ผัวเด็กของพี่

ผัวเด็กของพี่

แมลงปอปีกบาง · กำลังอัปเดต · 32.0k คำ

1.2k
ยอดนิยม
1.2k
การดู
0
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

กฎของ RAIN GROUP มีเป็นร้อยข้อ
แต่มีอยู่ข้อหนึ่งที่เรน่าไม่เคยคิดว่าจะต้องใช้กับตัวเอง
ห้ามมีความสัมพันธ์กับเด็กฝึกงาน
โดยเฉพาะเด็กฝึกงานที่ชื่อคิณณ์ วรากุล
น้องชายของเพื่อนสนิท…และผู้ชายที่กล้ากระซิบกับเธอว่า
“นอกเวลางาน ผมขอจีบพี่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งได้ไหมครับ?”
เรน่าควรไล่เขาออกไปให้พ้นชีวิต
แต่ทำไมทุกครั้งที่เขายิ้ม เธอถึงอยากยกเลิกกฎข้อนี้เสียเอง?

บท 1

ผัวเด็กของพี่

ตอนที่ 1 : สายตาที่ไม่อาจละไป

เสียงดนตรีจังหวะหนักแน่นดังคลอไปทั่วบริเวณบาร์หรูใจกลางเมือง แสงไฟสีทองสลับกับสีแดงอำพันสาดกระทบขวดเครื่องดื่มเรียงรายอยู่หลังเคาน์เตอร์ บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังสนุกสนานกับค่ำคืนแห่งการพักผ่อน

สถานที่แห่งนี้เป็นหนึ่งในธุรกิจภายใต้เครือ RAIN GROUP และยังเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เรน่า วรัญญา เจ้าของบริษัทสาววัยสามสิบปี แวะเวียนมาอยู่บ่อยครั้ง

โดยเฉพาะคืนนี้...

เธอเลือกมานั่งที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เพียงลำพัง หญิงสาวสวมเดรสสีดำเข้ารูปเปิดไหล่ เผยให้เห็นช่วงคอระหงและไหปลาร้าสวย

ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าสวยเฉี่ยวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนนู้ดที่ขับให้ดวงตาคมดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น

เรน่ายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ พลางทอดสายตามองผู้คนที่กำลังสนุกอยู่บนฟลอร์เต้นรำ คืนนี้เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำงานและไม่ได้มาเพื่อพบปะลูกค้าหรือคู่ค้าทางธุรกิจ เธอแค่อยากนั่งดื่มเงียบ ๆ สักคืน

หลังจากความสัมพันธ์ที่ยาวนานต้องจบลงอย่างไม่น่าจดจำภาพของผู้ชายที่เพิ่งกลายเป็นอดีตคนรักยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด แม้จะไม่ได้รู้สึกเสียใจจนแทบขาดใจเหมือนวันแรก แต่ความผิดหวังที่สะสมมานานก็ยังทิ้งร่องรอยเอาไว้ เรน่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง

"เติมอีกแก้วไหมคะคุณเรน่า?"

บาร์เทนเดอร์สาวที่คุ้นเคยกันเอ่ยถาม

"ไม่แล้วจ้ะ แก้วนี้พอ"

"วันนี้ดูเงียบ ๆ นะคะ"

"ฉันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ก็จริงค่ะ แต่ปกติเวลาคุณเรน่ามาที่ร้าน จะมีคนเข้ามาทักตลอดเลย"

เรน่ายกมุมปากเล็กน้อย "คืนนี้ฉันอยากพัก ไม่อยากคุยกับใคร"

"เข้าใจแล้วค่ะ งั้นถ้าต้องการอะไรเรียกได้เลยนะคะ"

หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะหันกลับไปมองแก้วเครื่องดื่มในมือ

เธอไม่ได้ต้องการใครมาปลอบใจ และยิ่งไม่ต้องการผู้ชายคนไหนเข้ามาทำให้ชีวิตวุ่นวายในตอนนี้อย่างน้อยก็ในคืนนี้

อีกด้านหนึ่งของร้าน

"ไอ้คิณณ์! มึงจะยืนทำหน้าหล่ออีกนานไหมวะ มานี่เลย!"

เสียงเจตต์ตะโกนเรียกเพื่อนสนิทที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่

ชายหนุ่มเจ้าของชื่อหันไปมอง ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มจนหมด

คิณณ์ วรากุล หนุ่มวัยยี่สิบห้าปี รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง ใบหน้าหล่อคมมีเสน่ห์แบบผู้ชายที่ดูไม่ค่อยเรียบร้อยนัก

คืนนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นช่วงอกเล็กน้อย แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักบริเวณท่อนแขนและนาฬิกาข้อมือราคาแพง

เส้นผมสีดำถูกเซตให้ดูยุ่งนิด ๆ ต่างหูสีเงินเล็ก ๆ ที่ใบหูยิ่งทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์แบบหนุ่มแบดซ์บอย

"อะไรของมึง?" คิณณ์ถามพลางเดินกลับไปหาเพื่อน

"วันเกิดมึงทั้งที มึงจะมานั่งเงียบทำไมวะ?"

