บทที่ 7 ใกล้จนเกินกว่าจะถอย

ตอนที่ 7. ใกล้เกินกว่าจะถอย

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะรวดเร็ว เรน่าเดินผ่านประตูทางเข้าอาคารสำนักงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย

มือหนึ่งถือกระเป๋า อีกมือกำลังตรวจดูข้อความบนโทรศัพท์

วันนี้เธอมีประชุมตั้งแต่ช่วงเช้า และดูเหมือนว่าการจราจรที่ติดขัดจะทำให้ตารางงานของเธอเริ่มต้นด้วยความเร่งรีบกว่าปกติ

“คุณเรน่าคะ อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลาประชุมแล้วค่ะ”

ซินที่เดินตามมาติด ๆ เอ่ยเตือน

“ฉันรู้แล้ว”

“เอกสารประชุมอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้วค่ะ แต่ตอนนี้ลิฟต์ผู้บริหารมีปัญหา ฝ่ายอาคารเพิ่งแจ้งเข้ามาเมื่อครู่นี้เอง”

เรน่าเงยหน้าขึ้นมองป้ายหน้าลิฟต์ ก่อนจะพบว่ามีข้อความแจ้งปิดใช้งานติดอยู่

“เสียตอนนี้เนี่ยนะ”

“ค่ะ ช่างกำลังตรวจสอบอยู่”

หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันไปทางลิฟต์โดยสารรวม

“ไปลิฟต์รวมก็แล้วกัน”

“แต่คนเยอะมากเลยนะคะ”

“เรามีทางเลือกอื่นหรือไง”

ซินยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะรีบเดินตามเจ้านายไป ในเวลาเดียวกัน

ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังเร่งฝีเท้าผ่านประตูทางเข้าอีกฝั่งหนึ่ง

คิณณ์ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ก่อนจะสบถเบา ๆ เมื่อเห็นเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าปัด

“สายแล้วว่ะ” โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นพร้อมข้อความจากเพื่อนร่วมงาน

พีท: ถึงหรือยังครับคุณคิณณ์ อีกเดี๋ยวต้องเข้าประชุมแล้วนะครับ

คิณณ์: ถึงแล้ว กำลังขึ้นไป

ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงแล้วเร่งฝีเท้าไปยังโถงลิฟต์ทว่าเมื่อมาถึงกลับพบว่าลิฟต์โดยสารรวมมีคนยืนรออยู่เป็นจำนวนมาก

“อะไรวะเนี่ย” เขาพึมพำพลางกวาดสายตามอง ก่อนจะขยับไปยืนต่อแถวอย่างไม่มีทางเลือก

ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก ผู้โดยสารด้านในทยอยเดินออกมา ขณะที่คนด้านนอกเริ่มเบียดกันเข้าไป

คิณณ์ก้าวเข้าไปพร้อมกับคนอื่น ๆ ก่อนจะขยับยืนอยู่บริเวณด้านในของลิฟต์

และในจังหวะที่เขากำลังจะหันไปมองตัวเลขชั้น สายตาคมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา

เรน่า...ชายหนุ่มจำเธอได้ทันที

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจดูเหมือนเช้าวันนี้จะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นแล้วสิ

เรน่าเดินเข้ามาพร้อมซิน แต่พื้นที่ภายในลิฟต์แทบไม่เหลือให้ขยับ เธอจึงต้องยืนอยู่บริเวณด้านหน้า โดยมีผู้โดยสารคนอื่นยืนอยู่ด้านหลัง

“ขยับเข้าไปอีกนิดได้ไหมครับ” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก

ผู้โดยสารหลายคนขยับตัวเข้าไปด้านในอีกเล็กน้อย ส่งผลให้เรน่าถูกเบียดจนต้องขยับไปข้างหน้า คิณณ์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาจึงขยับตัวเข้าไปยืนตรงหน้าเธอโดยอัตโนมัติ

“ระวังครับ” เขาเอ่ยเสียงทุ้ม ก่อนจะยกแขนขึ้นจับราวเหนือศีรษะเพื่อเปิดพื้นที่ให้เธอยืนได้สะดวกขึ้น

เรน่าเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของทั้งคู่สบกันในระยะใกล้

“คุณ...”

“สวัสดีครับ” คิณณ์เป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าบ่งบอกว่าเขาจำเธอได้เรน่าพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้า

“คนเยอะจังนะครับวันนี้”

“ค่ะ”

“มาทำงานสายเหมือนกันเหรอครับ”

เธอหันกลับมามองเขาเล็กน้อย “คุณเองก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ”

คิณณ์หัวเราะเบา ๆ “โดนจับได้เสียแล้ว”

“ดูจากสภาพก็พอเดาได้ค่ะ”

“โห...พูดตรงเหมือนกันนะครับ”

“ฉันแค่พูดตามที่เห็น” ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น เขาชอบน้ำเสียงเรียบ ๆ ของเธออย่างประหลาด ยิ่งเธอไม่แสดงท่าทีสนใจเขามากนัก เขากลับยิ่งอยากหาเรื่องคุย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ แรงเบียดจากด้านหลังก็ทำให้ผู้โดยสารทั้งลิฟต์ขยับเข้าหากันอีกครั้ง

คิณณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชายคนหนึ่งด้านหลังเรน่าพยายามเบียดเข้ามาจนเกือบชนแผ่นหลังของเธอเขาจึงขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม

“ขอโทษนะครับ ขอพื้นที่นิดหนึ่ง”

ชายหนุ่มเอ่ยกับคนด้านหลัง ก่อนจะขยับตัวบังเรน่าเอาไว้ตอนนี้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงเล็กน้อย เรน่ารู้สึกได้ถึงแผงอกกว้างที่อยู่ตรงหน้า จึงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจนัก

“คุณไม่ต้องมายืนบังฉันก็ได้นะคะ”

“ผมไม่ได้บังครับ”

“แล้วนี่เรียกว่าอะไรคะ”

“เรียกว่าช่วยรักษาพื้นที่ส่วนตัวให้คุณไงครับ”

เรน่ามองเขานิ่ง ๆ “ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“ผมเชื่อครับ แต่ตอนนี้คนเยอะ ผมแค่ไม่อยากให้ใครมาเบียดคุณ”

คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ากลับไปทางเดิม

คิณณ์ยกยิ้มบาง ๆเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ยังคงยืนอยู่ในตำแหน่งเดิม แขนข้างหนึ่งดันผนังเหล็กเหนือศีรษะ ส่วนอีกข้างวางอยู่ด้านข้างเพื่อกันไม่ให้ผู้โดยสารคนอื่นเบียดเข้ามาใกล้เธอมากเกินไป

ไม่นานลิฟต์ก็เคลื่อนขึ้นไปอีกชั้นทว่าอยู่ ๆ ลิฟต์กลับกระตุกอย่างแรงจนผู้โดยสารหลายคนเสียหลัก

“ว้าย!” เรน่าร้องออกมาเบา ๆ เมื่อร่างของเธอเซไปข้างหน้า

คิณณ์รีบคว้าต้นแขนของเธอไว้ แต่แรงเหวี่ยงที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เขาเองก็ต้องขยับเท้ารับน้ำหนัก

ร่างบางจึงถลาเข้าหาเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าของเรน่ากระทบลงบนแผงอกกว้างเต็ม ๆ

“ระวังครับ!”

คิณณ์รีบประคองเอวเธอไว้ อีกมือหนึ่งจับต้นแขนเพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปกับพื้นทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับทำให้ทั้งคู่เงียบไปชั่วขณะ

เรน่ารู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม ใบหน้าของเธออยู่ใกล้กับเสื้อเชิ้ตสีดำจนได้กลิ่นน้ำหอมที่ติดอยู่บนตัวเขาอย่างชัดเจน

เป็นกลิ่นหอมสะอาดปนความเข้มขรึม มีความเย้ายวนบางอย่างที่ทำให้เธอเผลอสูดลมหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว

ส่วนคิณณ์ก็ก้มมองคนในอ้อมแขน

เส้นผมนุ่มของเธอแตะอยู่บริเวณปลายคาง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวหญิงสาวลอยเข้ามาใกล้จนเขาแทบลืมไปว่าตอนนี้กำลังยืนอยู่ในลิฟต์ที่มีคนเต็มไปหมด

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามใกล้ ๆ

เรน่ารีบตั้งสติแล้วพยายามผละออก แต่ผู้โดยสารด้านหลังยังเบียดเข้ามาไม่หยุด

“ไม่ค่ะ”

“แน่ใจนะครับ”

“ค่ะ ปล่อยได้แล้ว”

คิณณ์ก้มมองมือของตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ คลายออกจากเอวเธอทันที

“ขอโทษครับ ผมกลัวคุณล้ม”

เรน่าจัดเสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ขอบคุณค่ะ”

“ยินดีครับ”

คิณณ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงยืนอยู่ใกล้เขามาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นอีกประโยค

“ถ้าลิฟต์กระตุกอีก คุณจับผมไว้ก็ได้นะครับ”

เรน่าเลิกคิ้ว

“ฉันว่าคงไม่จำเป็นค่ะ”

“ไม่จำเป็นก็ไม่เป็นไรครับ แต่ผมยินดีให้จับ”

“คุณนี่พูดเก่งนะคะ”

“เฉพาะกับคนที่อยากคุยด้วยครับ”

เรน่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนี

“งั้นคุณคงต้องหยุดพูดแล้วล่ะค่ะ”

คิณณ์หัวเราะเบา ๆ “ครับ ตามบัญชา”

ไม่นานลิฟต์ก็กลับมาเคลื่อนที่ตามปกติเมื่อถึงชั้นสิบแปด เรน่าก้าวออกจากลิฟต์พร้อมซิน โดยไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มอีกแต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง คิณณ์กลับเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“คุณครับ!”

เรน่าหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไป

“คะ?”

“วันนี้ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับ”

หญิงสาวมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“เช่นกันค่ะ”

ประตูลิฟต์ปิดลงในที่สุด คิณณ์ยืนมองตัวเลขชั้นที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป พร้อมรอยยิ้มที่ยังไม่จางหาย

“ใจแข็งชะมัด...”

เขาพึมพำกับตัวเองทั้งที่เพิ่งคุยกันไม่กี่ประโยค แต่กลับทำให้เขาอยากรู้จักเธอมากกว่านี้เสียแล้ว

“คุณเรน่าคะ”

เสียงซินเรียกทำให้หญิงสาวหันกลับมา

“มีอะไร”

“เมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นรู้จักคุณเรน่าด้วยเหรอคะ”

“ไม่ค่ะ”

“แต่ดูเหมือนเขาจะสนใจคุณเรน่ามากเลยนะคะ”

เรน่าหันไปมองผู้ช่วยสาว “เธอคิดมากไปเอง”

“ฉันเห็นนะคะ เขายืนบังคุณเรน่าตั้งแต่แรก แถมยังช่วยประคองตอนลิฟต์กระตุกอีก”

“เขาก็แค่ช่วยตามมารยาท”

“แต่สายตาเขาไม่เหมือนคนช่วยตามมารยาทเลยค่ะ”

เรน่าหยุดเดินแล้วหันไปมองซิน

“เธอมีเวลาว่างมากหรือไง ถึงได้สังเกตคนอื่นละเอียดขนาดนั้น”

ซินรีบเม้มปาก “ไม่มีค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเตรียมห้องประชุม”

“ค่ะ!”

ผู้ช่วยสาวรีบเดินนำไปทันที เรน่าถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินตามไป

เธอไม่ได้สนใจว่าชายหนุ่มคนนั้นจะคิดอย่างไร เพราะสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญในตอนนี้คืองานตรงหน้า

แต่ไม่รู้ทำไม...

สัมผัสจากฝ่ามือที่ประคองเอวเธอไว้เมื่อครู่ กลับยังคงติดอยู่ในความรู้สึก

อีกด้านหนึ่ง คิณณ์เดินออกจากลิฟต์เมื่อถึงชั้นของตัวเอง

เขากำลังจะตรงไปยังห้องทำงาน แต่เสียงของเพื่อนร่วมงานก็ดังขึ้นเสียก่อน

“คุณคิณณ์ครับ!” พีทเดินเข้ามาหาพร้อมแฟ้มเอกสาร

“ประชุมกำลังจะเริ่มแล้วครับ ผมนึกว่าคุณจะไม่ทันเสียอีก”

“ทันสิ”

“แล้วทำไมมาช้าล่ะครับ”

คิณณ์ยักไหล่ “ลิฟต์แน่น”

พีทพยักหน้ารับ ก่อนจะส่งแฟ้มให้ “นี่ครับ เอกสารที่ต้องใช้ในการประชุมวันนี้”

คิณณ์รับมาเปิดดูคร่าว ๆ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับรายชื่อผู้เข้าร่วมประชุมที่พิมพ์อยู่ด้านหน้า

ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร : เรน่า วรัญญา

ชายหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา

“อืม...”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“เปล่า” เขาปิดแฟ้มแล้วถือไว้ในมือ

ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะมีโอกาสได้เจอเธออีกครั้งและคราวนี้คงไม่ต้องรอให้ลิฟต์กระตุกเพื่อหาเรื่องคุยแล้ว

“ไปกันเถอะ” คิณณ์เดินนำออกไปด้วยสีหน้าที่ดูอารมณ์ดีกว่าตอนมาถึงอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนคนที่เดินตามหลังอย่างพีทก็ได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มกันแน่

เพราะไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เขายังเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปทำงานสายอยู่เลย

แต่ตอนนี้กลับยิ้มเหมือนเพิ่งถูกหวยรางวัลใหญ่เสียอย่างนั้น

และการพบกันครั้งต่อไปของทั้งคู่ กำลังจะเกิดขึ้นในห้องประชุมเดียวกัน...

บทก่อนหน้า
บทถัดไป