บทที่ 12 คู่แข่งที่ยังไม่รู้ตัว

ตอนที่ 12. คู่แข่งที่ยังไม่รู้ตัว

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าอาคาร RAIN GROUP ในช่วงเย็น

เรน่ากำลังเดินออกมาจากล็อบบี้พร้อมกระเป๋าถือใบโปรด โดยมีซินเดินตามมาส่งถึงประตู

“กลับบ้านดี ๆ นะคะคุณเรน่า”

“เธอก็เหมือนกัน อย่าทำงานจนดึกเกินไปล่ะ”

“รับทราบค่ะ” ซินยิ้ม ก่อนจะเหลือบมองรถยนต์ที่จอดรออยู่

“คุณหมอมาถึงแล้วค่ะ”

เรน่าหันไปมองตาม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนก้าวลงจากรถ เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสะอาดสะอ้าน และรอยยิ้มอบอุ่นที่คุ้นเคย

“เรน่า”

“มาเร็วเหมือนกันนะ”

“กลัวเธอรอนาน”

ปราณเดินเข้ามาหา ก่อนจะยื่นมือไปรับกระเป๋าจากเธออย่างเป็นธรรมชาติ

“วันนี้เหนื่อยไหม”

“ก็พอสมควร”

“งั้นไปกินอะไรอร่อย ๆ กัน เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

“พูดแบบนี้ทุกที สุดท้ายฉันก็ต้องจ่ายครึ่งหนึ่งอยู่ดี”

“คราวนี้จริงจังครับคุณผู้หญิง”

ปราณหัวเราะ ก่อนจะเปิดประตูรถให้เธอ

เรน่ากำลังจะก้าวขึ้นรถ แต่เสียงหนึ่งกลับดังมาจากด้านหลัง

“คุณเรน่าครับ!”

เธอหันกลับไปมอง คิณณ์เดินออกมาจากอาคารพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ชายหนุ่มหยุดอยู่ไม่ไกล ก่อนจะยกมือขึ้นทักทายด้วยรอยยิ้ม

“ยังไม่กลับอีกเหรอคะ”

“กำลังจะกลับครับ พอดีผมมีเอกสารต้องเอาไปส่งฝ่ายธุรการก่อน”

เรน่าพยักหน้า “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีครับ แค่เห็นคุณพอดีเลยทักทาย”

คิณณ์ตอบ ก่อนจะเหลือบสายตาไปยังผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเธอ

ปราณเองก็มองชายหนุ่มเช่นกัน

“นี่ใครเหรอเรน่า”

“คิณณ์ค่ะ เป็นเด็กฝึกงานฝ่ายพัฒนาธุรกิจ”

“อ๋อ”

ปราณยิ้มให้ตามมารยาท

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีครับ”

คิณณ์ยกมือไหว้ตอบ ก่อนจะมองสลับระหว่างทั้งคู่

“แล้วนี่...”

“หมอปราณ เพื่อนฉันค่ะ”

เรน่าแนะนำอย่างเรียบง่าย

คิณณ์พยักหน้ารับ “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“เช่นกันครับ”

ปราณตอบกลับอย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปมองเรน่า

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวร้านเต็ม”

“ค่ะ”

เรน่าหันกลับมาหาคิณณ์อีกครั้ง

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

เธอขึ้นรถไปโดยมีปราณปิดประตูให้ ก่อนที่รถยนต์คันนั้นจะเคลื่อนออกจากบริเวณหน้าอาคาร

คิณณ์ยืนมองตามจนรถลับสายตา

“หมอปราณ...” เขาทวนชื่อเบา ๆ

ดูเป็นผู้ชายที่สุภาพดีหน้าตาก็ใช้ได้แถมยังดูสนิทกับเรน่าไม่น้อยอีกด้วยชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนจะยกแฟ้มในมือขึ้นเคาะกับฝ่ามือตัวเองเบา ๆ

“เพื่อนสนิทสินะ” เขาพึมพำ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเพื่อนสนิทคนนี้คิดกับเธอแค่เพื่อนจริงหรือเปล่า

ภายในร้านอาหารหรู

ปราณเลือกโต๊ะริมกระจกที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว เขาก็หันมามองหญิงสาวที่กำลังอ่านข้อความในโทรศัพท์

“งานยังไม่หมดอีกเหรอ”

“มีคนส่งเอกสารมาให้ตรวจน่ะ”

“วางโทรศัพท์ก่อนเถอะ วันนี้เธอทำงานมาทั้งวันแล้ว”

เรน่าเงยหน้าขึ้นมอง “คุณหมอสั่งคนไข้เหรอคะ”

“ถ้าคนไข้เป็นเธอ ฉันคงต้องสั่งบ่อยหน่อย”

เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง

“ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่า ถึงชวนออกมากินข้าว”

ปราณมองเธออยู่ครู่หนึ่ง “ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แค่อยากเจอ”

“ช่วงนี้เราเพิ่งเจอกันไปเองนะ”

“แล้วเจอไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

“ฉันเห็นเธอทำงานหนัก เลยอยากชวนมาพักบ้าง”

“ขอบใจนะ”

“เรน่า”

“หืม?”