ท็อปยื่นแก้วเครื่องดื่มให้

"เอ้า ชนหน่อยเว้ย"

"เออ ๆ" คิณณ์ยกแก้วขึ้นชนกับเพื่อนทั้งสอง

"แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะเพื่อน ขอให้มึงเจอผู้หญิงดี ๆ สักคน"

เจตต์พูดพร้อมยักคิ้ว "แล้วก็ขอให้เลิกทำตัวเป็นคนเจ้าชู้สักที"

ไนท์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสริม

คิณณ์หัวเราะ "กูไปเจ้าชู้ใส่ใครตอนไหน?"

"ไม่ต้องให้กูพูดหมดก็ได้มั้ง"

ท็อปส่ายหน้า "โตจนยี่สิบห้าแล้ว ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที"

"แล้วมึงมีหรือไง?"

"กูมีคนคุย"

"คนคุยที่คุยกับมึงคนเดียวหรือเปล่า?"

"ไอ้คิณณ์!"

เสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนดังขึ้น ระหว่างนั้นมีหญิงสาวสองสามคนเดินเข้ามาทักทายคิณณ์ บางคนเป็นคนรู้จักที่เคยพบกันตามสถานบันเทิง บางคนก็เป็นเพื่อนของเพื่อนที่อยากเข้ามาทำความรู้จัก

"คิณณ์ใช่ไหมคะ?" หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

"ครับ"

"สุขสันต์วันเกิดนะคะ"

"ขอบคุณครับ"

"คืนนี้มากับเพื่อนเหรอคะ?"

"ครับ มากับพวกมัน" เขาตอบพลางชี้ไปทางเจตต์กับท็อป

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะชวนคุยต่ออย่างเป็นกันเอง

เจตต์หันไปกระซิบกับไนท์

"มึงดูดิ เพื่อนเรามันเสน่ห์แรงขนาดไหน"

ไนท์เหลือบมอง "ก็ปกติของมัน"

"ปกติบ้านมึงสิ ผู้หญิงเข้ามาคุยไม่ขาดสาย"

คิณณ์ไม่ได้สนใจเสียงนินทาของเพื่อน เขายังคงพูดคุยกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างสุภาพ แม้จะมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ติดอยู่บนใบหน้าอยู่ตลอดก็ตาม

แต่แล้ว...สายตาคมของเขากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์อีกฝั่งหนึ่งและเพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาทั้งคู่ประสานกัน

คิณณ์ก็รู้สึกเหมือนเสียงรอบข้างเบาลงไปชั่วขณะ

ผู้หญิงคนนั้น...

ฝั่งเรน่า

เรน่ากำลังยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นกลุ่มหนุ่มสาวที่กำลังยืนรวมตัวกันอยู่ไม่ไกล เธอไม่ได้ตั้งใจมองใครเป็นพิเศษเพียงแค่บรรยากาศตรงนั้นค่อนข้างครึกครื้น จึงทำให้เธอเผลอหันไปมองตามเสียงหัวเราะ และนั่นทำให้เธอสบตากับผู้ชายคนหนึ่งเข้าโดยบังเอิญชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำ

ใบหน้าหล่อคม คิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบ ริมฝีปากได้รูปเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน โดยมีหญิงสาวหลายคนรายล้อมอยู่รอบตัว

เรน่ามองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะละสายตากลับมาเด็กหนุ่มคนนั้นหน้าตาดีทีเดียว ดูมีเสน่ห์แบบผู้ชายที่รู้ตัวว่าตัวเองหล่อ และดูเหมือนจะเป็นคนที่ได้รับความสนใจจากผู้หญิงไม่น้อย

เธอยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้งแต่ไม่ได้สนใจมากไปกว่านั้น

สำหรับเธอ ผู้ชายที่มีผู้หญิงรายล้อมแบบนั้นคงเป็นหนุ่มเจ้าชู้ที่ชอบใช้เสน่ห์ของตัวเองให้เป็นประโยชน์

และที่สำคัญ...เขายังดูเด็กเกินไปสำหรับเธอ เรน่าจึงหันกลับมาสนใจเครื่องดื่มตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

ฝั่งคิณณ์

"เฮ้ย มองอะไรอยู่วะ?" เจตต์สะกิดไหล่เพื่อน เมื่อเห็นว่าคิณณ์เอาแต่หันไปมองทางเคาน์เตอร์บาร์

"เปล่า"

"เปล่าอะไร กูเห็นมึงมองอยู่ตั้งนาน"

ท็อปหันไปมองตาม ก่อนจะยิ้มทันที

"อ๋อ...สาวคนนั้นเหรอ?"

