บทที่ 3 เด็กฝึกงานคนใหม่
ผัวเด็กของพี่
ตอนที่ 3 : เด็กฝึกงานคนใหม่...
เช้าวันต่อมา
เรน่า วรัญญาเดินเข้ามาในบริษัท RAIN GROUP ด้วยชุดสูทสีครีมเข้ารูป ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกจัดทรงอย่างประณีต ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างพอดี ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจสมกับตำแหน่งประธานบริษัท
หลังจากเหตุการณ์รถเสียเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เธอก็สั่งให้ช่างตรวจเช็กสภาพรถทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว และแน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดถึงผู้ชายขี่บิ๊กไบค์คนนั้นอีกเลย
อย่างน้อยก็พยายามไม่คิดถึง...
"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน"
ซิน เลขานุการสาวเอ่ยทักทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา
"อรุณสวัสดิ์"
"วันนี้รถปกติดีแล้วใช่ไหมคะ?"
"ปกติดี"
"ดีแล้วค่ะ ไม่อย่างนั้นซินคงต้องเตรียมเรียกรถจักรยานยนต์มารับท่านประธานอีก"
เรน่าหันขวับไปมอง
"ซิน!"
"แหม...ซินแค่พูดถึงคนใจดีที่มาส่งท่านประธานวันนั้นเองค่ะ"
"เธอนี่มันจริง ๆ เลย"
ซินหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปในห้องทำงาน
"อ้อ! วันนี้ฝ่ายบุคคลจะส่งเด็กฝึกงานชุดใหม่มาให้เซ็นเอกสารรับทราบนะคะ มีทั้งหมดสามคน หนึ่งในนั้นอยู่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจค่ะ"
"ส่งให้หัวหน้าฝ่ายดูแลตามปกติได้เลย ฉันไม่จำเป็นต้องสัมภาษณ์เด็กฝึกงานทุกคน"
"รับทราบค่ะ"
เรน่าพยักหน้าก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสาร เรื่องเด็กฝึกงานไม่ได้อยู่ในความสนใจของเธอเลยสักนิด เพราะวันนี้มีเรื่องสำคัญให้จัดการมากกว่านั้น
เวลา 09.15 น.
บริเวณล็อบบี้ชั้นล่างของ RAIN GROUP
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงสแล็กสีดำกำลังยืนอ่านป้ายประชาสัมพันธ์ของบริษัทอยู่
ผมสีดำถูกเซตอย่างลวก ๆ แต่กลับดูดีอย่างน่าประหลาด ต่างหูสีเงินเล็ก ๆ ยังคงอยู่ที่ใบหู และนาฬิกาข้อมือสีดำช่วยเสริมให้เขาดูเป็นหนุ่มทันสมัย
แม้วันนี้จะไม่ได้สวมแจ็กเกตหนังหรือขับบิ๊กไบค์เข้ามา แต่ใบหน้าหล่อคมกับรอยยิ้มกวน ๆ ก็ยังทำให้พนักงานสาวหลายคนแอบมอง
"น้องคะ มาติดต่อใครคะ?" พนักงานต้อนรับสาวเอ่ยถาม
ชายหนุ่มหันมายิ้ม "มารายงานตัวครับ"
"รายงานตัว?"
"เด็กฝึกงานครับ ฝ่ายพัฒนาธุรกิจ"
พนักงานสาวรีบตรวจสอบรายชื่อ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง
"คุณคิณณ์ วรากุลใช่ไหมคะ?"
"ครับผม"
"เชิญทางนี้เลยค่ะ ฝ่ายบุคคลรออยู่แล้ว"
"ขอบคุณครับ" คิณณ์เดินตามพนักงานไปอย่างอารมณ์ดี
วันนี้เขาตั้งใจมาเริ่มต้นการฝึกงานอย่างจริงจัง เพราะตำแหน่งที่ได้รับไม่ได้มาจากการฝากฝังของใคร แต่เป็นผลจากการสมัครและผ่านกระบวนการคัดเลือกตามปกติ
ส่วนเรื่องอื่น...ก็เป็นกำไรชีวิตเล็ก ๆ ที่เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะได้รับจากบริษัทแห่งนี้ โดยเฉพาะการได้พบผู้หญิงที่ชื่อเรน่าอีกครั้ง
เวลา 09.30 น. ห้องทำงานฝ่ายพัฒนาธุรกิจ
"ยินดีต้อนรับครับทุกคน ผมชื่อบอส เป็นหัวหน้าฝ่ายพัฒนาธุรกิจ และจะเป็นผู้ดูแลการฝึกงานของพวกคุณตลอดระยะเวลาสามเดือน"
ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะกวาดตามองเด็กฝึกงานทั้งสามคน
"ผมไม่สนใจว่าพวกคุณจะจบจากมหาวิทยาลัยไหน หรือมีเกรดเฉลี่ยเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ผมสนใจคือความรับผิดชอบ ความสามารถ และผลงาน"
"ครับ/ค่ะ"
เด็กฝึกงานตอบรับพร้อมกัน
บอสพยักหน้า ก่อนจะหยุดสายตาที่ชายหนุ่มคนหนึ่ง
"คุณคิณณ์ใช่ไหม?"
"ครับ"
"ผมเห็นประวัติการสมัครของคุณแล้ว ผลงานวิเคราะห์ตลาดค่อนข้างน่าสนใจ หวังว่าจะทำได้ดีเหมือนในเอกสารนะครับ"
"ผมจะพยายามเต็มที่ครับ"
"ดีครับ งั้นเริ่มจากแนะนำตัวกับเพื่อนร่วมงานก่อน"
คิณณ์ยิ้มรับ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง
"เฮ้ย!"
คิณณ์หันไปมอง ก่อนจะพบกับพนักงานหนุ่มที่กำลังเดินถือแก้วกาแฟเข้ามา
"มึงมาทำอะไรที่นี่วะ?"
"มาทำงานไงครับคุณพีท"
"อย่ากวนตีน! มึงมาเป็นเด็กฝึกงานจริงดิ?"
พีทหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ
"เออสิ กูสมัครมาเอง ไม่ได้มาเดินเล่น"
"เชี่ย! โลกกลมเกินไปแล้ว" พีทเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนอย่างสนิทสนม
"ฝากตัวด้วยนะครับคุณเด็กฝึกงาน"
"ฝากตัวด้วยครับคุณพนักงานเงินเดือน"
"ไอ้เวร!" เสียงหัวเราะดังขึ้นในห้องจนบอสต้องกระแอมเตือน
"ถ้าทักทายกันเรียบร้อยแล้ว เรามาเริ่มงานกันต่อได้ไหมครับ?"
"ได้ครับหัวหน้า" คิณณ์ตอบอย่างว่าง่าย ก่อนจะหันไปยิ้มให้พีทอีกครั้งดูเหมือนสามเดือนข้างหน้าจะไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิดเสียแล้ว
ห้องทำงานประธานบริษัท
เรน่ากำลังตรวจสอบเอกสารการประชุมรอบบ่าย ขณะที่ซินเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารชุดหนึ่ง
"ท่านประธานคะ เอกสารรายชื่อเด็กฝึกงานมาแล้วค่ะ"
"วางไว้ตรงนั้นเลย"
"มีเรื่องหนึ่งที่ซินคิดว่าท่านประธานน่าจะสนใจค่ะ"
เรน่าเงยหน้าขึ้น
"อะไร?"
"เด็กฝึกงานฝ่ายพัฒนาธุรกิจคนใหม่ค่ะ"
"ทำไม?"
"ชื่อคิณณ์ วรากุลค่ะ"
ปลายปากกาที่กำลังเขียนอยู่หยุดชะงัก
เรน่าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเลขานุการ
"เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?"
"คิณณ์ วรากุลค่ะ"
หญิงสาวขมวดคิ้ว ก่อนจะยื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสาร
ชื่อที่ปรากฏบนหน้ากระดาษทำให้เธอนิ่งไป
คิณณ์ วรากุล เธออ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะเปิดดูรูปถ่ายประจำตัว
ดวงตาคมเข้ม ริมฝีปากได้รูป และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอจำได้แม่น
"เป็นไปไม่ได้..." ซินชะโงกหน้าเข้ามาดู
"ทำไมคะ? ท่านประธานรู้จักเหรอ?"
เรน่าไม่ได้ตอบทันทีเธอพลิกหน้ากระดาษเพื่ออ่านข้อมูลส่วนตัวเพิ่มเติม
อายุ 25 ปี ฝ่ายพัฒนาธุรกิจมหาวิทยาลัย...และชื่อผู้ติดต่อฉุกเฉิน
คีย์ วรากุล
เรน่าถึงกับเบิกตากว้าง "เดี๋ยวนะ..."
เธอเงยหน้าขึ้นมองซิน
"เด็กคนนี้เป็นน้องชายของคีย์เหรอ?"
"ดูจากนามสกุลแล้วน่าจะใช่นะคะ"
"น่าจะ?"
"ซินลองตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติมให้ไหมคะ?"
เรน่ายกมือขึ้นกุมขมับ "ไม่ต้องแล้ว ฉันรู้จักพี่ชายเขาดี"
ซินมองหน้าประธานสาวสลับกับรูปถ่ายในแฟ้ม
ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
"หรือว่า..."
"อะไร?"
"เด็กฝึกงานคนนี้คือคนที่ขี่บิ๊กไบค์มาส่งท่านประธานเมื่อวันศุกร์คะ?"
เรน่าเงียบ ความเงียบนั้นกลับกลายเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด
ซินยกมือปิดปาก ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมา
"จริงด้วย!"
"ซิน อย่าเพิ่งเสียงดัง"
"โอ๊ย! แบบนี้มันพรหมลิขิตชัด ๆ เลยค่ะ"
"พรหมลิขิตอะไรของเธอ?"
"ก็คนที่มาส่งท่านประธานดันกลายเป็นเด็กฝึกงานในบริษัทเรา แถมยังเป็นน้องชายเพื่อนสนิทอีกต่างหาก"
เรน่าถอนหายใจ
"ฉันว่าเป็นเรื่องปวดหัวมากกว่า"
"แต่เด็กเขาก็หล่อนะคะ"
"ซิน!"
"ค่ะ ๆ ซินเงียบแล้วค่ะ"
เลขานุการสาวรีบยกแฟ้มขึ้นบังรอยยิ้ม ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี
ทิ้งให้ประธานสาวนั่งมองรูปถ่ายในมือด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
เธอไม่รู้ว่าควรเรียกสิ่งนี้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่
เวลา 11.00 น.
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง
ก๊อก! ก๊อก!
"เชิญค่ะ" เรน่าเอ่ยโดยไม่ได้เงยหน้าจากเอกสาร
"ท่านประธานครับ" เสียงผู้ชายที่คุ้นหูดังขึ้นปลายปากกาของเธอหยุดลงทันที
เรน่าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น และเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงประตู เธอก็แทบอยากจะหยิบแฟ้มบนโต๊ะขึ้นมาปิดหน้า
ผู้ชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนคนนั้น...กำลังยืนยิ้มให้เธออย่างอารมณ์ดี
"สวัสดีครับ พี่เรน่า"
คิณณ์ยกมือไหว้ด้วยท่าทางสุภาพ
เรน่ากะพริบตาสองสามครั้ง
"คุณ..."
"คิณณ์ครับ"
เขายิ้มกว้าง "จำผมได้ด้วย ดีใจจัง"
"นายมาทำอะไรที่นี่?"
"มาทำงานครับ"
"ฉันหมายถึง...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?"
"ก็ผมสอบผ่านการคัดเลือกเข้าฝึกงานที่ RAIN GROUP นี่ครับ"
คิณณ์ตอบอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะยกแฟ้มเอกสารในมือขึ้นให้เธอดู
"นี่ครับ เอกสารรายงานตัว"
เรน่ามองแฟ้ม ก่อนจะมองหน้าเขาอีกครั้ง
"นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?"
"รู้สิครับ"
เขาตอบทันที "ประธานบริษัท RAIN GROUP ผู้หญิงที่สวยที่สุดในตึกนี้"
เรน่าหรี่ตา "คิณณ์"
"ครับ?"
"ที่นี่เป็นที่ทำงานนะ"
"ทราบครับ"
"ฉันเป็นประธานบริษัท"
"ทราบอีกเหมือนกันครับ"
"แล้วนายเป็นเด็กฝึกงาน"
"ถูกต้องครับ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยวางตัวให้เหมาะสมด้วย"
คิณณ์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะอกตัวเอง
"รับทราบครับท่านประธาน" เขาตอบอย่างเป็นทางการเสียจนเรน่าเกือบจะเชื่อแต่ประโยคถัดมากลับทำให้เธอแทบหลุดสีหน้า
"ตอนอยู่ในบริษัท ผมจะเรียกคุณว่าท่านประธาน แต่ถ้าเจอกันข้างนอก ผมขอเรียกพี่เรน่าได้ไหมครับ?"
"ไม่ได้!"
"ใจร้ายจัง"
"คิณณ์!"
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ
"ผมล้อเล่นครับ ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นก็ได้"
เรน่าถอนหายใจ
"นายผ่านการคัดเลือกเข้ามาเองใช่ไหม?"
"ครับ"
"ไม่ได้ให้ใครฝากฝัง?"
"ไม่ครับ ผมสมัครเอง สอบเอง สัมภาษณ์เองทุกขั้นตอน"
เรน่าพยักหน้าอย่างพอใจ
"ดี ฉันไม่ชอบให้ใครใช้เส้นสายในการเข้าทำงาน โดยเฉพาะคนที่เกี่ยวข้องกับฉัน"
"ผมก็ไม่ชอบเหมือนกันครับ"
"งั้นก็ดี"
"แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมอยากขอ"
"อะไร?"
คิณณ์ยิ้มบาง ๆ
" พี่เกลียดผมนะครับ"
เรน่าจ้องหน้าเขา "ฉันไม่ได้เกลียดนาย"
"จริงเหรอครับ?"
"แต่ฉันก็ไม่ได้ชอบนาย"
"ไม่เป็นไรครับ"
เขาพยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน
"ผมมีเวลาฝึกงานตั้งสามเดือน"
เรน่าชะงัก "นายหมายความว่ายังไง?"
"ก็มีเวลาทำให้พี่เปลี่ยนใจไงครับ"
"คิณณ์!"
ชายหนุ่มหัวเราะ ก่อนจะยกมือไหว้ "ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับท่านประธาน"
เขาหมุนตัวเดินไปถึงประตูแล้ว แต่กลับหยุดฝีเท้าและหันกลับมาอีกครั้ง
"อ้อ...เกือบลืม"
"อะไรอีก?"
"วันนั้นผมลืมขอเบอร์พี่"
เรน่าหยิบปากกาขึ้นมาอย่างใจเย็น
"นายคิดว่าฉันจะให้เหรอ?"
"ไม่ครับ"
เขาตอบอย่างไม่ลังเล
"ผมเลยต้องมาสมัครงานที่นี่ไงครับ จะได้เจอกันทุกวัน"
"คิณณ์!" เสียงเรียกชื่อเขาดังขึ้นพร้อมกับปากกาที่ถูกวางลงบนโต๊ะ
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะรีบเปิดประตูออกไป
"ตั้งใจทำงานนะครับท่านประธาน!"
ปัง!
ประตูปิดลง
เรน่านั่งนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ
"ตายแล้ว..." เธอพึมพำกับตัวเอง
"นี่ฉันต้องเจอเด็กคนนี้ทุกวันจริง ๆ เหรอเนี่ย"
เวลา 12.15 น.
โรงอาหารพนักงาน
คิณณ์กำลังนั่งรับประทานอาหารกลางวันกับพีท ขณะที่โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นขึ้นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขายกยิ้มทันที
พี่คีย์
เขากดรับสาย
"ว่าไงครับคุณพี่ชาย"
(มึงอยู่ไหน?)
"บริษัทครับ"
(บริษัทไหน?)
"ก็บริษัทที่ผมต้องมาฝึกงานไงพี่ถามแปลก"
ปลายสายเงียบไปในทันที ก่อนเสียงเข้ม ๆ จะดังขึ้น
(มึงว่าอะไรนะ?)
คิณณ์ยิ้มกว้าง
ชายหนุ่มหัวเราะจนพีทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องหันมามอง
"อะไรครับพี่? ผมสมัครงานสุจริต ไม่ได้ไปปล้นบริษัทสักหน่อย"
(มึงทำตัวดี ๆ ล่ะอย่างสร้างปัญหารู้ไหม)
"รู้สิครับ"
(แล้วมึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร?)
"พี่ชายสุดหล่อของผมไงครับ"
(อย่ามากวนตีน!)
คิณณ์หัวเราะ
"พี่ไม่ต้องห่วง ผมมาฝึกงานจริง ๆ "
(กูจะเชื่อมึงได้ไหม?)
"ได้ครับ" คิณณ์ยิ้มมุมปาก
เวลา 18.00 น.
เรน่าเพิ่งเดินออกจากห้องทำงาน หลังจากจัดการเอกสารทั้งหมดเรียบร้อย เธอกำลังจะเดินไปยังลิฟต์ส่วนตัว แต่เสียงคุ้นหูกลับดังขึ้นจากด้านหลัง
"พี่เรน่าครับ!" หญิงสาวหลับตาลงชั่วครู่ ไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าใคร
"นายยังไม่กลับอีกเหรอ?"
"กำลังจะกลับครับ" คิณณ์เดินเข้ามาหยุดข้างเธอ ในมือมีหมวกกันน็อกสีดำใบเดิม
"วันนี้ทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้าง?" เรน่าถามตามมารยาท
"ดีครับ หัวหน้าใจดี เพื่อนร่วมงานก็น่ารัก"
"ตั้งใจทำงานล่ะ อย่ามัวแต่เล่น"
"ครับผม" เขายิ้ม ก่อนจะเหลือบมองเธอ
"แล้วพี่ล่ะครับ กลับบ้านหรือยัง?"
"กำลังจะกลับ"
"ขับรถดี ๆ นะครับ"
เรน่าพยักหน้า "ขอบใจ"
คิณณ์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง
"พรุ่งนี้เจอกันนะครับ"
"อืม"
"มะรืนก็เจอกัน"
"อืม"
"วันถัดไปก็เจอกันอีก"
เรน่าหันขวับ "นายจะย้ำทำไม?"
คิณณ์ยิ้มกว้าง "ก็ผมดีใจนี่ครับที่ได้เจอพี่ทุกวัน"
หญิงสาวส่ายหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์แต่ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดสนิท เธอกลับได้ยินเสียงชายหนุ่มตะโกนตามมา
"ฝันดีนะครับพี่เรน่า!"
เรน่ารีบกดปุ่มปิดประตูทันที แก้มสวยเริ่มร้อนขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
"เด็กบ้าเอ๊ย..." เธอพึมพำกับตัวเอง
แต่ริมฝีปากกลับเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ขณะที่อีกฟากหนึ่งของประตู คิณณ์กำลังยืนยิ้มอยู่คนเดียว
ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาพี่ชาย
คิณณ์ : พี่ครับ ผมจะตั้งใจฝึกงานให้จบนะครับ
ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา
คีย์ : กูรู้แล้วทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน
คิณณ์ : พี่ไม่ต้องห่วง เพราะผมมีแรงจูงใจในการทำงานครับ
คีย์ : มึงดูแลตัวเองให้รอดก่อนเถอะ
