บทที่ 7 ใกล้จนเกินกว่าจะถอย
ตอนที่ 7. ใกล้เกินกว่าจะถอย
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะรวดเร็ว เรน่าเดินผ่านประตูทางเข้าอาคารสำนักงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย
มือหนึ่งถือกระเป๋า อีกมือกำลังตรวจดูข้อความบนโทรศัพท์
วันนี้เธอมีประชุมตั้งแต่ช่วงเช้า และดูเหมือนว่าการจราจรที่ติดขัดจะทำให้ตารางงานของเธอเริ่มต้นด้วยความเร่งรีบกว่าปกติ
“คุณเรน่าคะ อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลาประชุมแล้วค่ะ”
ซินที่เดินตามมาติด ๆ เอ่ยเตือน
“ฉันรู้แล้ว”
“เอกสารประชุมอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้วค่ะ แต่ตอนนี้ลิฟต์ผู้บริหารมีปัญหา ฝ่ายอาคารเพิ่งแจ้งเข้ามาเมื่อครู่นี้เอง”
เรน่าเงยหน้าขึ้นมองป้ายหน้าลิฟต์ ก่อนจะพบว่ามีข้อความแจ้งปิดใช้งานติดอยู่
“เสียตอนนี้เนี่ยนะ”
“ค่ะ ช่างกำลังตรวจสอบอยู่”
หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันไปทางลิฟต์โดยสารรวม
“ไปลิฟต์รวมก็แล้วกัน”
“แต่คนเยอะมากเลยนะคะ”
“เรามีทางเลือกอื่นหรือไง”
ซินยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะรีบเดินตามเจ้านายไป ในเวลาเดียวกัน
ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังเร่งฝีเท้าผ่านประตูทางเข้าอีกฝั่งหนึ่ง
คิณณ์ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ก่อนจะสบถเบา ๆ เมื่อเห็นเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าปัด
“สายแล้วว่ะ” โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นพร้อมข้อความจากเพื่อนร่วมงาน
พีท: ถึงหรือยังครับคุณคิณณ์ อีกเดี๋ยวต้องเข้าประชุมแล้วนะครับ
คิณณ์: ถึงแล้ว กำลังขึ้นไป
ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงแล้วเร่งฝีเท้าไปยังโถงลิฟต์ทว่าเมื่อมาถึงกลับพบว่าลิฟต์โดยสารรวมมีคนยืนรออยู่เป็นจำนวนมาก
“อะไรวะเนี่ย” เขาพึมพำพลางกวาดสายตามอง ก่อนจะขยับไปยืนต่อแถวอย่างไม่มีทางเลือก
ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก ผู้โดยสารด้านในทยอยเดินออกมา ขณะที่คนด้านนอกเริ่มเบียดกันเข้าไป
คิณณ์ก้าวเข้าไปพร้อมกับคนอื่น ๆ ก่อนจะขยับยืนอยู่บริเวณด้านในของลิฟต์
และในจังหวะที่เขากำลังจะหันไปมองตัวเลขชั้น สายตาคมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา
เรน่า...ชายหนุ่มจำเธอได้ทันที
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจดูเหมือนเช้าวันนี้จะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นแล้วสิ
เรน่าเดินเข้ามาพร้อมซิน แต่พื้นที่ภายในลิฟต์แทบไม่เหลือให้ขยับ เธอจึงต้องยืนอยู่บริเวณด้านหน้า โดยมีผู้โดยสารคนอื่นยืนอยู่ด้านหลัง
“ขยับเข้าไปอีกนิดได้ไหมครับ” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก
ผู้โดยสารหลายคนขยับตัวเข้าไปด้านในอีกเล็กน้อย ส่งผลให้เรน่าถูกเบียดจนต้องขยับไปข้างหน้า คิณณ์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาจึงขยับตัวเข้าไปยืนตรงหน้าเธอโดยอัตโนมัติ
“ระวังครับ” เขาเอ่ยเสียงทุ้ม ก่อนจะยกแขนขึ้นจับราวเหนือศีรษะเพื่อเปิดพื้นที่ให้เธอยืนได้สะดวกขึ้น
เรน่าเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของทั้งคู่สบกันในระยะใกล้
“คุณ...”
“สวัสดีครับ” คิณณ์เป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าบ่งบอกว่าเขาจำเธอได้เรน่าพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้า
“คนเยอะจังนะครับวันนี้”
“ค่ะ”
“มาทำงานสายเหมือนกันเหรอครับ”
เธอหันกลับมามองเขาเล็กน้อย “คุณเองก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ”
คิณณ์หัวเราะเบา ๆ “โดนจับได้เสียแล้ว”
“ดูจากสภาพก็พอเดาได้ค่ะ”
“โห...พูดตรงเหมือนกันนะครับ”
“ฉันแค่พูดตามที่เห็น” ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น เขาชอบน้ำเสียงเรียบ ๆ ของเธออย่างประหลาด ยิ่งเธอไม่แสดงท่าทีสนใจเขามากนัก เขากลับยิ่งอยากหาเรื่องคุย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ แรงเบียดจากด้านหลังก็ทำให้ผู้โดยสารทั้งลิฟต์ขยับเข้าหากันอีกครั้ง
คิณณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชายคนหนึ่งด้านหลังเรน่าพยายามเบียดเข้ามาจนเกือบชนแผ่นหลังของเธอเขาจึงขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม
“ขอโทษนะครับ ขอพื้นที่นิดหนึ่ง”
ชายหนุ่มเอ่ยกับคนด้านหลัง ก่อนจะขยับตัวบังเรน่าเอาไว้ตอนนี้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงเล็กน้อย เรน่ารู้สึกได้ถึงแผงอกกว้างที่อยู่ตรงหน้า จึงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจนัก
“คุณไม่ต้องมายืนบังฉันก็ได้นะคะ”
“ผมไม่ได้บังครับ”
“แล้วนี่เรียกว่าอะไรคะ”
“เรียกว่าช่วยรักษาพื้นที่ส่วนตัวให้คุณไงครับ”
เรน่ามองเขานิ่ง ๆ “ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ”
“ผมเชื่อครับ แต่ตอนนี้คนเยอะ ผมแค่ไม่อยากให้ใครมาเบียดคุณ”
คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ากลับไปทางเดิม
คิณณ์ยกยิ้มบาง ๆเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ยังคงยืนอยู่ในตำแหน่งเดิม แขนข้างหนึ่งดันผนังเหล็กเหนือศีรษะ ส่วนอีกข้างวางอยู่ด้านข้างเพื่อกันไม่ให้ผู้โดยสารคนอื่นเบียดเข้ามาใกล้เธอมากเกินไป
ไม่นานลิฟต์ก็เคลื่อนขึ้นไปอีกชั้นทว่าอยู่ ๆ ลิฟต์กลับกระตุกอย่างแรงจนผู้โดยสารหลายคนเสียหลัก
“ว้าย!” เรน่าร้องออกมาเบา ๆ เมื่อร่างของเธอเซไปข้างหน้า
คิณณ์รีบคว้าต้นแขนของเธอไว้ แต่แรงเหวี่ยงที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เขาเองก็ต้องขยับเท้ารับน้ำหนัก
ร่างบางจึงถลาเข้าหาเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าของเรน่ากระทบลงบนแผงอกกว้างเต็ม ๆ
“ระวังครับ!”
คิณณ์รีบประคองเอวเธอไว้ อีกมือหนึ่งจับต้นแขนเพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปกับพื้นทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับทำให้ทั้งคู่เงียบไปชั่วขณะ
เรน่ารู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม ใบหน้าของเธออยู่ใกล้กับเสื้อเชิ้ตสีดำจนได้กลิ่นน้ำหอมที่ติดอยู่บนตัวเขาอย่างชัดเจน
เป็นกลิ่นหอมสะอาดปนความเข้มขรึม มีความเย้ายวนบางอย่างที่ทำให้เธอเผลอสูดลมหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว
ส่วนคิณณ์ก็ก้มมองคนในอ้อมแขน
เส้นผมนุ่มของเธอแตะอยู่บริเวณปลายคาง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวหญิงสาวลอยเข้ามาใกล้จนเขาแทบลืมไปว่าตอนนี้กำลังยืนอยู่ในลิฟต์ที่มีคนเต็มไปหมด
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามใกล้ ๆ
เรน่ารีบตั้งสติแล้วพยายามผละออก แต่ผู้โดยสารด้านหลังยังเบียดเข้ามาไม่หยุด
“ไม่ค่ะ”
“แน่ใจนะครับ”
“ค่ะ ปล่อยได้แล้ว”
คิณณ์ก้มมองมือของตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ คลายออกจากเอวเธอทันที
“ขอโทษครับ ผมกลัวคุณล้ม”
เรน่าจัดเสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ขอบคุณค่ะ”
“ยินดีครับ”
คิณณ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงยืนอยู่ใกล้เขามาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นอีกประโยค
“ถ้าลิฟต์กระตุกอีก คุณจับผมไว้ก็ได้นะครับ”
เรน่าเลิกคิ้ว
“ฉันว่าคงไม่จำเป็นค่ะ”
“ไม่จำเป็นก็ไม่เป็นไรครับ แต่ผมยินดีให้จับ”
“คุณนี่พูดเก่งนะคะ”
“เฉพาะกับคนที่อยากคุยด้วยครับ”
เรน่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนี
“งั้นคุณคงต้องหยุดพูดแล้วล่ะค่ะ”
คิณณ์หัวเราะเบา ๆ “ครับ ตามบัญชา”
ไม่นานลิฟต์ก็กลับมาเคลื่อนที่ตามปกติเมื่อถึงชั้นสิบแปด เรน่าก้าวออกจากลิฟต์พร้อมซิน โดยไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มอีกแต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง คิณณ์กลับเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“คุณครับ!”
เรน่าหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไป
“คะ?”
“วันนี้ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับ”
หญิงสาวมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“เช่นกันค่ะ”
ประตูลิฟต์ปิดลงในที่สุด คิณณ์ยืนมองตัวเลขชั้นที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป พร้อมรอยยิ้มที่ยังไม่จางหาย
“ใจแข็งชะมัด...”
เขาพึมพำกับตัวเองทั้งที่เพิ่งคุยกันไม่กี่ประโยค แต่กลับทำให้เขาอยากรู้จักเธอมากกว่านี้เสียแล้ว
“คุณเรน่าคะ”
เสียงซินเรียกทำให้หญิงสาวหันกลับมา
“มีอะไร”
“เมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นรู้จักคุณเรน่าด้วยเหรอคะ”
“ไม่ค่ะ”
“แต่ดูเหมือนเขาจะสนใจคุณเรน่ามากเลยนะคะ”
เรน่าหันไปมองผู้ช่วยสาว “เธอคิดมากไปเอง”
“ฉันเห็นนะคะ เขายืนบังคุณเรน่าตั้งแต่แรก แถมยังช่วยประคองตอนลิฟต์กระตุกอีก”
“เขาก็แค่ช่วยตามมารยาท”
“แต่สายตาเขาไม่เหมือนคนช่วยตามมารยาทเลยค่ะ”
เรน่าหยุดเดินแล้วหันไปมองซิน
“เธอมีเวลาว่างมากหรือไง ถึงได้สังเกตคนอื่นละเอียดขนาดนั้น”
ซินรีบเม้มปาก “ไม่มีค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเตรียมห้องประชุม”
“ค่ะ!”
ผู้ช่วยสาวรีบเดินนำไปทันที เรน่าถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินตามไป
เธอไม่ได้สนใจว่าชายหนุ่มคนนั้นจะคิดอย่างไร เพราะสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญในตอนนี้คืองานตรงหน้า
แต่ไม่รู้ทำไม...
สัมผัสจากฝ่ามือที่ประคองเอวเธอไว้เมื่อครู่ กลับยังคงติดอยู่ในความรู้สึก
อีกด้านหนึ่ง คิณณ์เดินออกจากลิฟต์เมื่อถึงชั้นของตัวเอง
เขากำลังจะตรงไปยังห้องทำงาน แต่เสียงของเพื่อนร่วมงานก็ดังขึ้นเสียก่อน
“คุณคิณณ์ครับ!” พีทเดินเข้ามาหาพร้อมแฟ้มเอกสาร
“ประชุมกำลังจะเริ่มแล้วครับ ผมนึกว่าคุณจะไม่ทันเสียอีก”
“ทันสิ”
“แล้วทำไมมาช้าล่ะครับ”
คิณณ์ยักไหล่ “ลิฟต์แน่น”
พีทพยักหน้ารับ ก่อนจะส่งแฟ้มให้ “นี่ครับ เอกสารที่ต้องใช้ในการประชุมวันนี้”
คิณณ์รับมาเปิดดูคร่าว ๆ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับรายชื่อผู้เข้าร่วมประชุมที่พิมพ์อยู่ด้านหน้า
ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร : เรน่า วรัญญา
ชายหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา
“อืม...”
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“เปล่า” เขาปิดแฟ้มแล้วถือไว้ในมือ
ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะมีโอกาสได้เจอเธออีกครั้งและคราวนี้คงไม่ต้องรอให้ลิฟต์กระตุกเพื่อหาเรื่องคุยแล้ว
“ไปกันเถอะ” คิณณ์เดินนำออกไปด้วยสีหน้าที่ดูอารมณ์ดีกว่าตอนมาถึงอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนคนที่เดินตามหลังอย่างพีทก็ได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มกันแน่
เพราะไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เขายังเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปทำงานสายอยู่เลย
แต่ตอนนี้กลับยิ้มเหมือนเพิ่งถูกหวยรางวัลใหญ่เสียอย่างนั้น
และการพบกันครั้งต่อไปของทั้งคู่ กำลังจะเกิดขึ้นในห้องประชุมเดียวกัน...
