บทที่ 2 ผู้ชายแปลกหน้ากับคำว่าตกหลุมรัก

ผัวเด็กของพี่

ตอนที่ 2 : ผู้ชายแปลกหน้ากับคำว่าตกหลุมรัก

เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในรถยนต์คันหรูสีดำที่กำลังแล่นไปตามถนนสายหลักของกรุงเทพมหานคร

หญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยเฉี่ยวกำลังจับพวงมาลัยด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างยกขึ้นดูนาฬิกาข้อมือราคาแพง

เจ็ดโมงสี่สิบห้านาที

อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลาประชุมสำคัญของบริษัท RAIN GROUP ซึ่งวันนี้เธอจำเป็นต้องเป็นประธานในการนำเสนอแผนธุรกิจด้วยตัวเอง

เรน่า วรัญญา ประธานสาววัยสามสิบปี ถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเห็นปริมาณรถบนถนนที่เริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

"ขออย่าให้มีอะไรผิดพลาดเลยนะวันนี้"

เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเหยียบคันเร่งเพิ่มเล็กน้อยเมื่อรถด้านหน้าเริ่มเคลื่อนตัว แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับเธอสักเท่าไร เพราะจู่ ๆ เครื่องยนต์ก็ส่งเสียงแปลก ๆ ตามมาด้วยอาการกระตุกจนตัวรถสั่น

"อะไรอีกเนี่ย?"

เรน่าขมวดคิ้ว พยายามประคองรถเข้าข้างทาง ก่อนจะเหยียบเบรกและเปิดไฟฉุกเฉินทันที

ครืด...ครืด... เครื่องยนต์ส่งเสียงอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะดับสนิท

หญิงสาวหลับตาลงช้า ๆ ราวกับกำลังข่มอารมณ์ไม่ให้ตัวเองระเบิดออกมา

"อย่าบอกนะว่ารถเสีย..."

เธอลองบิดกุญแจสตาร์ทอีกครั้งไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลองอีกครั้ง ก็ยังเหมือนเดิม "ให้มันได้อย่างนี้สิ!"

เรน่าปลดเข็มขัดนิรภัย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเวลา ก่อนจะสบถออกมาเบา ๆ เมื่อพบว่าเหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบนาทีเธอกดโทรหาเลขานุการทันที

"ซิน ตอนนี้ฉันรถเสีย อยู่ระหว่างทางเข้าออฟฟิศ"

(อะไรนะคะ! แล้วท่านประธานจะทำยังไงคะ อีกไม่กี่นาทีประชุมก็เริ่มแล้วนะคะ)

"ฉันรู้แล้วน่า กำลังหาทางแก้อยู่"

(ให้ซินส่งรถไปรับไหมคะ?)

"ไม่ทันหรอก รถติดขนาดนี้ กว่ารถจะมาถึงคงประชุมเสร็จพอดี"

เรน่าถอนหายใจ ก่อนจะเหลือบมองรถที่วิ่งผ่านไปมา

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง ถ้ามีอะไรสำคัญก็โทรมา"

(ค่ะท่านประธาน)

หญิงสาวกดวางสาย ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะอย่างหมดแรง นี่เธอต้องลงไปโบกรถแท็กซี่ในชุดสูทราคาแพงกับรองเท้าส้นสูงห้านิ้วจริง ๆ เหรอ?

คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตัดสินใจทำอะไร เสียงเครื่องยนต์ของรถจักรยานยนต์ขนาดใหญ่ก็ดังใกล้เข้ามา

บรื้นนน...บิ๊กไบค์สีดำคันหนึ่งชะลอความเร็ว ก่อนจะจอดอยู่ด้านหน้ารถของเธอเล็กน้อย

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก้าวลงจากรถ เขาถอดหมวกกันน็อกเต็มใบออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อคมที่มีเส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อยจากการสวมหมวก

เขาสวมเสื้อยืดสีดำพอดีตัวทับด้วยแจ็กเกตหนังสีเข้ม กางเกงยีนส์สีดำ รองเท้าบูต และมีต่างหูสีเงินเล็ก ๆ ที่ใบหู

ลุคโดยรวมดูไม่ต่างจากหนุ่มแบดซ์บอยที่มักจะเห็นในหนังสักเท่าไร ชายหนุ่มเหลือบมองรถของเธอ ก่อนจะมองผ่านกระจกหน้าต่างที่เปิดแง้มเอาไว้

"รถเสียเหรอครับ?"