คิณณ์ไม่ได้ตอบสายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังผู้หญิงในชุดเดรสสีดำ

เธอนั่งอยู่คนเดียว ท่าทางสงบนิ่ง แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นภายในร้านอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจจากใคร

ไม่ได้ส่งยิ้มหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายที่เดินผ่าน แม้แต่ตอนยกแก้วขึ้นดื่มก็ยังดูมีท่วงท่าที่สง่างามอย่างเป็นธรรมชาติบางอย่างในตัวเธอทำให้เขาไม่สามารถละสายตาได้

"สวยเหรอวะ?"

เจตต์ถาม

"อืม" คิณณ์ตอบสั้น ๆ

"แล้วไม่เข้าไปทัก?"

"ยัง"

"ปกติมึงไม่เห็นรอเลยนี่หว่า"

ท็อปหัวเราะคิณณ์ยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม

"กูยังไม่รู้จักเขา"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่มึงสนใจเรื่องนี้?"

"ตั้งแต่ตอนนี้" คำตอบของเขาทำให้เพื่อนทั้งสองหันมามองหน้ากัน

เจตต์ยิ้มกว้าง "โอ้โห! งานนี้มีอะไรแล้วว่ะ"

คิณณ์ไม่สนใจคำแซว เขายังคงมองผู้หญิงคนนั้นเป็นระยะและยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอมีอะไรบางอย่างที่น่าค้นหา

23.15 น.

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เรน่ายังคงนั่งอยู่ที่เดิม แม้เครื่องดื่มในแก้วจะถูกเติมไปอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้ดื่มมากจนเกินไป

เธอกำลังคุยโทรศัพท์กับแพร เพื่อนสนิทที่โทรมาถามไถ่หลังจากรู้ข่าวเรื่องการเลิกรา

"ฉันโอเคจริง ๆ แพร ไม่ต้องเป็นห่วง"

(แกแน่ใจนะ?)

"แน่ใจสิ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว"

(ถ้าไม่ไหวก็โทรหาฉันนะ)

"จ้ะ แม่คนดี"

เรน่ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะกดวางสาย เธอวางโทรศัพท์ลงบนเคาน์เตอร์ แล้วขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหยิบกระเป๋าถือ

จังหวะเดียวกันนั้นเอง คิณณ์ที่กำลังหันมาทางเคาน์เตอร์ก็เห็นใบหน้าของเธอชัดเจนขึ้น ดวงตาคมของเขาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสวยซึ่งกำลังขยับพูดกับบาร์เทนเดอร์

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขากลับรู้สึกว่าแค่ได้มองเธอก็ทำให้ค่ำคืนนี้น่าสนใจขึ้นมาก

"มึงจะมองอีกนานไหม?"

ไนท์ถามอย่างรู้ทัน

คิณณ์ยิ้ม

"กูว่ากูเจอของดีเข้าแล้วว่ะ"

"ของดีอะไร?"

"ผู้หญิงคนนั้น" เจตต์หัวเราะทันที

"เอาจริงดิ?"

"เออ"

"งั้นก็ไปทำความรู้จักสิวะ"

คิณณ์เหลือบมองหญิงสาวอีกครั้ง แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะขยับตัว เรน่ากลับลุกขึ้นจากเก้าอี้เสียก่อนเธอหยิบกระเป๋าและเดินไปทางโซนด้านในของร้าน คิณณ์มองตามแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา

"อ้าว ไปไหนแล้ววะ?"

ท็อปถาม

"ไม่รู้"

"มึงไม่ตามไปล่ะ?"

คิณณ์ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

"ยังไม่ใช่เวลาว่ะ" เขายิ้มมุมปาก "แต่คืนนี้กูจำหน้าเธอได้แล้ว"

23.40 น.

เรน่าเดินกลับออกมาจากโซนด้านใน หลังจากเข้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยของห้องรับรองวีไอพีตามความเคยชิน

แม้จะเป็นเจ้าของกิจการ แต่เธอก็ยังให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทุกสาขา

เมื่อเดินกลับมาถึงเคาน์เตอร์ เธอก็พบว่ากลุ่มหนุ่มสาวที่อยู่ไม่ไกลกำลังเตรียมตัวกลับ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำคนเดิมกำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่เขาหันมาในจังหวะเดียวกับที่เธอเดินผ่าน

สายตาทั้งคู่สบกันอีกครั้งคราวนี้เรน่าไม่ได้รีบหลบ แต่เพียงมองผ่านไปอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเดินต่อไปยังทางออกด้านข้าง

คิณณ์กลับเป็นฝ่ายมองตาม เขารู้สึกแปลกใจตัวเองอยู่ไม่น้อยปกติเขาไม่ใช่คนที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนเพียงเพราะเห็นหน้าแค่สองสามครั้ง แต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำให้เขาเผลอมองหาอยู่ตลอดเวลา

"คิณณ์!"

เจตต์เรียก

"กลับได้แล้ว"

"เออ"

ชายหนุ่มรับคำ แต่สายตายังคงมองไปทางที่เรน่าเพิ่งเดินหายไป

"มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย?"

ท็อปถามพลางหัวเราะคิณณ์ยิ้มบาง ๆ

"ไม่มีอะไร"

เขาหยิบแจ็กเกตขึ้นมาพาดไหล่ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมเพื่อน

เวลา 00.05 น. ลานจอดรถด้านหลังร้าน

เรน่ายืนอยู่ข้างรถยนต์ของตัวเอง โดยมีผู้จัดการร้านเดินเข้ามาส่ง

"กลับดี ๆ นะคะคุณเรน่า"

"ขอบใจนะ ฝากดูแลร้านด้วย"

"ค่ะ"

หญิงสาวเปิดประตูรถ ก่อนจะหันกลับไปมองตัวอาคารของผับบาร์อีกครั้ง เสียงเพลงยังคงดังลอดออกมาจากด้านใน แสงไฟหลากสีสะท้อนกระจกด้านหน้าอย่างสวยงามนี่คือสถานที่ที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยตัวเองธุรกิจที่เธอรักและภูมิใจ

และคืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่งที่เธอเลือกกลับบ้านด้วยความรู้สึกสงบกว่าที่ผ่านมา เธอไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินออกจากประตูด้านหลังของร้าน

คิณณ์หยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวม ก่อนจะหันกลับไปมองตัวอาคารอีกครั้ง เขาไม่ได้รู้ชื่อของผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ว่าเธอเป็นใครไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมีอายุเท่าไหร่

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้ชัดเจน คืนนี้เขาเจอผู้หญิงที่ทำให้ตัวเองอยากรู้จักมากที่สุดคนหนึ่ง

"เจอกันอีกนะครับ..." ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนจะสวมหมวกกันน็อกและขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของลานจอดรถ

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

1.1k การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
ทะลุมิติมาทั้งที ดันต้องรับมรดกเป็นโรงเตี๊ยมใกล้เจ๊งกับหนี้ก้อนโตในดินแดนเถื่อนที่คนมีปืนมีสิทธิ์พูดมากกว่าคนมีเหตุผล!

ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!

แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา

เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น

เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย)  BAD

เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD

548.4k การดู · เสร็จสิ้น · ลำเจียก
ลีวาย
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”

มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

3.7k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
มลทินรักภรรยาไร้ค่า

มลทินรักภรรยาไร้ค่า

376.1k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า

เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…

กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด

จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก

สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
สูตรรักศาสตราจารย์

สูตรรักศาสตราจารย์

124.5k การดู · เสร็จสิ้น · oiloiloil253
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"

"อื้อ แกรู้จักหรือ"

"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"

"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"

"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"

"ฉิบหายล่ะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
หยุดเสือ

หยุดเสือ

218.6k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
เขาเป็นเสือที่ไม่เคยจริงใจกับผู้หญิงคนไหนไม่พร้อมที่จะถอดเขี้ยวเล็บเพื่อใคร
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

525.5k การดู · เสร็จสิ้น · ลินญาร์
​"เปลี่ยนพยาบาลมากี่คนก็ทนฉันไม่ได้สักคน เธอก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้เลย!"
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
​ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++

คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++

279k การดู · เสร็จสิ้น · Me'JinJin
กฤษฎิ์ พิสิฐกุลวัตรดิลก

"อาหมอกฤษฎิ์"

หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️

"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"

นลินนิภา อารีย์รักษ์

"ที่รัก"

สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️

"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"

หนูน้อยแก้มใส

กมลชนก อารีย์รักษ์

สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง

"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"

หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ

หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

350.5k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ทั้งที่เธอแค่แอบรักเขาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทแต่แล้ววันหนึ่งเขากลับย่ำยีเธอจนแหลกละเอียด
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?

My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?

447.6k การดู · เสร็จสิ้น · Nanaกะหอยทาก
เมื่อ พฤกษา ต้องแต่งงานกับ น่านบงกช จากเงื่อนไขที่ผู้ใหญ่ตั้งขึ้น และต้องแต่งโดยไม่มีข้อแม้
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

1m การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า
โซ่สวาทร้อนรัก

โซ่สวาทร้อนรัก

551.4k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ใครบอกให้คุณแต่งตัวแบบนี้หึ อยากจะโชว์ให้คนอื่นเห็นหรือไง ว่านมตัวเองมันใหญ่น่ะห้ะ”
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”

คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง