บทที่ 13 อยากทำให้พี่้หวั่นไหว
ตอนที่ 13. อยากทำให้พี่หวั่นไหว
บรรยากาศภายในห้องทำงานของประธานบริษัทค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงกดแป้นพิมพ์จากโต๊ะทำงานด้านข้าง
คิณณ์กำลังจดจ่ออยู่กับข้อมูลในหน้าจอ เขาอ่านเอกสารอย่างละเอียด เปรียบเทียบตัวเลข และจดข้อสังเกตลงในสมุดบันทึกเป็นระยะตั้งแต่ได้รับมอบหมายงานมา ชายหนุ่มแทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองใครอีกเลย
เรน่าที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเหลือบมองเขาเป็นครั้งคราว
เธอต้องยอมรับว่าคิณณ์ทำงานได้รวดเร็วมาก ทั้งยังมีสมาธิดีอย่างน่าประหลาด หากไม่นับเรื่องชอบพูดจาหยอดเธออยู่บ้าง เขาก็เป็นพนักงานที่น่าพอใจคนหนึ่ง
“คุณเรน่าครับ” เสียงทุ้มดังขึ้น
“คะ?”
“ผมเจอจุดที่น่าจะมีปัญหาในรายงานฉบับนี้ครับ”
คิณณ์ลุกจากเก้าอี้ ถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามาหาเธอ
“ตรงนี้ครับ” เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะและชี้ไปยังตัวเลขชุดหนึ่ง
เรน่าขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เพื่อดูรายละเอียด
“ตัวเลขนี้มาจากฝ่ายบัญชีไม่ใช่เหรอคะ”
“ใช่ครับ แต่เมื่อผมเทียบกับรายงานการขายย้อนหลัง พบว่าตัวเลขรายได้บางส่วนไม่ตรงกัน”
“ต่างกันเท่าไร”
“ประมาณสามเปอร์เซ็นต์ครับ”
เรน่าขมวดคิ้วทันที “สามเปอร์เซ็นต์ถือว่าเยอะนะ”
“ครับ และถ้าเราใช้ตัวเลขชุดนี้ประเมินผลประกอบการของไตรมาสหน้า อาจทำให้การตัดสินใจเรื่องงบลงทุนคลาดเคลื่อนได้”
หญิงสาวหยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมาเปรียบเทียบ
“ช่วยเปิดไฟล์ต้นฉบับให้ฉันดูหน่อยค่ะ”
“ได้ครับ”
คิณณ์โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อเปิดไฟล์ในแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะช่วงไหล่ของเขาอยู่ใกล้กับเธอมากกว่าปกติ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจเรื่องนั้นแม้แต่น้อย สายตาของเขาจับจ้องอยู่กับข้อมูลบนหน้าจอ
“ตรงนี้ครับ”
เรน่าก้มลงดูตามที่เขาชี้
“จริงด้วย...” เธอพึมพำ ก่อนจะเลื่อนดูข้อมูลต่อ
“คุณตรวจสอบเจอได้ยังไงคะ”
“ผมลองแยกข้อมูลตามวันที่บันทึกครับ แล้วพบว่ามีรายการบางส่วนถูกนำไปคำนวณซ้ำ”
เรน่าเงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณแน่ใจหรือเปล่า”
“ผมยังไม่อยากสรุปจนกว่าจะตรวจสอบกับฝ่ายบัญชีอีกครั้งครับ แต่มีความเป็นไปได้สูง”
หญิงสาวพยักหน้า “ดีมากค่ะ ส่งรายละเอียดให้คุณบอสตรวจสอบด้วย แล้วแจ้งฝ่ายบัญชีให้ชี้แจงที่มาของตัวเลขชุดนี้”
“ได้ครับ” คิณณ์รับคำ ก่อนจะหยิบเอกสารกลับไป แต่ยังไม่ทันเดินถึงโต๊ะ โทรศัพท์ภายในของเรน่าก็ดังขึ้น
หญิงสาวกดรับสาย “เรน่าค่ะ”
เสียงจากปลายสายทำให้สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“อะไรนะคะ?” เธอนิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อย่าเพิ่งแก้ไขข้อมูลอะไรทั้งนั้นค่ะ ฉันจะลงไปดูเอง”
เรน่าวางสายแล้วลุกขึ้นทันที “มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“ระบบรายงานยอดขายของสาขาใหญ่มีปัญหา ตัวเลขบางส่วนหายไปจากฐานข้อมูล”