เรน่าหันไปมอง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย "ค่ะ อยู่ ๆ เครื่องก็ดับไปเลย"

"สตาร์ทไม่ติด?" เขาถามพลางหรี่ตาและนึกขึ้นมาได้ว่าเธอคือหญิงสาวคนเมื่อคืน

“พรหมลิขิตจริง ๆ ” คินณ์พึมพำขึ้นมาเบา ๆ ทำเอาเรน่าถึงกับมองหน้าก่อนจะถาม

“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะคะ ”

“เปล่าครับไหนผมขอดูหน่อย”

"ค่ะ"

หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ได้ค่ะ แต่คุณดูเป็นเหรอ?"

คนถูกถามยกมุมปากขึ้นนิด ๆ "ถามแบบนี้ผมเสียความมั่นใจเลยนะครับ"

"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"

"ไม่เป็นไรครับ ผมล้อเล่น" เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะถอดแจ็กเกตหนังออกพาดไว้บนเบาะรถ แล้วเดินอ้อมไปเปิดฝากระโปรงหน้า

เรน่ามองตามอย่างพิจารณา ชายหนุ่มคนนี้ดูอายุไม่มากนัก แต่ท่าทางกลับไม่ได้เก้ ๆ กัง ๆ อีกทั้งเธอยังรู้สึกคุ้นหน้าเขาแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน เรน่ามองดูเขาตรวจดูเครื่องยนต์อย่างคล่องแคล่ว มือเรียวขยับเช็กอุปกรณ์ต่าง ๆ อย่างเป็นขั้นตอน

"แบตเตอรี่ยังมีไฟอยู่ครับ แต่เหมือนระบบจ่ายไฟมีปัญหา"

เขาหันกลับมาบอก "พอจะซ่อมได้ไหมคะ?"

"ถ้าให้ซ่อมตรงนี้คงต้องใช้เวลา แต่ผมแนะนำให้เรียกช่างมาตรวจดีกว่าครับ"

"งั้นคงต้องเรียกรถยกสินะ" เรน่าก้มมองโทรศัพท์อย่างกังวล

ชายหนุ่มสังเกตเห็นสีหน้าของเธอจึงถามขึ้น

"รีบไปไหนหรือเปล่าครับ?"

"มีประชุมสำคัญค่ะ"

"กี่โมงครับ?"

"แปดโมง"

เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา

"ตอนนี้เจ็ดโมงห้าสิบสาม"

"ค่ะ ฉันทราบเวลาแล้ว"

"ใจเย็นสิครับ ผมยังไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วยสักหน่อย"

เรน่าเงยหน้ามองเขา "คุณจะช่วยยังไงคะ?"

ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

"พี่ครับ ช่วยส่งช่างไปดูรถให้ผมหน่อยได้ไหมครับ...ใช่ครับ พิกัดเดี๋ยวผมส่งให้"

เขาคุยโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดวางสาย

"เรียบร้อยครับ อีกประมาณสิบห้านาทีช่างจะมาถึง"

"ขอบคุณนะคะ แต่ฉันต้องไปประชุมตอนนี้เลย"

"ถ้าอย่างนั้น..." เขาหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังรถบิ๊กไบค์ของตัวเอง

"ให้ผมไปส่งไหมครับ?"

เรน่ามองตามสายตาเขา แล้วหันกลับมามองเจ้าของรถทันที

"อะไรนะคะ?"

"ผมไปส่งคุณที่บริษัทได้ครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเกรงใจ"

"ไม่ต้องเกรงใจครับ ผมไม่ได้คิดค่าโดยสาร"

เขายิ้มกวน ๆ "อีกอย่าง ผมเองก็ไม่ได้รีบไปไหน"

เรน่ากวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของชายหนุ่ม ก่อนจะมองบิ๊กไบค์คันใหญ่ที่จอดอยู่ข้างทาง

"คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะไปส่งฉัน?"

"แน่ใจครับ"

"ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ"

"งั้นก็ถือว่าเราได้รู้จักกันวันนี้ไงครับ"

คำตอบหน้าตายของเขาทำให้เรน่าถึงกับหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย

"คุณนี่พูดเก่งนะคะ"

"เฉพาะกับคนสวยครับ"

เรน่าชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา

"ปากหวานจังเลยนะ"

"ยังไม่ได้หวานเลยครับ" เขายิ้มกว้างกว่าเดิม

"ถ้าหวานจริง คุณอาจจะเขินจนไม่กล้าซ้อนท้ายผมก็ได้"

"มั่นใจตัวเองเหลือเกินนะคะ"

"นิดหน่อยครับ" ชายหนุ่มหยิบหมวกกันน็อกอีกใบออกมาจากกล่องเก็บของท้ายรถ แล้วยื่นให้เธอ

"ใส่ก่อนครับ" เรน่ารับหมวกกันน็อกมา ก่อนจะมองมันอย่างไม่คุ้นเคยนัก

"ฉันไม่ค่อยได้นั่งมอเตอร์ไซค์"

"ไม่ต้องห่วงครับ ผมขับดี"

"ถ้าฉันตกลงไปล่ะ?"

"ผมก็ต้องรับผิดชอบสิครับ" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณตกแน่นอน"

เรน่าส่ายหน้าให้กับความกวนของคนตรงหน้า ก่อนจะยอมสวมหมวกกันน็อกตามที่เขาบอก

ชายหนุ่มช่วยตรวจสายรัดหมวกให้เธออย่างสุภาพ แล้วถอยออกมาเล็กน้อย

"เรียบร้อยครับ เชิญขึ้นรถได้เลย"

หญิงสาวค่อย ๆ ก้าวขึ้นนั่งบนเบาะด้านหลังอย่างระมัดระวัง มือหนึ่งจับท้ายรถไว้ ส่วนอีกมือยังไม่รู้จะวางตรงไหน

ชายหนุ่มหันกลับมามอง

"จับเอวผมได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

"ฉันจับตรงนี้ก็ได้ค่ะ"

"ตรงนั้นไม่มั่นคงนะครับ" เขาชี้ไปยังมือของเธอที่กำลังเกาะเบาะ

"ถ้าผมเบรกกะทันหัน คุณอาจจะหงายหลังได้"

เรน่าถอนหายใจ ก่อนจะยอมวางมือทั้งสองข้างลงบนเอวของเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

"แบบนี้ใช่ไหมคะ?" ชายหนุ่มก้มมองมือเล็ก ๆ ที่โอบรอบเอวตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"แบบนั้นแหละครับ"

เขาสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงคำรามของบิ๊กไบค์ดังขึ้นอีกครั้ง

"จับแน่น ๆ นะครับ"

"ค่ะ"

"ไปแล้วนะครับ"

บิ๊กไบค์สีดำเคลื่อนตัวออกจากข้างทางอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าไปยังบริษัท RAIN GROUP ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

ตลอดเส้นทางเรน่าพยายามนั่งอย่างสงบ แม้จะไม่คุ้นชินกับการซ้อนท้ายบิ๊กไบค์ แต่ชายหนุ่มกลับขับขี่ได้อย่างนุ่มนวลและระมัดระวัง เขาไม่ได้ขับเร็วอย่างที่เธอคิดไว้ไม่นานนัก ตึกสำนักงานสูงระฟ้าของ RAIN GROUP ก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

"ถึงแล้วครับ" ชายหนุ่มจอดรถบริเวณด้านหน้าทางเข้าอาคาร

เรน่าค่อย ๆ ลงจากรถ ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกคืนให้เขา

"ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงเข้าประชุมไม่ทันแน่ ๆ"

"ยินดีครับ" เขารับหมวกกันน็อกไปเก็บ ก่อนจะมองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย

"ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ?"

"เรน่าค่ะ"

"เรน่า..." เขาทวนชื่อเธอช้า ๆ ราวกับกำลังจดจำมันให้ขึ้นใจ

"ชื่อเพราะจังครับ"

"แล้วคุณล่ะคะ?" "คิณณ์ครับ"

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ คุณคิณณ์"

เรน่ายิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินเข้าอาคาร

ทว่าเสียงทุ้มของชายหนุ่มกลับดังขึ้นเสียก่อน

"เดี๋ยวครับ!"

เธอหันกลับมา "มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

คิณณ์ถอดถุงมือออก ก่อนจะยกมือเสยผมที่ปรกหน้าผากเล็กน้อย เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าหล่อดูเจ้าเล่ห์ขึ้นกว่าเดิม

"ผมขอพูดอะไรอย่างหนึ่งได้ไหมครับ?"

