บทที่ 14 คนที่เริ่มอยู่ในความคิด
ตอนที่ 14. คนที่เริ่มอยู่ในความคิด
เช้าวันใหม่ของ RAIN GROUP เริ่มต้นขึ้นด้วยความวุ่นวายตามปกติ เรน่าเดินเข้ามาในอาคารด้วยชุดสูทสีเทาอ่อน เส้นผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นใบหน้าสวยคมที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา หญิงสาวกำลังคุยโทรศัพท์กับฝ่ายบริหาร ขณะเดินตรงไปยังลิฟต์ผู้บริหาร
“เรื่องสัญญาฉบับนั้นฉันยังไม่อนุมัตินะคะ ส่งกลับไปแก้ไขก่อน แล้วอย่าลืมตรวจสอบเงื่อนไขเรื่องค่าปรับให้ละเอียดด้วย”
เธอวางสายเมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟต์ ก่อนจะพบว่ามีคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณเรน่า”
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น เรน่าหันไปมองก็พบคิณณ์ยืนถือแก้วกาแฟอยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกับกางเกงสแล็กสีดำ
ดูเรียบร้อยกว่าทุกครั้ง แต่ก็ยังมีเสน่ห์แบบหนุ่มเจ้าเสน่ห์อยู่ดี
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
“วันนี้ดูสดใสขึ้นนะครับ”
“คุณหมายถึงอะไรคะ”
“ก็เมื่อวานคุณดูเหนื่อย วันนี้ดูดีขึ้นเยอะเลยครับ”
เรน่ามองเขาเล็กน้อย
“ขอบคุณค่ะ”คิณณ์ยิ้ม ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟอีกใบที่ถืออยู่ในมือให้เธอ
“ผมซื้อมาเผื่อครับ”
เรน่ามองแก้วกาแฟแล้วเลิกคิ้ว
“ซื้อมาเผื่อฉัน?”
“ครับ”
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันดื่มกาแฟแบบไหน”
“ผมไม่รู้ครับ เลยซื้อเป็นอเมริกาโน่ไม่หวานมาให้ คิดว่าน่าจะดื่มได้”
เรน่ามองแก้วกาแฟอยู่ครู่หนึ่ง
“คุณไม่จำเป็นต้องซื้อให้ฉันทุกวันก็ได้นะคะ”
“ผมไม่ได้ซื้อทุกวันสักหน่อยครับ”
“วันนี้เป็นวันที่สองแล้วนะ”
“งั้นพรุ่งนี้ผมค่อยซื้ออีกวัน”
เรน่าหันมองเขาทันที คิณณ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นแก้วให้เธออีกครั้ง
“รับไว้เถอะครับ ผมตั้งใจซื้อมาให้จริง ๆ”
หญิงสาวรับแก้วกาแฟมาในที่สุด “ขอบคุณค่ะ”
“ยินดีครับ” ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี ทั้งคู่จึงเดินเข้าไปพร้อมกัน
คิณณ์กดชั้นที่ตัวเองต้องการ ก่อนจะถอยมายืนข้างเธออย่างสุภาพ
เรน่าก้มมองแก้วกาแฟในมือ ก่อนจะยกขึ้นจิบ
รสชาติไม่ได้หวานอย่างที่เธอชอบ แต่ก็ไม่ได้แย่ที่น่าแปลกคือเธอกลับรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
ช่วงสาย
คิณณ์กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ เมื่อพีทเดินเข้ามาพร้อมเอกสารกองใหญ่
“คุณคิณณ์ครับ มีงานด่วนเข้ามาอีกแล้วครับ”
“อะไรอีกล่ะ”
“ฝ่ายบริหารต้องการให้ตรวจสอบข้อมูลยอดขายของทุกสาขาก่อนการประชุมใหญ่สัปดาห์หน้าครับ”
