บทที่ 11 เด็กฝึกงานตัวแสบ
ตอนที่ 11. เด็กฝึกงานตัวแสบ
เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม แต่เจ้าของโต๊ะกลับยังคงก้มหน้าจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า
“คุณคิณณ์ครับ โทรศัพท์ครับ”
พีทที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ เอ่ยเตือนแบบทีเล่นทีจริงกับเพื่อนของเขา
“เห็นแล้ว”
“เห็นแล้วทำไมไม่รับล่ะครับ”
“กำลังทำงานอยู่”
“แต่คนโทรเข้ามาสามรอบแล้วนะครับ”
คิณณ์เหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า
เจตต์ เขากดรับสายแล้วเปิดลำโพงทันที
“อะไร”
“ไอ้คิณณ์! มึงหายหัวไปไหนมา!”
เสียงเพื่อนดังลั่นจนพีทต้องหันมามอง
“อยู่บริษัท”
“กูรู้ว่าอยู่บริษัท กูถามว่าทำไมไม่ตอบแชต!”
“ไม่ว่าง”
“ไม่ว่างหรือมัวแต่คิดถึงใครอยู่?”
คิณณ์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก
“เสือก”
“โอ้โห! กูเดาถูกด้วยว่ะ!”
พีทที่นั่งฟังอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะ คิณณ์เหลือบมองเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะกดปิดลำโพงแล้วลุกขึ้นเดินออกไปคุยตรงบริเวณหน้าต่าง
“มึงมีอะไรก็รีบพูด กูมีงาน”
“เย็นนี้ไปกินข้าวกันไหม กู ท็อป ไนท์ แล้วก็มีเรื่องจะถามมึงด้วย”
“เรื่องอะไร”
“เรื่องผู้หญิงไงครับคุณเพื่อน”
“ไม่มีอะไรให้ถาม”
“อย่ามาโกหก เมื่อเช้ามึงส่งมาว่าเจอคนถูกใจ แล้วหลังจากนั้นก็หายไปเลย กูอยากรู้ว่าตอนนี้ถึงขั้นไหนแล้ว”
คิณณ์หัวเราะในลำคอ “ยังไม่ถึงไหน”
“แปลว่ายังไม่มีเบอร์?”
“อืม”
“ไม่มีไลน์?”
“อืม”
“ไม่มีชื่อเล่น?”
“มีชื่อแล้ว”
“ชื่ออะไร!”
คิณณ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “เรน่า”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
“เดี๋ยวนะ...เรน่าไหนวะ”
“ก็เรน่า”
“มึงอย่าบอกนะว่า...”
“เออ คนที่มึงคิดนั่นแหละ”
“ฉิบหายแล้ว!”
เจตต์ตะโกนจนคิณณ์ต้องยกโทรศัพท์ออกห่างจากหู
“เสียงดังทำไมวะ!”
“มึงไปสนใจประธานบริษัทเนี่ยนะ!”
“แล้วทำไม”
“มึงรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร!”
“รู้แล้ว”
“แล้วมึงยังจะ...”
“เจตต์” คิณณ์เรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“กูแค่สนใจ ไม่ได้จะไปขอเขาแต่งงานพรุ่งนี้สักหน่อย”
“เออ ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ กูไม่อยากเห็นเพื่อนโดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ผ่านทดลองงาน”
“มึงนี่ก็พูดมาก” ชายหนุ่มกดวางสาย ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าอารมณ์ดี
พีทมองตามอย่างสงสัย “เพื่อนโทรมาคุยเรื่องอะไรเหรอครับ”
“เรื่องไร้สาระ”
“ดูเหมือนคุณคิณณ์จะอารมณ์ดีขึ้นนะครับ”
“เหรอ”
“ครับ ตั้งแต่ประชุมเสร็จมายิ้มตลอดเลย”
คิณณ์หยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่น “ก็วันนี้มีเรื่องดี ๆ นี่”
“เรื่องงานเหรอครับ” ชายหนุ่มยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ประมาณนั้น”
พีทพยักหน้ารับอย่างไม่ติดใจ ก่อนจะกลับไปทำงานของตัวเอง
ส่วนคิณณ์ก็เปิดเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้อ่านจบหน้ากระดาษ เสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น
“คุณคิณณ์ครับ”
เสียงบอสจากปลายสายดังมา “ครับ”
“รบกวนเอาเอกสารวิเคราะห์โครงการฉบับแก้ไขขึ้นไปส่งที่ห้องประธานหน่อยครับ คุณเรน่าต้องการดูรายละเอียดเพิ่มเติม”
ชายหนุ่มที่กำลังหมุนปากกาถึงกับหยุดมือ
“ให้ผมเอาขึ้นไปเองเหรอครับ”
“ใช่ครับ ผมติดประชุมกับฝ่ายอื่นอยู่ พีทก็ต้องจัดการข้อมูลอีกชุดหนึ่ง รบกวนคุณหน่อยนะครับ”
“ได้ครับ” คิณณ์ตอบรับทันที ก่อนจะวางสายริมฝีปากหยักยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“งานเข้าแล้วไง...”
พีทหันมามอง “อะไรนะครับ”
“เปล่า” คิณณ์หยิบเอกสารขึ้นมาใส่แฟ้ม ก่อนจะลุกจากเก้าอี้
“เดี๋ยวผมขึ้นไปหาประธานแป๊บหนึ่ง”
“ครับ”
ชายหนุ่มเดินออกจากแผนกด้วยท่าทางสบาย ๆ แต่ในใจกลับกำลังคิดถึงคนที่กำลังจะได้พบคราวนี้คงไม่ต้องรอให้ลิฟต์กระตุกแล้วสินะ
ภายในห้องทำงานของประธานบริษัท
เรน่ากำลังนั่งตรวจสอบรายงานอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ขณะที่ซินยืนอธิบายกำหนดการในช่วงบ่าย
“บ่ายสองมีนัดกับคุณปราณค่ะ แล้วหลังจากนั้นคุณเรน่าต้องไปตรวจความเรียบร้อยของสาขาใหม่ที่กำลังจะเปิดด้วยค่ะ”
“เลื่อนนัดคุณปราณเป็นช่วงบ่ายสามได้ไหม”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันประสานให้”
“แล้วเอกสารโครงการที่ให้ฝ่ายพัฒนาธุรกิจแก้ไขล่ะ”
“คุณบอสแจ้งว่าจะส่งขึ้นมาให้ภายในวันนี้ค่ะ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“เชิญค่ะ” ประตูเปิดออก ก่อนร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งจะก้าวเข้ามา
“สวัสดีครับ”
เรน่าเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร
คิณณ์...เธอจำเขาได้ทันที แม้จะเพิ่งเจอกันในห้องประชุมเมื่อไม่นานมานี้ก็ตาม
“คุณคิณณ์?”
“ครับ ผมนำเอกสารฉบับแก้ไขมาส่งครับ”
เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนจะยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทางสุภาพ
ซินเหลือบมองชายหนุ่ม ก่อนจะหันไปมองเจ้านายของตัวเองอย่างมีความหมาย
เรน่ารับแฟ้มมาเปิดดู “คุณบอสให้คุณเอามาส่งเองเหรอคะ”
“ครับ”
“เขาไม่ว่าง?” เรน่าถามด้วยความสงสัย
“เห็นว่าติดประชุมครับ”
เรน่าพยักหน้า ก่อนจะเปิดดูเอกสารทีละหน้า
“ข้อมูลส่วนนี้คุณแก้ไขเองทั้งหมด?”
“ครับ ผมเพิ่มเติมรายละเอียดตามข้อเสนอแนะในการประชุมเมื่อเช้า”
“ตรงนี้ยังขาดข้อมูลเปรียบเทียบกับพื้นที่ C อยู่นะคะ”
“ผมเตรียมไว้แล้วครับ อยู่ในไฟล์แนบหน้าสุดท้าย”
เรน่าเปิดไปยังหน้าที่เขาบอก ก่อนจะพบตารางเปรียบเทียบที่จัดทำไว้อย่างละเอียด เธอไล่สายตาอ่านอยู่ครู่หนึ่ง
“ดีค่ะ ข้อมูลครบขึ้นมาก”
“ขอบคุณครับ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณกลับไปทำงานได้เลยค่ะ”
คิณณ์พยักหน้า แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว เสียงท้องของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน
ครืด...
ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ซินชะงัก ส่วนเรน่าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร
คิณณ์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ
“ขอโทษครับ”
ซินเม้มปากแน่น พยายามกลั้นหัวเราะ
เรน่ามองเขาอย่างสงสัย
“คุณยังไม่ได้กินข้าวเหรอคะ”
“ยังครับ”
“ทำไมไม่กินก่อนมาทำงาน”
“เมื่อเช้ารีบไปหน่อยครับ”
“แล้วนี่กี่โมงแล้ว”
คิณณ์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “เกือบเที่ยงแล้วครับ”
เรน่าปิดแฟ้มเอกสาร
“คุณควรไปหาอะไรทานก่อนนะคะ อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวจนไม่มีสมาธิทำงาน”
ชายหนุ่มยิ้มทันที “เป็นห่วงผมเหรอครับ”
ซินถึงกับหลุดเสียงหัวเราะออกมา “คุณคิณณ์!”
เรน่ามองเขานิ่ง ๆ “ฉันกำลังเตือนพนักงานเรื่องสุขภาพค่ะ ไม่ได้เป็นห่วงเป็นพิเศษ”
“ครับ เข้าใจแล้วครับ” เขาตอบอย่างว่าง่าย แต่รอยยิ้มกลับไม่ได้ลดลงเลย
เรน่าส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่อ
“ไปได้แล้วค่ะ”
“ครับผม”
คิณณ์หันหลังเดินออกไป แต่ก่อนจะพ้นประตู เขาก็หันกลับมาอีกครั้ง
“คุณเรน่าครับ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น “อะไรอีกคะ”
“ถ้าผมทำงานดี ๆ แบบนี้ทุกวัน จะมีโอกาสได้รับคำชมอีกไหมครับ”
เรน่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าคุณทำงานดี ก็สมควรได้รับคำชมค่ะ”
“งั้นผมจะตั้งใจทำงานครับ”
“ดีค่ะ”
คิณณ์ยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินออกไปในที่สุด
ทันทีที่ประตูปิดลง ซินก็หันมาหาเจ้านายอย่างอดไม่ได้
“คุณเรน่าคะ”
“อะไรอีก”
“เด็กคนนี้ขยันทำงานหรือขยันเข้าหาคุณเรน่ากันแน่คะ”
เรน่าวางปากกาลง “ซิน”
“คะ?”
“เธอมีงานต้องทำไม่ใช่เหรอ”
“มีค่ะ!”
ซินรีบหยิบเอกสารแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีเรน่าถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่อ แต่คราวนี้มุมปากของเธอกลับยกขึ้นเพียงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
บริเวณโรงอาหารของบริษัท
คิณณ์เดินถือถาดอาหารมานั่งร่วมโต๊ะกับพีท หลังจากจัดการมื้อกลางวันของตัวเองเสร็จเรียบร้อย
“เมื่อกี้ขึ้นไปส่งเอกสารเป็นยังไงบ้างครับ” พีทถามพลางตักข้าวเข้าปาก
“ก็ดี”
“คุณเรน่าว่าอะไรไหมครับ”
“ไม่ครับ”
“แล้วคุณได้คุยกับเธอไหม”
คิณณ์หันไปมองเพื่อนร่วมงาน “คุยสิ”
“เรื่องงาน?”
ชายหนุ่มยิ้ม “ก็ทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องอื่นนิดหน่อย”
พีทหรี่ตามอง “คุณดูแปลก ๆ นะครับ”
“แปลกยังไง”
“ปกติคุณไม่ค่อยพูดถึงคนอื่นเท่าไร แต่วันนี้พูดถึงประธานเรน่าหลายครั้งแล้ว”
คิณณ์หัวเราะ “สงสัยนายจะสังเกตเก่งเกินไปแล้ว”
“ผมแค่สงสัยครับ”
ชายหนุ่มยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะเหลือบไปเห็นกลุ่มพนักงานหญิงที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ ๆ
“นั่นคุณซินหรือเปล่าครับ”
พีทหันไปมอง “ใช่ครับ ผู้จัดการฝ่ายเลขานุการของคุณเรน่า”
“อ๋อ” คิณณ์มองตามเล็กน้อย ก่อนจะเห็นซินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
เขาจึงยิ้มขึ้นมาบางทีคนที่น่าจะรู้จักเรน่ามากที่สุดก็คงเป็นผู้หญิงคนนั้นแต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงของพีทก็ดังขึ้น
“คุณคิณณ์ครับ”
“ว่าไง”
“ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
“ถามสิ”
“คุณชอบคุณเรน่าเหรอครับ” คิณณ์ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ทำไมถึงถามแบบนั้น”
“ก็คุณมองเธอบ่อยมาก”
ชายหนุ่มวางช้อนลง แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้
“ถ้าบอกว่าชอบ นายจะทำยังไง”
พีทเบิกตาเล็กน้อย “จริงเหรอครับ!”
“เบา ๆ สิ” คิณณ์หัวเราะพลางยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก
“เรื่องนี้ยังไม่ต้องเอาไปพูดที่ไหนนะ”
“ครับ ผมไม่พูดแน่นอน” พีทพยักหน้ารับ แต่สีหน้ายังดูตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
“แต่คุณเรน่าเป็นประธานบริษัทนะครับ”
“ฉันรู้”
“แล้วคุณก็เป็นเด็กฝึกงาน...”
