บทที่ 9 การทำงานของเด็กฝึกงาน
ตอนที่ 9. การทำงานของเด็กฝึกงาน
“สวัสดีครับทุกท่าน”
น้ำเสียงของเขามั่นคง ไม่ได้มีอาการประหม่าเหมือนเด็กฝึกงานที่ต้องนำเสนองานต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงเป็นครั้งแรก
ชายหนุ่มกดเปลี่ยนสไลด์
“จากข้อมูลที่ฝ่ายเราใช้ประเมิน ผมพบว่ามีตัวเลขบางส่วนที่อาจทำให้ผลวิเคราะห์คลาดเคลื่อนครับ โดยเฉพาะการประเมินกำลังซื้อของพื้นที่ A ซึ่งใช้ค่าเฉลี่ยรวมของประชากรทั้งหมดเป็นเกณฑ์หลัก”
เขาชี้ไปยังกราฟบนหน้าจอ
“ถ้าเราดูแค่ค่าเฉลี่ย ตัวเลขจะออกมาค่อนข้างดี แต่เมื่อแยกกลุ่มผู้บริโภคตามรายได้และพฤติกรรมการใช้จ่าย จะพบว่ากลุ่มลูกค้าที่มีกำลังซื้อสูงจริง ๆ มีสัดส่วนไม่มากเท่าที่รายงานฉบับแรกแสดงไว้ครับ”
ผู้บริหารหลายคนเริ่มหันมามองหน้าจออย่างสนใจ
คิณณ์กดเปลี่ยนสไลด์อีกครั้ง
“ผมจึงนำข้อมูลย้อนหลังสามปีมาเปรียบเทียบกับอัตราการใช้จ่ายจริงในพื้นที่ รวมถึงข้อมูลการเติบโตของคู่แข่งในรัศมีเดียวกัน ผลที่ได้คือพื้นที่ A มีความเสี่ยงเรื่องการแย่งส่วนแบ่งตลาดสูงกว่าที่เราประเมินไว้ครับ”
“หมายความว่าคุณคิดว่าพื้นที่ A ไม่เหมาะกับการลงทุนอย่างนั้นหรือ”
ผู้บริหารอีกคนถามขึ้น
คิณณ์หันไปมองก่อนตอบอย่างเป็นระบบ
“ผมไม่ได้มองว่าไม่เหมาะครับ แต่ไม่ควรลงทุนด้วยรูปแบบเดิมที่เราวางไว้”
เขากดเปลี่ยนสไลด์
คราวนี้หน้าจอปรากฏแผนภูมิเปรียบเทียบระหว่างการลงทุนเต็มรูปแบบกับการลงทุนแบบแบ่งระยะ
“ถ้าเราลงทุนเต็มจำนวนตั้งแต่เริ่มต้น บริษัทจะต้องรับความเสี่ยงด้านต้นทุนคงที่สูงมาก แต่ถ้าเราแบ่งการลงทุนเป็นสองระยะ เริ่มจากการเปิดบริการในกลุ่มเป้าหมายหลักก่อน แล้วค่อยขยายตามผลตอบรับจริง เราจะลดภาระต้นทุนเริ่มต้นได้ และยังมีความยืดหยุ่นในการปรับแผนครับ”
“แล้วถ้าผลตอบรับไม่เป็นไปตามเป้าหมายล่ะ”
“เราจะไม่ต้องแบกรับต้นทุนทั้งหมดตั้งแต่แรกครับ”
คิณณ์ตอบทันที
“ผมเสนอให้กำหนดตัวชี้วัดไว้ตั้งแต่ระยะแรก ทั้งยอดใช้บริการ อัตราการกลับมาใช้ซ้ำ และต้นทุนการได้มาซึ่งลูกค้า หากตัวเลขต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด เราสามารถชะลอการลงทุนระยะที่สองได้ โดยไม่กระทบกับงบประมาณหลักของบริษัทมากนัก”
ห้องประชุมเงียบลงชั่วขณะ
ผู้บริหารคนหนึ่งก้มลงตรวจสอบเอกสาร ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“ข้อมูลชุดนี้คุณเป็นคนรวบรวมเองทั้งหมดหรือครับ”
“ครับ”
“แล้วตัวเลขคาดการณ์ที่ใช้ในแบบจำลองล่ะ”
“ผมใช้ข้อมูลจริงย้อนหลังเป็นฐานหลักครับ ส่วนตัวแปรที่ยังไม่มีข้อมูลยืนยัน ผมแยกออกจากกันเพื่อไม่ให้ส่งผลต่อผลประเมินหลัก และทำแบบจำลองความเป็นไปได้ไว้สามกรณีครับ”
คิณณ์กดเปลี่ยนสไลด์อีกครั้ง
“กรณีดีที่สุด กรณีปกติ และกรณีที่ผลตอบรับต่ำกว่าคาด เพื่อให้บริษัทเห็นขอบเขตความเสี่ยงก่อนตัดสินใจครับ”
บอสที่ยืนอยู่ด้านข้างพยักหน้าด้วยความพอใจ
“นี่เป็นเหตุผลที่ผมอยากให้คิณณ์เข้าร่วมประชุมครับ เขาไม่ได้แค่รวบรวมข้อมูล แต่ยังสามารถนำข้อมูลมาวิเคราะห์และเสนอแนวทางแก้ไขได้ด้วยตัวเอง”
เรน่านั่งนิ่งอยู่ที่หัวโต๊ะ