คิณณ์รับเอกสารมาเปิดดู “ต้องใช้วันนี้เลยหรือเปล่า”
“คุณบอสอยากได้ภายในพรุ่งนี้เช้าครับ”
“โอเค แบ่งข้อมูลมาให้ผมส่วนหนึ่ง เดี๋ยวผมจัดการเอง”
พีทวางเอกสารลง ก่อนจะนั่งลงตรงข้าม
“คุณคิณณ์นี่เก่งจังนะครับ งานเยอะขนาดนี้ยังรับเพิ่มอีก”
“ก็ทำเท่าที่ทำได้”
“ถ้าเป็นผมคงหัวหมุนไปแล้ว”
คิณณ์หัวเราะ ก่อนจะเริ่มเปิดข้อมูลในคอมพิวเตอร์
ไม่นานเสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น
“คุณคิณณ์ครับ”
เสียงซินดังมาจากปลายสาย
“ครับ”
“คุณเรน่าต้องการข้อมูลยอดขายของสาขาในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา รบกวนช่วยนำขึ้นไปให้หน่อยได้ไหมคะ”
“ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”
“ขอบคุณค่ะ”
คิณณ์วางสาย ก่อนจะหันไปมองพีท
“ฝากงานส่วนนี้ไว้ก่อนนะ เดี๋ยวผมขึ้นไปส่งเอกสาร”
พีทพยักหน้า
“ครับ”
ห้องทำงานของประธานบริษัท เรน่ากำลังนั่งอ่านรายงานอยู่บนโซฟารับแขก โดยมีแท็บเล็ตวางอยู่บนโต๊ะกลาง
เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอจึงเอ่ยอนุญาตให้เข้ามา
“เชิญค่ะ”
คิณณ์เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
“ข้อมูลที่คุณเรน่าต้องการครับ”
“ขอบคุณค่ะ วางไว้ตรงนั้นได้เลย”
ชายหนุ่มวางแฟ้มลง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเรน่ากำลังนวดข้อมือตัวเองเบา ๆ
“เจ็บมือเหรอครับ”
“เปล่าค่ะ แค่เมื่อย”
“นั่งทำงานนานเกินไปหรือเปล่าครับ”
“คงอย่างนั้น”
คิณณ์มองเอกสารบนโต๊ะแล้วหันกลับมาหาเธอ
“ผมช่วยตรวจสอบข้อมูลให้ได้นะครับ คุณจะได้ไม่ต้องอ่านทั้งหมดเอง”
เรน่าเงยหน้าขึ้น
“คุณมีงานของตัวเองไม่ใช่เหรอคะ”
“มีครับ แต่ผมจัดการทัน”
“อย่ารับงานเกินตัวนะคะ”
“ผมรู้ขีดจำกัดตัวเองครับ”
เขาตอบอย่างจริงจัง ก่อนจะเลื่อนแฟ้มอีกชุดไปวางตรงหน้าเธอ
“ส่วนนี้ผมสรุปประเด็นสำคัญไว้ให้แล้วครับ คุณไม่จำเป็นต้องอ่านตัวเลขทุกหน้า”
เรน่าหยิบขึ้นมาเปิดดู
ภายในมีตารางสรุปผลประกอบการ แยกตามสาขา พร้อมข้อสังเกตและแนวโน้มที่ควรจับตา ทุกอย่างจัดเรียงเป็นระเบียบ อ่านง่าย และมีรายละเอียดครบถ้วน
“คุณทำเองทั้งหมดเลยเหรอคะ”
“ครับ”
“ใช้เวลาเท่าไร”
“ประมาณสองชั่วโมงครับ”
เรน่าเงยหน้ามองเขา
“สองชั่วโมง?”
“ครับ”
หญิงสาวก้มลงอ่านอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ
“ทำได้ดีมากค่ะ”
คิณณ์ยิ้ม “คำชมจากคุณนี่ฟังแล้วมีกำลังใจดีนะครับ”
“อย่าเพิ่งดีใจค่ะ ถ้าตรวจแล้วเจอข้อผิดพลาด ฉันจะส่งกลับไปแก้ทั้งหมด”
“ได้ครับ ผมรอรับคำสั่งอยู่แล้ว”
เรน่าส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะก้มอ่านเอกสารต่อ
คิณณ์ยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้น
“คุณเรน่าครับ”
“คะ?”
“ผมขอถามอะไรได้ไหม”
“ว่ามาสิคะ”
“ปกติคุณทำงานหนักแบบนี้ทุกวันเลยหรือเปล่าครับ”
“ส่วนใหญ่ค่ะ”
“ไม่เหนื่อยบ้างเหรอครับ”
เรน่าวางเอกสารลง
“เหนื่อยค่ะ แต่เป็นงานที่ฉันต้องรับผิดชอบ”
คิณณ์พยักหน้า
“เข้าใจแล้วครับ”
เขาไม่ได้ถามต่อ ไม่ได้พยายามพูดให้เธอเลิกทำงานหรือบอกให้เธอพักเหมือนที่คนอื่นชอบทำ
เพียงแต่ก่อนจะเดินออกไป เขากลับพูดขึ้นเบา ๆ
“ถ้าวันไหนเหนื่อยมาก อย่างน้อยก็อย่าลืมกินข้าวนะครับ”
เรน่าเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ค่ะ”
คิณณ์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
หญิงสาวมองประตูที่ปิดลงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่อ
แต่ครั้งนี้เธอกลับอ่านประโยคเดิมซ้ำอยู่สองรอบโดยไม่รู้ตัว
ช่วงบ่ายแก่ ๆ
ฝนตกลงมาอย่างหนักโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
เรน่ายืนอยู่บริเวณหน้าล็อบบี้ของอาคาร เธอกำลังมองสายฝนที่กระหน่ำลงมาด้านนอก พลางเปิดดูข้อความในโทรศัพท์
ซินเดินเข้ามาหาพร้อมร่มหนึ่งคัน
“คุณเรน่าคะ รถติดอยู่ด้านหน้าอาคารค่ะ คนขับแจ้งว่าต้องใช้เวลาอีกประมาณยี่สิบนาที”
“ไม่เป็นไร ฉันรอได้”
“ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนไหมคะ”
“ไม่ต้องหรอก เธอกลับก่อนก็ได้”
ซินลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยกมือไหว้
“ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนนะคะ”
“จ้ะ”
เรน่ายืนรออยู่เพียงลำพัง
ไม่นานคิณณ์ก็เดินออกมาจากประตูลิฟต์ เขาสะพายกระเป๋าไว้ข้างหนึ่งและกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน
“เออ เดี๋ยวกูตามไป...ไม่ต้องรอ”
เขาวางสายแล้วเดินมาหยุดอยู่ไม่ไกลจากเรน่า
“ยังไม่กลับเหรอครับ”
หญิงสาวหันไปมอง
“รอรถอยู่ค่ะ”
คิณณ์เหลือบมองออกไปด้านนอก
“ฝนตกหนักมากเลยนะครับ”
“ค่ะ”
“คุณมีร่มหรือเปล่า”
“มีค่ะ แต่รถกำลังจะมา”
ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีกพักหนึ่ง มีเพียงเสียงฝนที่กระทบพื้นและเสียงรถยนต์ที่วิ่งผ่านถนนด้านนอก
กระทั่งเรน่าขยับตัวเพื่อหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า เอกสารบางส่วนที่เธอถืออยู่ก็ร่วงลงพื้น
“อ๊ะ...”
กระดาษหลายแผ่นปลิวกระจายไปตามแรงลมที่พัดเข้ามาจากประตูอัตโนมัติ
“เดี๋ยวครับ”
คิณณ์รีบก้าวเข้าไปช่วยเก็บทันที
เขาก้มลงเก็บเอกสารที่ปลิวไปไกล ก่อนจะยื่นให้เธอทีละแผ่น
“ครบหรือยังครับ”
“น่าจะครบแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”
เรน่ารับเอกสารมา แต่มีแผ่นหนึ่งติดอยู่บริเวณปลายรองเท้าของคิณณ์
ชายหนุ่มก้มลงหยิบให้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“แผ่นสุดท้ายครับ”
จังหวะนั้นเอง เรน่าก็ยื่นมือไปรับพร้อมกับที่เขายื่นกระดาษมาให้
ปลายนิ้วของทั้งคู่แตะกันโดยบังเอิญ
เรน่าชะงักเล็กน้อย คิณณ์เองก็หยุดมือไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ระวังหน่อยนะครับ เดี๋ยวเอกสารปลิวอีก”
“ค่ะ”
หญิงสาวรับกระดาษมาเก็บเข้ากับแฟ้มแต่ขณะที่เธอกำลังจัดเอกสารให้เรียบร้อย สายลมแรงก็พัดเข้ามาอีกระลอก ทำให้เส้นผมบางส่วนปลิวมาปรกใบหน้า
คิณณ์มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือขึ้นอย่างลังเล
“ผม...” เขาหยุดรอให้เธอรับรู้ก่อน แล้วจึงค่อย ๆ ช่วยปัดเส้นผมที่ปลิวมาติดอยู่บริเวณแก้มของเธอออกอย่างเบามือ
สัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่กลับทำให้เรน่านิ่งไปทันที ดวงตาของทั้งคู่สบกันในระยะใกล้ คิณณ์ไม่ได้ยิ้มกวนเหมือนทุกครั้ง เขาเพียงมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะลดมือลง
“เรียบร้อยแล้วครับ”
เรน่ากะพริบตาช้า ๆ “ขอบคุณค่ะ”
“ครับ” เสียงโทรศัพท์ของเรน่าดังขึ้นพอดี
เธอก้มลงมองหน้าจอ ก่อนจะเห็นว่าคนขับรถโทรมาแจ้งว่ามาถึงแล้ว
“รถฉันมาแล้วค่ะ”
“ครับ”
เรน่าขยับจะเดินออกไป แต่คิณณ์กลับเอ่ยขึ้น
“คุณเรน่าครับ”
เธอหันกลับมา “คะ?”
“กลับถึงบ้านแล้วพักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ”
เรน่ามองเขา ก่อนจะพยักหน้า “คุณก็เหมือนกันค่ะ”
คิณณ์ยิ้มให้
“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”
หญิงสาวเดินออกไปขึ้นรถ โดยมีชายหนุ่มยืนมองตามอยู่ตรงล็อบบี้
เขาไม่ได้คิดจะตามไป ไม่ได้ขอเบอร์โทรศัพท์ และไม่ได้พูดอะไรให้เธอต้องลำบากใจเพียงแค่ยืนมองจนรถเคลื่อนออกไปจากอาคารเท่านั้น
บนรถยนต์ของเรน่า หญิงสาวนั่งเงียบอยู่เบาะหลัง พลางมองสายฝนที่ไหลผ่านกระจกหน้าต่าง มือเรียวยกขึ้นแตะบริเวณแก้มตัวเองเบา ๆ สัมผัสเมื่อครู่ยังคงชัดเจนอยู่ในความรู้สึกเธอหลับตาลงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ
“เป็นอะไรของเราเนี่ย...”
เรน่าส่ายหน้าให้กับความคิดตัวเอง
เธอไม่ได้เป็นเด็กสาวที่ไม่เคยมีความรัก และไม่ได้หวั่นไหวกับผู้ชายง่าย ๆ
แต่คิณณ์กลับทำให้เธอรู้สึกแปลกไปได้หลายครั้งอย่างน่าประหลาด
ไม่ใช่เพราะคำพูดเจ้าชู้ของเขา
แต่เป็นเพราะสิ่งเล็ก ๆ ที่เขาทำโดยไม่เรียกร้องอะไรตอบแทน
ขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของคิณณ์สั่นขึ้น
เจตต์: มึงอยู่ไหนแล้ว
คิณณ์: บริษัท
เจตต์: จะกลับไหม พวกกูรออยู่
คิณณ์: กำลังจะไป
เจตต์: อย่าบอกนะว่ายังอยู่รอใครอีก
คิณณ์อ่านข้อความแล้วหัวเราะ
คิณณ์: ไม่ได้รอใคร
เจตต์: แล้วทำไมกลับช้า
ชายหนุ่มมองออกไปยังถนนที่ฝนยังคงตกหนักก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
คิณณ์: แค่ได้อยู่ใกล้คนที่ชอบอีกหน่อยก็คุ้มแล้ว
เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนจะหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาถือวันนี้เขาไม่ได้อะไรกลับมาเป็นพิเศษ
ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ ไม่มีคำสัญญา และไม่มีคำตอบว่าผู้หญิงคนนั้นรู้สึกอย่างไรกับเขาแต่เขาได้เห็นรอยยิ้มบาง ๆ ของเธอ
ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาและได้สัมผัสเส้นผมนุ่ม ๆ ของเธอเพียงชั่วครู่
สำหรับคิณณ์...แค่นั้นก็ทำให้วันธรรมดา ๆ ของเขาพิเศษขึ้นมากแล้ว