“ฉันก็รู้เหมือนกัน”
“มันจะไม่ลำบากเหรอครับ”
คิณณ์ยิ้มมุมปาก “ก็ไม่ได้จะไปทำอะไรให้เขาลำบากสักหน่อย แค่ชอบก็ส่วนชอบ ทำงานก็ส่วนงาน”
พีทมองชายหนุ่มอย่างชื่นชม
“ถ้าอย่างนั้นก็สู้ ๆ นะครับ”
“ขอบใจ”
คิณณ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กเวลา ก่อนจะลุกขึ้นเก็บถาดอาหาร
“ไปทำงานก่อนนะ”
“ครับ”
เขาเดินออกจากโรงอาหารพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แต่สิ่งที่คิณณ์ยังไม่รู้ก็คือ... มีใครบางคนกำลังจะทำให้การเข้าหาเรน่าของเขาไม่ง่ายอย่างที่คิด
ช่วงบ่าย
เรน่ากำลังตรวจสอบเอกสารบนโต๊ะทำงาน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอยิ้มบาง ๆ
หมอปราณ
“ว่าไงปราณ”
“วันนี้ยุ่งหรือเปล่า”
“พอสมควร มีอะไรหรือเปล่า”
“ฉันอยู่แถวบริษัทเธอพอดี เลยว่าจะชวนออกไปกินข้าวด้วยกัน”
“วันนี้เหรอ”
“อืม ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ”
เรน่ามองตารางงานบนหน้าจอ ก่อนจะตอบกลับ
“ฉันว่างช่วงเย็นพอดี”
“งั้นดีเลย เดี๋ยวฉันไปรับ”
“ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง”
“ให้ฉันไปรับเถอะ ไหน ๆ ก็ผ่านอยู่แล้ว”
เรน่าหัวเราะเบา ๆ
“ตามใจนายก็แล้วกัน”
“เจอกันนะ” หลังจากวางสาย เรน่าก็กลับมาสนใจงานตรงหน้า
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เชิญค่ะ”
ซินเปิดประตูเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ
“คุณเรน่าคะ ฝ่ายพัฒนาธุรกิจส่งข้อมูลเพิ่มเติมมาแล้วค่ะ”
“วางไว้ได้เลย”
“แล้วก็มีอีกเรื่องค่ะ”
“อะไร”
“คุณหมอปราณโทรมาสอบถามเวลานัดใช่ไหมคะ”
เรน่าเงยหน้าขึ้น
“เธอรู้ได้ยังไง”
ซินยิ้ม
“เมื่อกี้ฉันรับสายให้ค่ะ คุณหมอฝากบอกว่าจะมารับคุณเรน่าตอนเย็น”
“อืม”
“แหม...คุณหมอนี่ดูแลดีจังเลยนะคะ”
“ปราณก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว”
ซินยิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนจะวางเอกสารแล้วเดินออกจากห้องไป
อีกฟากหนึ่งของอาคาร
คิณณ์กำลังเดินกลับจากห้องฝ่ายบุคคล หลังจากนำเอกสารบางส่วนไปส่งให้เรียบร้อย
เขาเดินผ่านโถงทางเดินที่เชื่อมไปยังห้องผู้บริหารพอดี และในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของเรน่าก็เปิดออก
หญิงสาวเดินออกมาพร้อมซิน
“ช่วงเย็นไม่ต้องรอฉันนะ กลับก่อนได้เลย”
“ได้ค่ะคุณเรน่า”
คิณณ์ชะลอฝีเท้าโดยอัตโนมัติ
เขากำลังจะเดินเข้าไปทัก แต่กลับต้องหยุดเมื่อเห็นเรน่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ ก่อนจะมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า
ไม่นานเสียงซินก็ดังขึ้น
“คุณหมอปราณจะมารับกี่โมงคะ”
“ประมาณหกโมง”
“ดีจังเลยค่ะ มีคนมารับด้วย”
“เธอก็กลับไปทำงานได้แล้ว”
เรน่าตอบพร้อมเดินไปทางลิฟต์
คิณณ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
คุณหมอปราณ?
ใครวะ...เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ประโยคนั้นกลับดังเข้าหูอย่างชัดเจน ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังของเรน่าจนเธอเดินลับไป
ก่อนจะหันกลับมามองทางเดินว่างเปล่ารอยยิ้มที่เคยมีค่อย ๆ จางลงเล็กน้อยดูเหมือนผู้หญิงที่เขาสนใจจะมีคนรู้จักอยู่ไม่น้อยและหนึ่งในนั้นก็เป็นผู้ชายที่ถึงขั้นมารับเธอถึงบริษัท
คิณณ์ยกมือขึ้นลูบคาง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “หมอปราณงั้นเหรอ.” เขาพึมพำกับตัวเอง “น่าสนใจแฮะ”
แต่แทนที่จะถอยห่าง ชายหนุ่มกลับยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
เพราะถ้าคิดจะเข้าไปอยู่ในสายตาของผู้หญิงอย่างเรน่า เขาคงต้องทำให้เธอเห็นเสียก่อนว่า...
เขาไม่ได้เป็นแค่เด็กฝึกงานที่บังเอิญได้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในลิฟต์เท่านั้น