เธอมองตัวเลขบนหน้าจอสลับกับเอกสารตรงหน้า ก่อนจะพบว่าข้อสังเกตของชายหนุ่มหลายจุดตรงกับสิ่งที่เธอเองก็กำลังสงสัย
ที่น่าสนใจกว่านั้นคือเขาไม่ได้พยายามนำเสนอเพียงด้านที่ทำให้ผลงานของตัวเองดูดี แต่กลับเปิดเผยความเสี่ยงและข้อจำกัดของโครงการอย่างตรงไปตรงมา เด็กฝึกงานคนนี้มีความสามารถไม่ธรรมดาจริง ๆ
“คุณคิณณ์คะ”
เรน่าเอ่ยขึ้น
ชายหนุ่มหันมาทางเธอทันที “ครับ”
“ตัวเลขประมาณการในกรณีที่ผลตอบรับต่ำกว่าคาด คุณใช้สมมติฐานอะไรในการคำนวณ”
“ผมใช้ตัวเลขการเติบโตของตลาดที่ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยในช่วงสามปีล่าสุดครับ แล้วปรับลดอัตราการกลับมาใช้บริการของลูกค้าลงอีกสิบสองเปอร์เซ็นต์ เพื่อให้เห็นภาพในกรณีที่เราไม่สามารถรักษาฐานลูกค้าไว้ได้”
“ทำไมถึงเลือกสิบสองเปอร์เซ็นต์คะ”
“เพราะจากข้อมูลของคู่แข่งในพื้นที่เดียวกัน อัตราการกลับมาใช้บริการของลูกค้าลดลงเฉลี่ยประมาณแปดถึงสิบเปอร์เซ็นต์ในช่วงที่มีคู่แข่งรายใหม่เข้าตลาดครับ ผมจึงเผื่อความเสี่ยงเพิ่มอีกเล็กน้อย เพื่อไม่ให้บริษัทประเมินสถานการณ์ในแง่ดีเกินไป”
“แล้วถ้าคู่แข่งลดราคาเพื่อแย่งลูกค้าล่ะคะ”
คิณณ์ยิ้มบาง ๆ
“ผมเตรียมกรณีนั้นไว้แล้วครับ”
เขากดเปลี่ยนสไลด์
“ถ้าเกิดการแข่งขันด้านราคา ผมไม่แนะนำให้บริษัทลงไปแข่งด้วยการลดราคาโดยตรง เพราะจะกระทบต่ออัตรากำไรในระยะยาว ผมมองว่าเราควรใช้กลยุทธ์เพิ่มมูลค่าของบริการแทน
เช่น สิทธิประโยชน์สำหรับลูกค้าประจำ หรือการออกแบบแพ็กเกจให้ตรงกับกลุ่มเป้าหมายมากขึ้นครับ”
เรน่ามองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง “คุณคิดเรื่องนี้ไว้ละเอียดดีนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
คิณณ์ตอบ แต่สายตากลับไม่ได้หยุดอยู่ที่หน้าจอนานนัก
เขามองเรน่ามองผู้หญิงที่กำลังตั้งคำถามกับเขาด้วยสีหน้าจริงจังแม้จะเป็นการประชุมงาน แต่เขากลับรู้สึกว่าทุกครั้งที่เธอพูด
ห้องประชุมทั้งห้องก็เหมือนจะเงียบลงโดยอัตโนมัติ และเขาชอบเวลาที่เธอมองมาทางเขาแบบนี้
หลังจากคิณณ์นำเสนอจบลง ผู้บริหารหลายคนเริ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างจริงจัง
“ผมเห็นด้วยกับแนวทางนี้ครับ อย่างน้อยเราก็มีข้อมูลความเสี่ยงที่ชัดเจนมากขึ้น”
“แบบจำลองที่เขาทำละเอียดดีนะครับ แถมยังแยกตัวแปรไว้ชัดเจนด้วย”
“ถ้าใช้แผนแบ่งการลงทุนเป็นระยะ ผมคิดว่าเราน่าจะควบคุมงบประมาณได้ง่ายกว่าเดิม”
เสียงชื่นชมดังขึ้นเป็นระยะ
บอสยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหันไปมองคิณณ์
“ผมบอกแล้วครับว่าเด็กคนนี้มีของ”
คิณณ์เพียงยิ้มรับเล็กน้อย “ขอบคุณครับ”
ไม่มีท่าทีตื่นเต้นหรือแสดงความภาคภูมิใจเกินกว่าเหตุ ทั้งที่ผลงานของเขาได้รับการยอมรับจากผู้บริหารหลายคน
แต่คนที่สังเกตได้ว่าคิณณ์ไม่ได้สนใจคำชมเหล่านั้นมากนัก กลับเป็นเรน่า
เพราะทุกครั้งที่มีคนพูดถึงความสามารถของเขา ชายหนุ่มจะตอบรับอย่างสุภาพ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาทางเธอแทบทุกครั้ง
ราวกับว่าความเห็นของคนทั้งห้องยังไม่สำคัญเท่าความเห็นจากผู้หญิงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ
