้?"
"ตั้งแต่ตอนนี้" คำตอบของเขาทำให้เพื่อนทั้งสองหันมามองหน้ากัน
เจตต์ยิ้มกว้าง "โอ้โห! งานนี้มีอะไรแล้วว่ะ"
คิณณ์ไม่สนใจคำแซว เขายังคงมองผู้หญิงคนนั้นเป็นระยะและยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอมีอะไรบางอย่างที่น่าค้นหา
23.15 น.
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เรน่ายังคงนั่งอยู่ที่เดิม แม้เครื่องดื่มในแก้วจะถูกเติมไปอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้ดื่มมากจนเกินไป
เธอกำลังคุยโทรศัพท์กับแพร เพื่อนสนิทที่โทรมาถามไถ่หลังจากรู้ข่าวเรื่องการเลิกรา
"ฉันโอเคจริง ๆ แพร ไม่ต้องเป็นห่วง"
(แกแน่ใจนะ?)
"แน่ใจสิ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว"
(ถ้าไม่ไหวก็โทรหาฉันนะ)
"จ้ะ แม่คนดี"
เรน่ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะกดวางสาย เธอวางโทรศัพท์ลงบนเคาน์เตอร์ แล้วขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหยิบกระเป๋าถือ
จังหวะเดียวกันนั้นเอง คิณณ์ที่กำลังหันมาทางเคาน์เตอร์ก็เห็นใบหน้าของเธอชัดเจนขึ้น ดวงตาคมของเขาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสวยซึ่งกำลังขยับพูดกับบาร์เทนเดอร์
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขากลับรู้สึกว่าแค่ได้มองเธอก็ทำให้ค่ำคืนนี้น่าสนใจขึ้นมาก
"มึงจะมองอีกนานไหม?"
ไนท์ถามอย่างรู้ทัน
คิณณ์ยิ้ม
"กูว่ากูเจอของดีเข้าแล้วว่ะ"
"ของดีอะไร?"
"ผู้หญิงคนนั้น" เจตต์หัวเราะทันที
"เอาจริงดิ?"
"เออ"
"งั้นก็ไปทำความรู้จักสิวะ"
คิณณ์เหลือบมองหญิงสาวอีกครั้ง แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะขยับตัว เรน่ากลับลุกขึ้นจากเก้าอี้เสียก่อนเธอหยิบกระเป๋าและเดินไปทางโซนด้านในของร้าน คิณณ์มองตามแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา
"อ้าว ไปไหนแล้ววะ?"
ท็อปถาม
"ไม่รู้"
"มึงไม่ตามไปล่ะ?"
คิณณ์ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ
"ยังไม่ใช่เวลาว่ะ" เขายิ้มมุมปาก "แต่คืนนี้กูจำหน้าเธอได้แล้ว"
23.40 น.
เรน่าเดินกลับออกมาจากโซนด้านใน หลังจากเข้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยของห้องรับรองวีไอพีตามความเคยชิน
แม้จะเป็นเจ้าของกิจการ แต่เธอก็ยังให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทุกสาขา
เมื่อเดินกลับมาถึงเคาน์เตอร์ เธอก็พบว่ากลุ่มหนุ่มสาวที่อยู่ไม่ไกลกำลังเตรียมตัวกลับ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำคนเดิมกำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่เขาหันมาในจังหวะเดียวกับที่เธอเดินผ่าน
สายตาทั้งคู่สบกันอีกครั้งคราวนี้เรน่าไม่ได้รีบหลบ แต่เพียงมองผ่านไปอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเดินต่อไปยังทางออกด้านข้าง
คิณณ์กลับเป็นฝ่ายมองตาม เขารู้สึกแปลกใจตัวเองอยู่ไม่น้อยปกติเขาไม่ใช่คนที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนเพียงเพราะเห็นหน้าแค่สองสามครั้ง แต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำให้เขาเผลอมองหาอยู่ตลอดเวลา
"คิณณ์!"
เจตต์เรียก
"กลับได้แล้ว"
"เออ"
ชายหนุ่มรับคำ แต่สายตายังคงมองไปทางที่เรน่าเพิ่งเดินหายไป
"มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย?"
ท็อปถามพลางหัวเราะคิณณ์ยิ้มบาง ๆ
"ไม่มีอะไร"
เขาหยิบแจ็กเกตขึ้นมาพาดไหล่ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมเพื่อน
เวลา 00.05 น. ลานจอดรถด้านหลังร้าน
เรน่ายืนอยู่ข้างรถยนต์ของตัวเอง โดยมีผู้จัดการร้านเดินเข้ามาส่ง
"กลับดี ๆ นะคะคุณเรน่า"
"ขอบใจนะ ฝากดูแลร้านด้วย"
"ค่ะ"
หญิงสาวเปิดประตูรถ ก่อนจะหันกลับไปมองตัวอาคารของผับบาร์อีกครั้ง เสียงเพลงยังคงดังลอดออกมาจากด้านใน แสงไฟหลากสีสะท้อนกระจกด้านหน้าอย่างสวยงามนี่คือสถานที่ที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยตัวเองธุรกิจที่เธอรักและภูมิใจ
และคืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่งที่เธอเลือกกลับบ้านด้วยความรู้สึกสงบกว่าที่ผ่านมา เธอไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินออกจากประตูด้านหลังของร้าน
คิณณ์หยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวม ก่อนจะหันกลับไปมองตัวอาคารอีกครั้ง เขาไม่ได้รู้ชื่อของผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ว่าเธอเป็นใครไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมีอายุเท่าไหร่
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้ชัดเจน คืนนี้เขาเจอผู้หญิงที่ทำให้ตัวเองอยากรู้จักมากที่สุดคนหนึ่ง
"เจอกันอีกนะครับ..." ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนจะสวมหมวกกันน็อกและขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของลานจอดรถ
