บทที่ 6 ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร 2.

ตอนที่ 6. ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร 2.

เวลา 17.45 น. หน้าอาคาร RAIN GROUP

เรน่าเดินออกมาจากอาคารพร้อมกระเป๋าถือใบโปรดปราณยืนรออยู่ใกล้รถยนต์ของตัวเอง เมื่อเห็นเธอจึงเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้

"ไปกันครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

เรน่ากำลังจะก้าวขึ้นรถ แต่เสียงหนึ่งกลับดังมาจากด้านหลัง

"พี่เรน่าครับ" เธอหันกลับไป คิณณ์กำลังเดินเข้ามาหาในชุดทำงานที่ยังเรียบร้อยเหมือนตอนเช้า

"ยังไม่กลับอีกเหรอ?"

"กำลังจะกลับครับ"

เขาตอบ ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถ

"สวัสดีครับ"

ปราณพยักหน้ารับอย่างสุภาพ

"สวัสดีครับ"

คิณณ์หันกลับมามองเรน่า

"วันนี้มีคนมารับเหรอครับ?"

"ใช่"

"แฟนเหรอครับ?"

เรน่าขมวดคิ้วทันที "คิณณ์"

น้ำเสียงของเธอเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"เรื่องส่วนตัวของฉันไม่จำเป็นต้องถามในที่ทำงาน"

คิณณ์ชะงัก ก่อนจะพยักหน้า "ขอโทษครับ"

เรน่ามองเขาอีกครู่หนึ่ง

"นายกลับไปพักได้แล้ว พรุ่งนี้อย่ามาสาย"

"ครับท่านประธาน"

เธอหันกลับไปทางปราณ

"ไปกันเถอะค่ะ"

ปราณพยักหน้า ก่อนจะเปิดประตูรถให้เธออีกครั้ง

คิณณ์ยืนมองทั้งคู่ขึ้นรถไป เขาไม่ได้เดินตาม ไม่ได้เรียก

เรน่าอีก และไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจออกมาแต่สายตาที่มองตามรถยนต์คันนั้นกลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

พีทเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อน

"เป็นไง?"

"อะไร?"

"เห็นเขาไปกับผู้ชายคนอื่นแล้วรู้สึกยังไง?"

คิณณ์เงียบไปครู่หนึ่ง

"ไม่ค่อยดี"

"หึง?"

"เออ"

พีทเบิกตากว้าง

"โห ยอมรับง่าย ๆ เลยเหรอวะ?"

คิณณ์หันมามองเพื่อน

"กูก็เป็นผู้ชายธรรมดาไหมวะ จะให้ยิ้มแสดงความยินดีหรือไง?"

พีทหัวเราะ

"แล้วมึงจะทำยังไงต่อ?"

คิณณ์หยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาถือ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

"ก็ต้องรู้ก่อนว่าเขาเป็นใคร"

เวลา 19.00 น. ร้านอาหาร

เรน่านั่งอยู่ตรงข้ามปราณ บรรยากาศภายในร้านค่อนข้างเป็นส่วนตัวและเงียบสงบ

หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อย ทั้งคู่ก็เริ่มพูดคุยถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

"แล้วช่วงที่ผมไม่อยู่ มีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างไหมครับ?"

ปราณถาม

"หลายอย่างค่ะ บริษัทกำลังขยายธุรกิจ แล้วก็มีโครงการใหม่อีกสองโครงการที่ต้องดูแล"

"คุณยังทำงานหนักเหมือนเดิม"

"ฉันชินแล้ว"

ปราณมองเธอ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างจริงจัง

"เรน่า คุณไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้นะ"

หญิงสาวชะงักเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าปราณกำลังหมายถึงอะไร

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร"

"ผมไม่ได้บอกว่าคุณเป็นอะไร"

เขายิ้มบาง ๆ

"แค่เป็นห่วง"

เรน่าหลุบตามองแก้วน้ำตรงหน้า

"ขอบคุณนะปราณ"

ชายหนุ่มไม่ได้เร่งรัดคำตอบ เขาเพียงยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัด

แต่ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของเรน่าก็สั่นขึ้น

ข้อความใหม่จากหมายเลขที่คุ้นเคย

คิณณ์

19:03 น.

วันนี้ผมทำงานเสร็จแล้วนะครับ

หัวหน้าชมด้วยด้วย

พี่ทานข้าวหรือยังครับ?

เรน่าอ่านแล้ววางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะโดยไม่ได้ตอบ

ปราณสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ถามว่าใครส่งข้อความมา

เขาเพียงยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนจะพูดขึ้น

"มีงานด่วนหรือเปล่าครับ?"

"ไม่มีค่ะ แค่ข้อความทั่วไป"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ วันนี้พักบ้างเถอะ"

เรน่าพยักหน้า

แต่เพียงไม่กี่วินาที โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

คิณณ์

ผมไม่ได้จะกวนครับ

แค่อยากบอกว่าผมจะตั้งใจทำงานให้ดี

แล้วก็...ขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้เข้ามาทำงานที่นี่นะครับ

เรน่ามองข้อความอยู่ครู่หนึ่ง

คราวนี้เธอไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้กดปิดการแจ้งเตือน

เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วหันกลับมาสนใจคนตรงหน้า

เวลา 21.15 น.

หลังจากส่งเรน่าถึงคอนโดมิเนียม ปราณก็เดินมาส่งเธอถึงบริเวณทางเข้า

"ขอบคุณสำหรับอาหารเย็นนะคะ"

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณที่คุณยอมออกมาทานด้วย"

เรน่ายิ้มบาง ๆ "ไว้มีโอกาสค่อยนัดกันอีก"

"ได้ครับ"

ปราณมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น

"เรน่า"

"คะ?"

"ผมดีใจนะที่วันนี้ได้เจอคุณ"

หญิงสาวสบตาเขา "ฉันก็ดีใจค่ะ"

ปราณยิ้ม ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อย

"กลับขึ้นห้องเถอะครับ ดึกแล้ว"

"ขับรถดี ๆ นะ"

"ครับ"

เรน่าเดินเข้าอาคารไป ส่วนปราณยังยืนมองจนกระทั่งเธอหายเข้าไปด้านใน เขาก้มมองโทรศัพท์ในมือ ก่อนจะเปิดรายชื่อผู้ติดต่อที่บันทึกชื่อเธอเอาไว้

Rena

ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ หลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดจะเร่งรัดความสัมพันธ์นี้เลย แต่ครั้งนี้เขาเริ่มรู้สึกว่า หากยังมัวแต่รอให้ทุกอย่างเป็นไปตามจังหวะเดิม อาจมีใครบางคนเดินเข้ามาแย่งพื้นที่ข้างเธอไปเสียก่อน

เวลาเดียวกัน ณ คอนโดมิเนียมของคิณณ์

ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูพาดบ่า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความที่ส่งไปหาเรน่า

ไม่มีคำตอบ

คิณณ์มองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอนตัวลงบนโซฟา

เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มเพื่อนดังขึ้น

กลุ่ม : สามหนุ่มผู้ไม่เคยได้พัก

เจตต์ : ไอ้คิณณ์ วันนี้เป็นไงบ้างวะ

ท็อป : ได้ข่าวว่ามึงกำลังจีบประธานสาว

ไนท์ : อย่าไปก่อเรื่องที่บริษัทล่ะ

คิณณ์ : กูไม่ได้ก่อเรื่อง

เจตต์ : แล้วเป็นไง เขาใจอ่อนยัง?

คิณณ์ : ยัง

ท็อป : ฮ่า ๆ ๆ โดนเมินสินะ

คิณณ์ : แต่กูเจอคู่แข่งแล้ว

เจตต์ : ใครวะ?

คิณณ์ : หมอ

ท็อป : หมออะไร?

คิณณ์ : หมอที่มารับพี่เรน่า

เจตต์ : อุ๊ย! มีคู่แข่งเป็นหมอด้วยเว้ย

ไนท์ : มึงอย่าเพิ่งคิดไปเอง เขาอาจเป็นแค่เพื่อน

คิณณ์ : กูรู้

เขาพิมพ์ข้อความต่ออีกหนึ่งประโยค

คิณณ์ : แต่ถ้าเขาคิดมากกว่าเพื่อน กูก็ไม่ยอมเหมือนกัน

ชายหนุ่มกดส่ง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

เขาเอนศีรษะพิงพนักโซฟา ดวงตาคมมองเพดานอย่างใช้ความคิด

ผู้ชายคนนั้นดูเป็นผู้ใหญ่ สุภาพ มีหน้าที่การงานมั่นคง และที่สำคัญคือดูสนิทกับเรน่ามาก

คิณณ์ยอมรับว่าเขาไม่มีอะไรเหนือกว่าผู้ชายคนนั้นเลยในตอนนี้

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เขามั่นใจ เขาไม่คิดจะยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแข่ง

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งหาเธอเป็นครั้งสุดท้ายของคืนนี้

คิณณ์

ฝันดีนะครับพี่เรน่า

พรุ่งนี้ผมจะตั้งใจทำงานเหมือนเดิม

ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ เขาวางโทรศัพท์ลง ปิดไฟในห้อง และเดินเข้าห้องนอน

ส่วนเรน่าที่อยู่บนห้องของตัวเองก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นข้อความนั้นพอดี

หญิงสาวอ่านข้อความจนจบ ก่อนจะกดล็อกหน้าจอ

"เด็กคนนี้..."

เธอพึมพำเสียงเบา ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียง

เธอยังไม่คิดจะเปิดใจให้ใคร และไม่ต้องการให้เรื่องส่วนตัวเข้ามากระทบการทำงาน

แต่สิ่งหนึ่งที่เธอยังไม่รู้ก็คือ...

การที่มีผู้ชายสองคนเริ่มเข้ามาอยู่ในชีวิตพร้อมกัน อาจทำให้ความสงบที่เธอพยายามรักษามาตลอด กำลังจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป