บทที่ 10 ปล่อยของ
ตอนที่ 10. ปล่อยของ
เรน่าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสบตากับเขาอีกครั้ง
คิณณ์กลับยิ้มให้
เธอจึงก้มลงอ่านเอกสารต่อโดยไม่ตอบสนอง
“คุณเรน่ามีความคิดเห็นเพิ่มเติมไหมครับ”
บอสถามขึ้น
หญิงสาววางปากกาลง ก่อนจะเงยหน้ามองผู้เข้าร่วมประชุม
“ฉันเห็นด้วยกับแนวทางการแบ่งการลงทุนค่ะ แต่ต้องการให้ฝ่ายพัฒนาธุรกิจกลับไปตรวจสอบข้อมูลเรื่องพฤติกรรมลูกค้าเพิ่มเติม โดยเฉพาะกลุ่มที่มีโอกาสกลับมาใช้บริการซ้ำ เพราะตัวเลขส่วนนี้จะส่งผลต่อการตัดสินใจในระยะยาว”
“ได้ครับ”
บอสรับคำ
เรน่าหันไปทางคิณณ์
“ส่วนแบบจำลองที่คุณทำ ฉันต้องการไฟล์ข้อมูลต้นฉบับและรายละเอียดสมมติฐานทั้งหมด ส่งให้ฝ่ายบริหารตรวจสอบอีกครั้งค่ะ”
“ได้ครับ ผมจะจัดส่งให้”
“แล้วก็...” เธอหยุดเล็กน้อย “ทำได้ดีค่ะ”
คำชมสั้น ๆ ทำให้คิณณ์ชะงักไปเสี้ยววินาที
เขามองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น
“ขอบคุณครับ”
เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าคำชมเพียงไม่กี่คำมีความหมายมากกว่าคำชื่นชมทั้งหมดที่ได้รับเมื่อครู่
เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ผู้บริหารต่างทยอยเก็บเอกสารและลุกออกจากห้อง
บอสเดินเข้ามาตบไหล่คิณณ์เบา ๆ
“ทำได้ดีมาก”
“ขอบคุณครับ”
“เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าคุณควรได้โอกาสนำเสนอเอง วันนี้ทุกคนเห็นความสามารถของคุณแล้ว”
“ผมแค่ทำตามข้อมูลที่มีครับ”
“ถ่อมตัวอีกแล้วนะเรา”
บอสหัวเราะ ก่อนจะหันไปคุยกับผู้บริหารอีกคน
คิณณ์เก็บแฟ้มเอกสารลงกระเป๋า แต่สายตายังคงมองไปยังหญิงสาวที่กำลังยืนคุยกับซินอยู่บริเวณหัวโต๊ะ
เรน่ากำลังตรวจสอบกำหนดการบนแท็บเล็ต สีหน้าของเธอยังคงจริงจัง แม้การประชุมจะจบลงแล้วก็ตาม
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา
“คุณเรน่าครับ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น
“มีอะไรคะ”
“ผมอยากถามเรื่องข้อมูลเพิ่มเติมครับ เผื่อจะได้ปรับรายละเอียดให้ตรงกับที่คุณต้องการ”
“ส่งไฟล์มาให้ฝ่ายบริหารตรวจสอบก่อนก็ได้ค่ะ ถ้ามีจุดไหนต้องแก้ไข เดี๋ยวฉันจะแจ้งกลับไป”
“ได้ครับ”
คิณณ์พยักหน้ารับ แต่ก็ยังไม่ยอมเดินไปไหน
เรน่ามองเขาเล็กน้อย
“มีอะไรอีกหรือเปล่าคะ”
ชายหนุ่มยิ้ม
“ไม่มีครับ แค่ดีใจที่ได้ร่วมประชุมกับคุณ”
“ทุกคนก็ได้ร่วมประชุมเหมือนกันค่ะ”
“แต่ผมไม่ได้ดีใจที่ได้ร่วมประชุมกับทุกคน”
ซินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับชะงักมือที่กำลังเก็บเอกสาร
เรน่ามองชายหนุ่มนิ่ง ๆ
“คุณคิณณ์”
“ครับ”
“เราอยู่ในเวลางานนะคะ”
“ผมทราบครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปทำงานได้แล้วค่ะ”
คิณณ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นรับคำ
“ครับผม”
เขาถอยออกมาอย่างว่าง่าย แต่ก่อนจะเดินพ้นประตูห้องประชุมก็ยังหันกลับมามองเธออีกครั้ง
เรน่าไม่ได้มองตาม
แต่ซินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กลับเห็นทุกอย่างชัดเจน
“คุณเรน่าคะ”
“ว่าไง”
“ฉันว่าเด็กฝึกงานคนนี้แปลก ๆ นะคะ”
เรน่าปิดแท็บเล็ต
“ตรงไหน”
“เก่งก็เก่ง หน้าตาก็ดี แถมดูเหมือนจะสนใจคุณเรน่าเป็นพิเศษด้วยค่ะ”
“เธอจะพูดเรื่องนี้อีกนานไหม”
ซินยิ้มเจื่อน ๆ
“ไม่แล้วค่ะ”
เรน่าหยิบกระเป๋าขึ้นมา ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุม
ทว่าในใจกลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
คิณณ์...
เด็กฝึกงานที่อายุน้อยกว่าเธอหลายปี แต่กลับมีความสามารถเกินกว่าตำแหน่งที่ได้รับ
และดูเหมือนจะเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองไม่น้อย
เธอยอมรับว่าเขาทำงานเก่งจริง แต่เรื่องอื่นนอกเหนือจากงานนั้น...
เรน่ายังไม่คิดจะให้ความสนใจ
ขณะที่เดินกลับไปยังแผนก คิณณ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความจากเจตต์ที่ส่งเข้ามาหลายข้อความ
เจตต์: ประชุมเสร็จยังวะ
ท็อป: ได้ข่าวว่ามึงไปนำเสนอเองด้วย
เจตต์: เป็นไงบ้าง โดนผู้บริหารซักจนเหงื่อแตกไหม
คิณณ์พิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ
คิณณ์: เรียบร้อยดี
ท็อป: แล้วเป็นไง ได้รับคำชมไหม
คิณณ์: ก็มี
เจตต์: โห พ่อคนเก่ง
ชายหนุ่มอ่านข้อความแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลง
สำหรับเขา คำชมจากคนในห้องประชุมเป็นเพียงผลตอบแทนจากการทำงานที่ตั้งใจทำ
แต่มีคำชมหนึ่งคำที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว
ทำได้ดีค่ะ
คิณณ์ยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
“พูดแค่นี้ก็ทำเอายิ้มได้ทั้งวันเลยแฮะ”
เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน
วันนี้เขาได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า แม้จะเป็นเพียงเด็กฝึกงาน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีความสามารถน้อยกว่าใคร
และถ้ามีสิ่งหนึ่งที่เขาอยากพิสูจน์ต่อจากนี้...
ก็คงเป็นการทำให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคนนั้น หันมามองเขามากกว่าแค่ในฐานะพนักงานคนหนึ่ง
เพราะสำหรับคิณณ์แล้ว การได้เป็นคนเก่งในสายตาทุกคนอาจไม่ยากเท่าการได้เป็นคนพิเศษในสายตาของเรน่า