"อะไรคะ?"

"ผมว่าผมตกหลุมรักคุณแล้ว"

เรน่าชะงักไปทันทีเธอมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกหรือไม่ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

"คุณนี่นะ?"

"ครับ ผมนี่แหละ"

"เราเพิ่งเจอกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเองนะคะ"

"บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตยังไม่เจอคนที่ใช่เลยครับ แต่บางคนใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็รู้แล้ว"

เขาตอบอย่างไม่ลังเล

"คุณกำลังจีบฉันเหรอ?"

"ถ้าผมบอกว่าใช่ คุณจะให้จีบไหมครับ?"

เรน่ายิ้มขำ ก่อนจะกอดอกมองเด็กหนุ่มตรงหน้า

"คุณอายุเท่าไหร่คะ?"

"ยี่สิบห้าครับ"

"ยี่สิบห้า?"

"ครับ"

เธอหัวเราะอีกครั้ง "เด็กจังเลยนะ"

"ผมโตแล้วครับ"

"แต่ฉันสามสิบ"

"แล้วไงครับ?"

"คุณไม่คิดว่าฉันแก่กว่าคุณเหรอ?"

คิณณ์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เธอเพียงนิดเดียว

"ผมคิดว่าคุณสวยครับ"

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เรน่าถึงกับนิ่งไป "ส่วนเรื่องอายุ..."

เขายิ้มมุมปาก "ผมไม่ได้กำหนดให้ความรักต้องเกิดกับคนที่อายุเท่ากันนี่ครับ"

เรน่าส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม "คุณนี่มัน..."

"อะไรครับ?"

"กวนประสาท"

"แต่คุณก็ยิ้มแล้วนะครับ" เรน่าชะงัก ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

"ฉันต้องไปทำงานแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ"

"ครับ" คิณณ์พยักหน้ารับ แต่ยังไม่วายทิ้งท้าย

"ถ้าเราได้เจอกันอีก ผมขอจีบต่อได้ไหมครับ?"

"ถ้าได้เจอกันอีกค่อยว่ากันค่ะ"

"งั้นผมจะถือว่าคุณไม่ได้ปฏิเสธนะครับ"

"คุณนี่..." เรน่าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าอาคารไป

คิณณ์มองตามแผ่นหลังของหญิงสาวจนกระทั่งเธอหายเข้าไปด้านใน

เขายกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ

"เรน่า วรัญญา..." ชายหนุ่มพึมพำชื่อที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่

"เจอกันอีกแน่ครับ คนสวย"

ภายในบริษัท RAIN GROUP เรน่าเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทางเร่งรีบ โดยมีซิน เลขานุการสาวเดินตามเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร

"ท่านประธานคะ ในที่สุดก็มาแล้ว!"

"ขอโทษที รถเสียกลางทางน่ะ"

"แล้วท่านประธานมาได้ยังไงคะ?"

"มีคนใจดีมาส่ง" ซินชะงักทันที "คนใจดี?"

"อืม เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ขี่บิ๊กไบค์มาส่ง"

"หล่อไหมคะ?" เรน่าหันไปมองเลขานุการสาวทันที

"นี่เธอสนใจแค่นั้นเหรอ?"

"ก็ซินอยากรู้ค่ะ ว่าคนที่ช่วยท่านประธานเป็นใคร"

"หล่อค่ะ พอใจหรือยัง?"

ซินยิ้มกว้าง "โอ้โห! ท่านประธานชมผู้ชายว่าหล่อด้วย"

"ซิน!"

"ค่ะ ๆ ไม่แซวแล้วค่ะ" เรน่าส่ายหน้าให้กับความช่างแซวของเลขานุการ ก่อนจะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะทำงาน

"เตรียมเอกสารประชุมให้ฉันด้วย อีกห้านาทีเราจะเริ่มประชุมแล้ว"

"รับทราบค่ะ" ซินรีบเดินออกจากห้องไป

เมื่ออยู่เพียงลำพัง เรน่าจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะนึกถึงใบหน้าหล่อ ๆ ของชายหนุ่มที่เพิ่งพบกันเมื่อครู่คำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ผมว่าผมตกหลุมรักคุณแล้ว หญิงสาวหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะส่ายหน้าให้ตัวเอง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป