บทที่ 8 เด็กฝึกงานที่ไม่ธรรมดา

ตอนที่ 8. เด็กฝึกงานที่ไม่ธรรมดา

ห้องประชุมขนาดใหญ่บนชั้นผู้บริหารของ RAIN GROUP ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

ผู้บริหารจากฝ่ายต่าง ๆ ทยอยเดินเข้ามานั่งประจำที่ บนโต๊ะประชุมมีเอกสารรายงานผลประกอบการและข้อมูลโครงการใหม่วางเรียงอยู่เป็นชุด ขณะที่หน้าจอขนาดใหญ่ด้านหน้าห้องแสดงหัวข้อการประชุมในวันนี้

เรน่าเดินเข้ามาพร้อมซิน ก่อนจะวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะประธาน

“เอกสารครบแล้วใช่ไหม”

“ครบแล้วค่ะคุณเรน่า”

“ดี” หญิงสาวนั่งลงที่หัวโต๊ะ พลางเปิดเอกสารตรวจสอบอีกครั้ง

 สีหน้าของเธอยังคงสุขุมและจริงจังเหมือนทุกครั้งที่เข้าสู่โหมดทำงาน

ไม่นานประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้ง

บอส หัวหน้าฝ่ายพัฒนาธุรกิจ เดินเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มอีกคนที่ถือแฟ้มเอกสารอยู่ในมือ

“ขอโทษที่มาช้าครับ” บอสกล่าวทักทายผู้บริหารทุกคน ก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มด้านหลัง

“นี่คิณณ์ครับ เป็นเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาร่วมงานกับฝ่ายของเราได้ไม่นาน วันนี้ผมขออนุญาตพาเขาเข้าร่วมประชุมด้วย เพราะมีข้อมูลบางส่วนที่เขาเป็นคนวิเคราะห์และจัดทำขึ้นเองครับ”

เรน่าที่กำลังเปิดเอกสารอยู่ชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงแนะนำ และทันทีที่เห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างบอส ดวงตาคู่สวยก็เบิกขึ้นเล็กน้อย

คิณณ์เองก็สบตาเธอพอดี เขายิ้มมุมปากให้เล็กน้อย ราวกับกำลังทักทายคนรู้จักที่บังเอิญเจอกันอีกครั้ง

แต่เรน่าไม่ได้ยิ้มตอบ เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมองเอกสารตรงหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เชิญนั่งค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

คิณณ์เลือกนั่งบริเวณด้านข้างของโต๊ะประชุม โดยมีบอสนั่งอยู่ไม่ไกลนัก

ขณะที่บอสกำลังจัดเตรียมเอกสาร เรน่าก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“คุณบอสคะ ปกติการประชุมระดับผู้บริหารไม่ได้เปิดให้พนักงานฝึกงานเข้าร่วมนะคะ”

บอสรีบพยักหน้า

“ผมทราบครับคุณเรน่า แต่ครั้งนี้ผมอยากให้เขาเข้ามานำเสนอข้อมูลด้วยตัวเอง เพราะเป็นงานที่เขารับผิดชอบโดยตรงครับ”

“มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ”

“ต้องยอมรับว่าแม้คิณณ์จะเป็นเพียงเด็กฝึกงาน แต่เขามีความสามารถด้านการวิเคราะห์ข้อมูลค่อนข้างสูงครับ ตัวเลขที่เขาประเมินไว้มีความแม่นยำมาก และยังสามารถมองเห็นความเสี่ยงที่ทีมงานของเรามองข้ามไปได้หลายจุด ผมจึงคิดว่าควรให้เขามีโอกาสนำเสนอผลงานด้วยตัวเองครับ”

เรน่าเหลือบมองชายหนุ่มอีกครั้งเธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มประชุมได้เลยค่ะ”

บอสยิ้มรับ ก่อนจะเปิดหน้าจอนำเสนอ

การประชุมเริ่มต้นด้วยรายงานผลประกอบการของแต่ละฝ่าย ก่อนจะเข้าสู่หัวข้อสำคัญของวันนี้ นั่นคือการพิจารณาแผนขยายธุรกิจและโครงการลงทุนใหม่ของบริษัท

บอสยืนอยู่หน้าจอพร้อมรีโมตควบคุมสไลด์

“สำหรับโครงการนี้ ทางฝ่ายพัฒนาธุรกิจได้ประเมินพื้นที่เป้าหมายไว้สามแห่งครับ โดยพิจารณาจากกำลังซื้อของกลุ่มลูกค้า จำนวนประชากรในพื้นที่ รวมถึงแนวโน้มการเติบโตของตลาดในอีกสามปีข้างหน้า”

หน้าจอแสดงกราฟและตัวเลขประมาณการอย่างละเอียด

“จากข้อมูลเบื้องต้น เรามองว่าพื้นที่ A มีศักยภาพสูงที่สุดครับ เนื่องจากมีอัตราการเติบโตของตลาดสูงกว่าพื้นที่อื่น และมีต้นทุนในการเข้าลงทุนที่เหมาะสม”

ผู้บริหารคนหนึ่งยกมือขึ้น

“แต่พื้นที่ A มีคู่แข่งรายใหญ่อยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ ถ้าเราเข้าไปลงทุนตอนนี้ จะไม่เป็นการเพิ่มความเสี่ยงมากเกินไปหรือ”

“ใช่ครับ นั่นเป็นหนึ่งในประเด็นที่เรากำลังพิจารณาอยู่”

บอสตอบพลางเปิดสไลด์ถัดไป

“ทางทีมจึงได้จัดทำแผนสำรองไว้ โดยเลือกพื้นที่ B เป็นทางเลือกที่สอง แม้จะมีอัตราการเติบโตต่ำกว่า แต่มีความได้เปรียบในเรื่องต้นทุนและการแข่งขันครับ”

เรน่านั่งฟังอย่างตั้งใจ สายตากวาดผ่านข้อมูลบนหน้าจอ ก่อนจะเปิดเอกสารในมือเพื่อเปรียบเทียบตัวเลข

“แล้วข้อมูลส่วนนี้ใครเป็นคนวิเคราะห์คะ”

เธอชี้ไปยังตารางประมาณการรายได้ในช่วงสามปี

บอสหันไปมองคิณณ์ “ส่วนนี้คิณณ์เป็นคนวิเคราะห์ครับ”

เรน่าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“เด็กฝึกงานเป็นคนทำเองทั้งหมดเลยเหรอคะ”

“ครับ ผมให้เขาลองตรวจสอบข้อมูลจากฐานข้อมูลเดิม แล้วนำมาประเมินใหม่อีกครั้ง ตอนแรกผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แต่ผลที่ออกมาค่อนข้างน่าสนใจครับ”

“งั้นให้เขาอธิบายเองดีกว่าค่ะ”

บอสพยักหน้าทันที ก่อนจะหันไปทางชายหนุ่ม

“คิณณ์ เชิญครับ”

คิณณ์ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อน เขาหยิบรีโมตจากบอสแล้วเดินไปยืนหน้าจอประชุม

บทก่อนหน้า
บทถัดไป