บทที่ 10 ปล่อยของ

ตอนที่ 10. ปล่อยของ

เรน่าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสบตากับเขาอีกครั้ง

คิณณ์กลับยิ้มให้

เธอจึงก้มลงอ่านเอกสารต่อโดยไม่ตอบสนอง

“คุณเรน่ามีความคิดเห็นเพิ่มเติมไหมครับ”

บอสถามขึ้น

หญิงสาววางปากกาลง ก่อนจะเงยหน้ามองผู้เข้าร่วมประชุม

“ฉันเห็นด้วยกับแนวทางการแบ่งการลงทุนค่ะ แต่ต้องการให้ฝ่ายพัฒนาธุรกิจกลับไปตรวจสอบข้อมูลเรื่องพฤติกรรมลูกค้าเพิ่มเติม โดยเฉพาะกลุ่มที่มีโอกาสกลับมาใช้บริการซ้ำ เพราะตัวเลขส่วนนี้จะส่งผลต่อการตัดสินใจในระยะยาว”

“ได้ครับ”

บอสรับคำ

เรน่าหันไปทางคิณณ์

“ส่วนแบบจำลองที่คุณทำ ฉันต้องการไฟล์ข้อมูลต้นฉบับและรายละเอียดสมมติฐานทั้งหมด ส่งให้ฝ่ายบริหารตรวจสอบอีกครั้งค่ะ”

“ได้ครับ ผมจะจัดส่งให้”

“แล้วก็...” เธอหยุดเล็กน้อย “ทำได้ดีค่ะ”

คำชมสั้น ๆ ทำให้คิณณ์ชะงักไปเสี้ยววินาที

เขามองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น

“ขอบคุณครับ”

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าคำชมเพียงไม่กี่คำมีความหมายมากกว่าคำชื่นชมทั้งหมดที่ได้รับเมื่อครู่

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ผู้บริหารต่างทยอยเก็บเอกสารและลุกออกจากห้อง

บอสเดินเข้ามาตบไหล่คิณณ์เบา ๆ

“ทำได้ดีมาก”

“ขอบคุณครับ”

“เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าคุณควรได้โอกาสนำเสนอเอง วันนี้ทุกคนเห็นความสามารถของคุณแล้ว”

“ผมแค่ทำตามข้อมูลที่มีครับ”

“ถ่อมตัวอีกแล้วนะเรา”

บอสหัวเราะ ก่อนจะหันไปคุยกับผู้บริหารอีกคน

คิณณ์เก็บแฟ้มเอกสารลงกระเป๋า แต่สายตายังคงมองไปยังหญิงสาวที่กำลังยืนคุยกับซินอยู่บริเวณหัวโต๊ะ

เรน่ากำลังตรวจสอบกำหนดการบนแท็บเล็ต สีหน้าของเธอยังคงจริงจัง แม้การประชุมจะจบลงแล้วก็ตาม

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา

“คุณเรน่าครับ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น

“มีอะไรคะ”

“ผมอยากถามเรื่องข้อมูลเพิ่มเติมครับ เผื่อจะได้ปรับรายละเอียดให้ตรงกับที่คุณต้องการ”

“ส่งไฟล์มาให้ฝ่ายบริหารตรวจสอบก่อนก็ได้ค่ะ ถ้ามีจุดไหนต้องแก้ไข เดี๋ยวฉันจะแจ้งกลับไป”

“ได้ครับ”

คิณณ์พยักหน้ารับ แต่ก็ยังไม่ยอมเดินไปไหน

เรน่ามองเขาเล็กน้อย

“มีอะไรอีกหรือเปล่าคะ”

ชายหนุ่มยิ้ม

“ไม่มีครับ แค่ดีใจที่ได้ร่วมประชุมกับคุณ”

“ทุกคนก็ได้ร่วมประชุมเหมือนกันค่ะ”

“แต่ผมไม่ได้ดีใจที่ได้ร่วมประชุมกับทุกคน”

ซินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับชะงักมือที่กำลังเก็บเอกสาร

เรน่ามองชายหนุ่มนิ่ง ๆ

“คุณคิณณ์”

“ครับ”

“เราอยู่ในเวลางานนะคะ”

“ผมทราบครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปทำงานได้แล้วค่ะ”

คิณณ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นรับคำ

“ครับผม”

เขาถอยออกมาอย่างว่าง่าย แต่ก่อนจะเดินพ้นประตูห้องประชุมก็ยังหันกลับมามองเธออีกครั้ง

เรน่าไม่ได้มองตาม

แต่ซินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กลับเห็นทุกอย่างชัดเจน

“คุณเรน่าคะ”

“ว่าไง”

“ฉันว่าเด็กฝึกงานคนนี้แปลก ๆ นะคะ”

เรน่าปิดแท็บเล็ต

“ตรงไหน”

“เก่งก็เก่ง หน้าตาก็ดี แถมดูเหมือนจะสนใจคุณเรน่าเป็นพิเศษด้วยค่ะ”

“เธอจะพูดเรื่องนี้อีกนานไหม”

ซินยิ้มเจื่อน ๆ

“ไม่แล้วค่ะ”

เรน่าหยิบกระเป๋าขึ้นมา ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุม

ทว่าในใจกลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

คิณณ์...

เด็กฝึกงานที่อายุน้อยกว่าเธอหลายปี แต่กลับมีความสามารถเกินกว่าตำแหน่งที่ได้รับ

และดูเหมือนจะเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองไม่น้อย

เธอยอมรับว่าเขาทำงานเก่งจริง แต่เรื่องอื่นนอกเหนือจากงานนั้น...

เรน่ายังไม่คิดจะให้ความสนใจ

ขณะที่เดินกลับไปยังแผนก คิณณ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความจากเจตต์ที่ส่งเข้ามาหลายข้อความ

เจตต์: ประชุมเสร็จยังวะ

ท็อป: ได้ข่าวว่ามึงไปนำเสนอเองด้วย

เจตต์: เป็นไงบ้าง โดนผู้บริหารซักจนเหงื่อแตกไหม

คิณณ์พิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ

คิณณ์: เรียบร้อยดี

ท็อป: แล้วเป็นไง ได้รับคำชมไหม

คิณณ์: ก็มี

เจตต์: โห พ่อคนเก่ง

ชายหนุ่มอ่านข้อความแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลง

สำหรับเขา คำชมจากคนในห้องประชุมเป็นเพียงผลตอบแทนจากการทำงานที่ตั้งใจทำ

แต่มีคำชมหนึ่งคำที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว

ทำได้ดีค่ะ

คิณณ์ยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

“พูดแค่นี้ก็ทำเอายิ้มได้ทั้งวันเลยแฮะ”

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน

วันนี้เขาได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า แม้จะเป็นเพียงเด็กฝึกงาน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีความสามารถน้อยกว่าใคร

และถ้ามีสิ่งหนึ่งที่เขาอยากพิสูจน์ต่อจากนี้...

ก็คงเป็นการทำให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคนนั้น หันมามองเขามากกว่าแค่ในฐานะพนักงานคนหนึ่ง

เพราะสำหรับคิณณ์แล้ว การได้เป็นคนเก่งในสายตาทุกคนอาจไม่ยากเท่าการได้เป็นคนพิเศษในสายตาของเรน่า

บทก่อนหน้า
บทถัดไป