“เรื่องวรุตม์...เธอโอเคแล้วใช่ไหม” บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงเล็กน้อย

เรน่ามองหน้าเพื่อน ก่อนจะพยักหน้า

“โอเคแล้ว”

“แน่ใจนะ”

“แน่สิ ฉันไม่ได้เสียใจจนทำงานไม่ได้สักหน่อย”

“ฉันรู้ว่าเธอเข้มแข็ง แต่ไม่จำเป็นต้องทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรตลอดเวลาก็ได้”

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“ฉันไม่ได้ฝืนหรอกปราณ แค่คิดว่าถ้าความสัมพันธ์มันจบแล้ว ก็ควรปล่อยให้มันจบไป”

ปราณพยักหน้า “ถ้าเธอคิดแบบนั้น ฉันก็สบายใจ”

เขาอยากพูดมากกว่านั้น แต่สุดท้ายก็เลือกเก็บคำพูดบางอย่างไว้ในใจ

เพราะสำหรับเขา เรน่าไม่ใช่ผู้หญิงที่อยากให้ใครมาบีบบังคับความรู้สึก

เขาจึงทำได้เพียงอยู่ข้าง ๆ เธอเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด

ในเวลาเดียวกัน ณ ร้านอาหารอีกแห่ง

“มึงว่าไงนะ!”

เสียงเจตต์ดังขึ้นจนคนโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง

คิณณ์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างใจเย็น “จะตะโกนทำไม”

“มึงเจอผู้ชายที่มารับพี่เรน่าด้วยเหรอ!”

“เออ”

“แล้วเป็นใครวะ”

“หมอ”

ท็อปที่กำลังเคี้ยวอาหารอยู่ถึงกับเงยหน้าขึ้น “หมออะไร หมอผีหรือหมอคน”

“หมอคนสิวะ”

“แล้วหล่อไหม”

คิณณ์หันไปมองเพื่อน “มึงจะถามทำไม”

“ก็ถ้าไม่หล่อ มึงก็ยังมีโอกาสไง”

เจตต์หัวเราะลั่น “แต่ถ้าหล่อมากก็ลำบากหน่อยนะเพื่อน”

ไนท์ที่นั่งเงียบมาตลอดวางแก้วน้ำลง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม

“แล้วนายจะทำยังไง”

คิณณ์เลิกคิ้ว

“ทำอะไร”

“ก็เรื่องที่นายสนใจผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเธอมีคนรักหรือยัง”

ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ก็เข้าไปทำความรู้จัก”

“ถ้าเขามีแฟนแล้วล่ะ”

“ก็ถอยสิ”

เจตต์หันขวับ “จริงเหรอวะ?”

“เออ กูไม่ได้บ้าไปแย่งแฟนใคร”

“แล้วถ้าเป็นแค่คนที่เขาสนิทด้วยล่ะ”

คิณณ์ยิ้มมุมปาก “ถ้าเป็นแค่เพื่อน กูก็ยังมีสิทธิ์ทำความรู้จักไม่ใช่เหรอ”

ท็อปตบโต๊ะเบา ๆ “ไอ้คนนี้มันเอาจริง!”

ไนท์ส่ายหน้าอย่างระอา

“ขออย่างเดียว อย่าเอาเรื่องส่วนตัวไปปนกับงานก็พอ”

“รู้แล้วน่า” คิณณ์ตอบ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เจตต์เหลือบมองแล้วหัวเราะ

“มึงจะทำอะไร”

“เช็กงาน”

“เช็กงานหรือเช็กว่าเขาออนไลน์ไหม”

คิณณ์เงยหน้ามองเพื่อน ก่อนจะยิ้มเย็น ๆ

“ถ้ามึงยังไม่หยุดพูด กูจะเอาแก้วน้ำราดหัว”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะบรรยากาศกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง

แต่ในใจของคิณณ์ยังคงมีภาพผู้หญิงคนหนึ่งติดอยู่

เรน่า...

เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะมีโอกาสเข้าไปอยู่ในชีวิตเธอได้มากแค่ไหนแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือ เขาอยากลองดู

เช้าวันต่อมา

เรน่าเดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับซินที่ถือเอกสารตามหลัง

“คุณเรน่าคะ วันนี้มีเอกสารจากฝ่ายพัฒนาธุรกิจเข้ามาเพิ่มเติมค่ะ”

“วางไว้ก่อน”

“แล้วก็คุณบอสแจ้งว่าโครงการที่คุณให้ตรวจสอบเมื่อวาน มีข้อเสนอจากทีมงานเพิ่มเติมค่ะ”

“ส่งให้ฉันดูด้วย”

“ได้ค่ะ”

ซินวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนจะเปิดเอกสารอีกชุด

“อ้อ แล้วก็มีเรื่องหนึ่งค่ะ”

“อะไรอีก”

“วันนี้คุณบอสจะให้คุณคิณณ์เข้ามาช่วยงานฝ่ายบริหารชั่วคราวค่ะ”

เรน่าหยุดมือ “ทำไมคะ”

“เห็นว่าข้อมูลโครงการที่เขาวิเคราะห์มีประโยชน์มาก คุณบอสเลยอยากให้เขาช่วยตรวจสอบข้อมูลของโครงการอื่นเพิ่มเติมค่ะ”

“แล้วฝ่ายพัฒนาธุรกิจไม่มีคนทำหรือคะ”

“มีค่ะ แต่คุณบอสบอกว่าคุณคิณณ์ทำงานละเอียดและรวดเร็ว เลยอยากให้เขามาช่วย”

เรน่าพยักหน้า “ถ้าเป็นเรื่องงานก็ให้เขาทำตามหน้าที่ไปค่ะ”

“ค่ะ” ซินยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ไม่ถึงสิบนาที เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

“เชิญค่ะ”

ประตูเปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดทำงานเรียบร้อยพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ

“สวัสดีครับคุณเรน่า”

เธอเงยหน้าขึ้นมอง

“คุณคิณณ์ มีอะไรคะ”

“คุณบอสให้ผมมาช่วยตรวจสอบข้อมูลโครงการที่ฝ่ายบริหารกำลังดำเนินการอยู่ครับ”

“อ๋อ” เรน่าชี้ไปยังโต๊ะทำงานว่างที่อยู่ด้านข้าง

“ถ้าอย่างนั้นคุณนั่งตรงนั้นได้เลยค่ะ เอกสารอยู่ในแฟ้มบนโต๊ะ”

“ครับ”

คิณณ์เดินไปยังโต๊ะที่เธอชี้ให้ ก่อนจะวางแฟ้มลงแต่ยังไม่ทันได้เปิดเอกสาร เขาก็หันกลับมาถาม

“คุณเรน่าครับ”

“คะ?”

“ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”

“เรื่องงานหรือเปล่า”

“เรื่องงานก็ได้ครับ”

เรน่าเงยหน้าขึ้นมอง

“ถามมาสิคะ”

คิณณ์ยิ้ม “ถ้าผมทำงานเสร็จเร็ว ผมสามารถขอคำแนะนำจากคุณโดยตรงได้ไหมครับ”

“ได้ค่ะ ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันตอบได้”

“ดีเลยครับ” เขายิ้มกว้าง ก่อนจะนั่งลงเปิดเอกสารอย่างตั้งใจ

เรน่าก้มกลับไปทำงานของตัวเองแต่ไม่รู้ทำไม เธอกลับรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่มองมาเป็นระยะ

จนในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้น

“คุณคิณณ์คะ”

“ครับ?”

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีครับ”

“แล้วมองอะไรอยู่คะ”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างไม่คิดปิดบัง “มองประธานบริษัทครับ”

เรน่าวางปากกาลงช้า ๆ “ถ้าคุณไม่มีงานทำ ฉันจะให้ฝ่ายบุคคลหางานเพิ่มให้นะคะ”

คิณณ์หัวเราะทันที “มีครับ มีงานทำแล้วครับ”

เขาก้มหน้าลงมองเอกสารอย่างว่าง่ายแต่ก่อนจะเริ่มอ่าน เขาก็ยังอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้

“ดุจริง ๆ ด้วย”

เรน่าได้ยินเต็มสองหู

แต่เลือกที่จะไม่ตอบ

เพราะดูเหมือนว่าวันนี้เธอจะมีเด็กฝึกงานคนหนึ่งที่ต้องคอยควบคุมเป็นพิเศษเสียแล้ว

และที่น่าปวดหัวกว่านั้น...

เด็กฝึกงานคนนี้ไม่ได้มีปัญหาเรื่องความสามารถในการทำงานเลยแม้แต่น้อย

ปัญหาคือเขาดูเหมือนจะมีความสามารถพิเศษในการทำให้เธอเสียสมาธิต่างหาก

บทก่อนหน้า
บทถัดไป