“สาขาไหนครับ”
“สาขาสุขุมวิทค่ะ” คิณณ์พยักหน้า ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตของตัวเอง
“ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ”
เรน่าหันมามอง “คุณมีงานที่ต้องทำอยู่นะคะ”
“งานส่วนนี้ผมจัดการไว้เกือบหมดแล้วครับ อีกอย่างผมเพิ่งตรวจเจอปัญหาตัวเลขในรายงาน อาจช่วยตรวจสอบต้นเหตุได้”
เรน่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “งั้นไปด้วยกันค่ะ”
ภายในรถยนต์ของบริษัท
เรน่านั่งอยู่เบาะหลัง กำลังโทรศัพท์ประสานงานกับผู้จัดการสาขา ขณะที่คิณณ์นั่งอยู่ข้างๆและเปิดข้อมูลในแท็บเล็ตตรวจสอบไปด้วย
“ตอนนี้อย่าเพิ่งปิดระบบนะคะ เก็บข้อมูลทั้งหมดไว้ก่อน ฉันกำลังไปถึง”
เธอวางสายแล้วหันมาหาชายหนุ่ม
“คุณเจออะไรหรือยังคะ”
คิณณ์หมุนหน้าจอแท็บเล็ตให้เธอดู
“ผมลองตรวจสอบข้อมูลที่ส่งเข้ามาเบื้องต้นแล้วครับ ปัญหาอาจไม่ได้เกิดจากระบบขัดข้อง แต่เป็นการนำเข้าข้อมูลซ้ำจากไฟล์เดิม”
“หมายความว่ามีคนทำรายการซ้ำ?”
“เป็นไปได้ครับ แต่ต้องดูประวัติการแก้ไขก่อน”
เรน่าพยักหน้า
“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องหาสาเหตุให้เจอ เพราะตัวเลขเหล่านี้เกี่ยวข้องกับรายงานส่วนกลางด้วย”
“ครับ”
คิณณ์ตอบ ก่อนจะเงยหน้ามองเธอ
“คุณเรน่าครับ”
“คะ?”
“วันนี้คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหมครับ”
หญิงสาวชะงักเล็กน้อย
“คุณรู้ได้ยังไง”
“เมื่อเช้าคุณประชุมต่อเนื่อง แล้วก็ออกมาทำงานเลย ผมเห็นบนโต๊ะคุณมีแค่กาแฟ”
“ฉันกินข้าวเช้ามาแล้วค่ะ”
“แล้วกลางวันล่ะครับ”
“ยังไม่มีเวลา”
คิณณ์ถอนหายใจเบา ๆ “แบบนี้ไม่ดีนะครับ”
เรน่าเลิกคิ้ว “คุณกำลังจะสอนฉันเหรอคะ”
“เปล่าครับ ผมแค่เป็นห่วง”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์หรือคำหยอดเหมือนทุกครั้ง
“ถ้าถึงสาขาแล้ว ผมจะหาซื้ออะไรให้คุณรองท้องก่อนนะครับ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“ผมรู้ว่าคุณจัดการเองได้ครับ”
คิณณ์สบตาเธอ “แต่ไม่ได้แปลว่าคุณต้องจัดการทุกอย่างคนเดียวตลอดเวลานี่ครับ”
เรน่านิ่งไปเล็กน้อยประโยคนั้นไม่ได้หวาน ไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูกเธอจึงหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง
“ตั้งใจทำงานเถอะค่ะ”
“ครับ” ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ แล้วก้มหน้าลงตรวจสอบข้อมูลต่อ
เมื่อมาถึงสาขา พนักงานหลายคนต่างรีบเข้ามาต้อนรับผู้จัดการสาขาเดินนำทั้งคู่เข้าไปยังห้องควบคุมระบบ ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายไอทีกำลังตรวจสอบคอมพิวเตอร์อยู่
“เกิดอะไรขึ้นคะ”
เรน่าถามทันที “เมื่อช่วงเช้าระบบรายงานยอดขายมีปัญหาครับ ตัวเลขบางส่วนหายไป แล้วก็มีรายการบางรายการปรากฏซ้ำกัน”
“มีข้อมูลสำรองหรือเปล่า”
“มีครับ แต่ยังไม่กล้ากู้คืน เพราะกลัวว่าจะทับข้อมูลที่ถูกต้อง”
คิณณ์ก้าวเข้ามาดูหน้าจอ
“ขอผมตรวจสอบประวัติการทำรายการหน่อยได้ไหมครับ”
เจ้าหน้าที่หันไปมองเรน่า
หญิงสาวพยักหน้า “ให้เขาดูได้ค่ะ”
คิณณ์นั่งลงหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ ก่อนจะเริ่มตรวจสอบข้อมูลอย่างละเอียด เขาไม่ได้พูดเล่นหรือหยอกล้อใครอีกเลย
ปลายนิ้วเคลื่อนไหวบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องอยู่กับตัวเลขและบันทึกการทำงานของระบบผ่านไปไม่นาน เขาก็พบความผิดปกติบางอย่าง
“เจอแล้วครับ” ทุกคนหันมามอง
“ข้อมูลไม่ได้หายไปทั้งหมด แต่มีการนำเข้ารายการจากไฟล์สำรองซ้ำเมื่อช่วงเช้า ทำให้ระบบดึงข้อมูลบางส่วนมาทับกับรายการเดิมครับ”
ผู้จัดการสาขาถอนหายใจ “แล้วเราจะแก้ไขได้ไหมครับ”
“ได้ครับ แต่ต้องแยกข้อมูลที่ซ้ำออกก่อน แล้วตรวจสอบกับรายการขายจริงอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นยอดรวมอาจคลาดเคลื่อน”
คิณณ์หันไปถามเจ้าหน้าที่ “ขอไฟล์บันทึกการนำเข้าข้อมูลทั้งหมดครับ”
เจ้าหน้าที่รีบเปิดไฟล์ให้ชายหนุ่มตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังรายการที่ต้องสงสัย
“นี่ครับ มีการนำเข้าข้อมูลจากบัญชีผู้ใช้งานนี้เมื่อเวลาแปดโมงสิบห้านาที แล้วอีกครั้งตอนแปดโมงยี่สิบเจ็ดนาที”
“บัญชีนี้เป็นของพนักงานฝ่ายบัญชีครับ” ผู้จัดการสาขาตอบ
คิณณ์พยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นเราต้องตรวจสอบก่อนว่ามีการทำรายการซ้ำโดยตั้งใจหรือเป็นความผิดพลาดจากขั้นตอนการทำงานครับ อย่าเพิ่งสรุปว่าใครทำผิด”
เรน่ามองเขาอย่างพอใจ แม้จะเป็นเด็กฝึกงาน แต่เขากลับมีความรอบคอบและรู้จักแยกแยะปัญหาได้ดี
“ทำตามที่คุณคิณณ์แนะนำค่ะ ให้ฝ่ายไอทีสำรองข้อมูลก่อน แล้วค่อยแก้ไขรายการที่ซ้ำ”
“ครับ” ทุกคนรีบแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง
เรน่ากำลังจะเดินออกจากห้อง แต่เมื่อก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็รู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมาเล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นแตะขมับ
“คุณเรน่า?” เสียงคิณณ์ดังขึ้นทันที
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพยายามเดินต่อ แต่ร่างกายกลับโอนเอนไปเล็กน้อย
ชายหนุ่มรีบก้าวเข้ามาประคองแขนเธอไว้ “เดี๋ยวครับ”
เรน่าหลับตาลงชั่วครู่ “ฉันแค่เวียนหัวนิดหน่อย”
“นั่งก่อนครับ”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย”
“คุณเรน่า” น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น
“ผมขอให้คุณนั่งก่อนนะครับ”
เรน่าเงยหน้าขึ้นมองเขา เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นคิณณ์ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้กวนประสาท และไม่ได้พูดจาหยอดอะไรทั้งนั้นเขามองเธอด้วยความเป็นห่วงอย่างชัดเจนสุดท้ายหญิงสาวจึงยอมเดินไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้ ๆ
“ผมขอน้ำให้ท่านประธานหน่อยครับ”
คิณณ์หันไปบอกพนักงาน ก่อนจะกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ
“วันนี้คุณพักผ่อนน้อยหรือเปล่าครับ”
“นิดหน่อยค่ะ”
“แล้วกินข้าวหรือยัง”
เรน่าเงียบไป คิณณ์ถอนหายใจเบา ๆ
“ผมว่าแล้ว” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะโทรสั่งอาหารว่างจากร้านใกล้ ๆ ให้พนักงานนำมาส่ง
“คุณไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ”
“ผมอยากทำครับ”
“แต่ฉันเป็นเจ้านายคุณนะ”
“ผมทราบครับ” เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ
“แต่ตอนนี้ผมเห็นคนคนหนึ่งกำลังไม่สบาย ไม่ได้เห็นแค่ประธานบริษัทครับ”
เรน่านิ่งไปหัวใจที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับสะดุดไปชั่วขณะเธอไม่รู้ว่าควรตอบอะไร จึงเลือกหลบสายตาไปทางอื่น
คิณณ์ไม่ได้พูดต่อ เขาเพียงยืนรออยู่ใกล้ ๆ จนกระทั่งพนักงานนำน้ำมาให้
“ดื่มน้ำก่อนครับ”
เรน่ารับแก้วมา “ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ” เขายิ้มบาง ๆ คราวนี้ไม่มีแววเจ้าเล่ห์เหมือนทุกที
หลังจากตรวจสอบข้อมูลจนเรียบร้อย ทุกคนก็สามารถกู้คืนรายการที่ถูกต้องกลับมาได้ โดยไม่มีข้อมูลยอดขายสูญหายเพิ่มเติม
ผู้จัดการสาขาเดินเข้ามาขอบคุณทั้งสองคน
“ขอบคุณคุณเรน่ามากนะครับ แล้วก็ขอบคุณคุณคิณณ์ด้วย ถ้าไม่ได้คุณช่วยตรวจสอบ เราคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะหาสาเหตุเจอ”
“เป็นหน้าที่ครับ” คิณณ์ตอบอย่างสุภาพ
“ผมจะรายงานผลการตรวจสอบให้คุณบอสทราบด้วยครับ”
เรน่าพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองนาฬิกา
“กลับบริษัทกันเถอะค่ะ”
คิณณ์รับคำ แต่ก่อนจะเดินไปยังรถ เขาก็ยื่นถุงกระดาษใบเล็กให้เธอ
“นี่ครับ”
“อะไรคะ”
“แซนด์วิชกับนมครับ ผมซื้อไว้ให้”
เรน่ามองถุงในมือเขา “คุณซื้อให้ฉันเหรอ”
“ครับ”
“เท่าไรคะ เดี๋ยวฉันจ่ายคืน”
คิณณ์ส่ายหน้า “ไม่ต้องครับ”
“แต่ฉันไม่ชอบติดหนี้ใคร”
“ถ้าอย่างนั้นถือว่าเป็นค่าแรงที่ผมได้ทำงานร่วมกับคุณวันนี้ก็แล้วกันครับ”
เรน่ามองเขา ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“คุณนี่นะ...”
“รับไว้เถอะครับ ผมไม่ได้ซื้อของแพงอะไรสักหน่อย”
สุดท้ายเธอก็รับถุงกระดาษมา “ขอบคุณค่ะ”
“ยินดีครับ” คิณณ์เปิดประตูรถให้เธอ ก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่ง
ระหว่างทางกลับบริษัท เรน่าเปิดถุงกระดาษออกดู ภายในมีแซนด์วิชไส้ที่เธอชอบกินกับนมจืดหนึ่งกล่อง เธอเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกินแบบนี้”
คิณณ์หันมามอง “ผมไม่รู้หรอกครับ”
“แล้วทำไมถึงซื้อมา”
“เห็นว่าคุณไม่ได้กินข้าว ผมเลยเลือกอะไรที่คิดว่าคุณน่าจะทานง่ายครับ”
เรน่ามองถุงกระดาษอีกครั้งเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก แต่กลับทำให้เธอรู้สึกดีอย่างประหลาด
“ขอบคุณนะคะ”
“ยินดีครับ” ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะหันกลับไปมองถนน
แต่ครั้งนี้กลับทำให้เรน่ารู้สึกใจเต้นมากกว่าตอนที่เขาพูดจาเจ้าชู้เสียอีก เมื่อรถกลับมาถึงบริษัท คิณณ์ช่วยถือแฟ้มเอกสารลงจากรถให้
“คุณเรน่าครับ”
“คะ?”
“ถ้าคุณยังเวียนหัวอยู่ บอกซินให้พาคุณไปพักด้วยนะครับ”
“ฉันดีขึ้นแล้วค่ะ”
“ก็ดีครับ” เขายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยื่นแฟ้มให้เธอ
“งั้นผมขอตัวไปส่งรายงานให้คุณบอสก่อนนะครับ”
“ค่ะ”
เรน่ารับแฟ้มมา แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินจากไป เธอกลับเรียกเขาไว้
“คิณณ์” เขาหันกลับมาทันที
“ครับ?”
หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเขาโดยไม่ใช้คำว่าคุณนำหน้า
“วันนี้...ขอบคุณมากนะ”
คิณณ์มองเธอนิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นรอยยิ้มอบอุ่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา
“ด้วยความยินดีครับ” เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงยกมือขึ้นไหว้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป
เรน่ายืนมองตามแผ่นหลังของเขาอยู่ครู่หนึ่งจนกระทั่งซินเดินเข้ามาหา
“คุณเรน่าคะ กลับมาแล้วเหรอคะ”
“อืม”
“แล้วคุณคิณณ์ล่ะคะ”
“ไปส่งรายงานให้คุณบอส”
ซินมองหน้าหญิงสาว ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย
“วันนี้เขาดูแลคุณเรน่าดีจังเลยนะคะ”
เรน่าหันมามอง “เขาก็แค่ช่วยงาน”
“ค่ะ ช่วยงาน...แล้วก็ซื้ออาหารให้ด้วยใช่ไหมคะ”
หญิงสาวก้มมองถุงกระดาษในมือ “เธอนี่รู้ดีทุกเรื่องเลยนะ”
ซินหัวเราะ
“ฉันแค่สังเกตค่ะ”
เรน่าไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน
แต่เมื่ออยู่เพียงลำพัง เธอกลับหยิบแซนด์วิชออกมาวางบนโต๊ะ
ปลายนิ้วแตะถุงกระดาษเบา ๆ
ภาพชายหนุ่มที่ย่อตัวลงตรงหน้าเธอ พร้อมน้ำเสียงจริงจังที่บอกให้เธอนั่งพักยังคงชัดเจนอยู่ในความคิด
ตอนนี้ผมเห็นคนคนหนึ่งกำลังไม่สบาย ไม่ได้เห็นแค่ประธานบริษัทครับ
เรน่าหลุบตาลง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเองเบา ๆ
หัวใจยังเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อย
“เด็กบ้า...”
เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหยิบแซนด์วิชขึ้นมากัด
ในเวลาเดียวกัน
คิณณ์เดินเข้ามาในแผนกพร้อมเอกสารรายงานบอสที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเงยหน้าขึ้นทันที
“กลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง”
“แก้ไขเรียบร้อยแล้วครับ ข้อมูลทั้งหมดกลับมาเป็นปกติ”
“ดีมาก แล้วคุณเรน่าเป็นยังไงบ้าง”
คิณณ์วางแฟ้มลงบนโต๊ะ “ดีขึ้นแล้วครับ”
บอสมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม
“วันนี้คุณทำงานได้ดีมาก ทั้งเรื่องข้อมูลและการแก้ปัญหาหน้างาน ผมจะรายงานเรื่องผลงานของคุณให้ฝ่ายบุคคลทราบ”
“ขอบคุณครับ”
“ถ้ารักษามาตรฐานแบบนี้ได้ ผมคิดว่าอนาคตคุณไปได้ไกลแน่นอน”
คิณณ์พยักหน้ารับ
แต่สิ่งที่ทำให้เขายิ้มออกมากลับไม่ใช่คำชมจากหัวหน้า
เป็นเพียงภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมเรียกชื่อเขาโดยไม่มีคำว่าคุณนำหน้า
เรน่า...
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความจากเจตต์ที่ส่งเข้ามา
เจตต์: เป็นไงบ้างวะ วันนี้ได้เจอคุณประธานอีกไหม
คิณณ์พิมพ์ตอบกลับไป
คิณณ์: เจอ
เจตต์: แล้วไงต่อ
คิณณ์: วันนี้เขาเรียกชื่อกูแล้ว
เจตต์: แค่นี้มึงก็ดีใจ?
คิณณ์ยิ้ม ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
คิณณ์: เออ แค่นี้กูก็ดีใจแล้ว
เขาเก็บโทรศัพท์ลง ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อเพราะเขารู้ดีว่าความรู้สึกของเรน่าไม่ใช่สิ่งที่จะเร่งรัดได้ถ้าเธอยังไม่พร้อมเปิดใจ เขาก็จะค่อย ๆ ทำให้เธอเห็นว่าเขาไม่ได้เป็นแค่ผู้ชายปากดีที่ชอบหาเรื่องเข้าใกล้เธอ แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่สามารถยืนอยู่ข้างเธอได้จริง ๆ
