บทที่ 3 ตอนที่ 3 ชายที่ชื่อ เจโรม อีแวนสัน
ณ. มอซิลล่าผับ
ตึกๆๆๆ
เสียงฝีเท้าหนากระทบลงกับพื้นทางเดินกระเบื้องหินอ่อนดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะที่มั่นคง..บ่งบอกถึงนิสัยที่ดุดันและเด็ดขาดของเจ้าของร่างสูงใหญ่ผู้มีสายเลือดตะวันตกร้อยเปอร์เซ็นต์ได้เป็นอย่างดี สายตาคมกริบสีเทาเข้มคู่นั้นเพียงเหลือบหางตามองบรรดาผีเสื้อราตรีเบื้องล่างของผับ..ไม่ต่างจากอากาศธาตุที่ไม่มีประโยชน์อะไรในชีวิตเท่านั้น ก่อนริมฝีปากสีไวน์ก่ำจะค่อยๆพ่นควันบุหรี่สีขาวขุ่นขึ้นเหนือใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาเรียบเฉย จากนั้นก็โยนม้วนบุหรี่ที่เหลือเพียงครึ่ง..ทิ้งลงในถังขยะสำหรับเศษบุหรี่โดยเฉพาะอย่างแม่นยำ
พรึบบบบ!!!
“มันมาถึงรึยัง..?”ลูกอมกลิ่นมิ้นท์ที่บอดี้การ์ดส่งให้อย่างรู้งาน..ถูกโยนเข้าปากเพื่อลบล้างกลิ่นบุหรี่ที่พึ่งดื่มด่ำเข้าไปก่อนหน้า จากนั้นเสียงทุ้มแหบพล่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวก็พึมพำถามขึ้น..เมื่อเดินมาหยุดอยู่บริเวณหน้าประตูลิฟต์แก้ว ‘ที่มีเพียงกลุ่มเพื่อนคนสนิทของเจ้าของผับเท่านั้นที่จะใช้บริการได้!’
“ครับนาย..ตอนนี้คุณเดมเคร์รอนายอยู่ที่ห้องรับรองชั้นสองของผับแล้วครับ” ‘มัลคัม’หรือบอดี้การ์ดมือขวาที่ติดตามเจโรมมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยเอ่ยขึ้นแทบจะทันทีที่เจโรมต้องการคำตอบ นั่นเพราะรู้นิสัยใจคอของผู้เป็นนายดีว่าเจโรมไม่ชื่นชอบอะไรที่ชักช้า..โดยเฉพาะการทำงานของเหล่าบอดี้การ์ดในอาณัติของตัวเอง
“อืม..”เสียงครางต่ำในลำคอหนาดังขึ้นเพียงสั้นๆเท่านั้น..ก่อนเจ้าของร่างสูงใหญ่เกินร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตร จะล้วงกระเป๋ากางเกงแสลกแบรนด์หรูของตัวเองแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์แก้ว..โดยที่มีบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตยืนคุมกันอย่างแน่นหนา
ติ้งงงง!!!
ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น..เสียงสัญญาณเตือนของลิฟต์ก็ดังขึ้นเมื่อเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง สายตาเย็นยะเยือกเลื่อนไปมองยังแผงแจ้งเตือนของลิฟต์เพียงชั่วครู่เท่านั้น..ก่อนปลายลิ้นร้อนจะดุนดันเข้ากับกระพุ้งแก้มสากอย่างเป็นจังหวะ และทันทีที่บานประตูลิฟต์หรูเคลื่อนเปิดออกจากกัน..เจโรมก็ตวัดขายาวราวกับนายแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสาร เดินออกจากกล่องลิฟต์หรูไปอย่างช้าๆไม่ได้รีบร้อนอะไร
ตึกๆๆๆ พรึบพรับๆ!!!
“สวัสดีครับคุณเจโรม”เพียงร่างสูงสง่าผู้สีรังสีจิตสังหารปรากฏตัวขึ้น..เหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนคุ้มกันอยู่หน้าห้องVVIPสำหรับคนสนิทเพื่อนเจ้าของผับ ก็พร้อมใจกันค้อมศีรษะเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทของผู้เป็นนายตัวเองอย่างนอบน้อมถ่อมตนทันที
“นายมึง..?”เจโรมเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆตามลักษณะนิสัยไม่ชอบพูดเยอะ..แต่ถึงอย่างนั้นบอดี้การ์ดและคนใกล้ชิดทุกคนก็สามารถเข้าใจความหมายของคำถามเจโรมเป็นอย่างดี
“อยู่ข้างในครับคุณเจโรม”หนึ่งในนั้นอาสาตอบคำถามนักธุรกิจสีเทาเกือบเข้มตรงหน้าแทบจะทันทีทันใด ซึ่งในขณะเดียวกันนั้นก็มีเสียงบางอย่างดังเล็ดลอดผ่านบานประตูตรงหน้าออกมาให้ได้ยินอยู่เรื่อยๆ และแน่นอนว่าเพื่อนสนิทของคนที่อีกฟากฝั่งหนึ่งของบานประตู..ย่อมต้องรู้ดีว่าตอนนี้ภายในห้องกำลังมีสิ่งใดรอต้อนรับเขาอยู่
“หึ…คงไม่ใช่กินผู้หญิงรอกูอยู่ข้างในนะมึง”แม้จะรู้อยู่เต็มอก..ว่าตอนนี้เดมเคร์คงกำลังสนุกสนานกับผู้หญิงของมันระหว่างที่รอเขา แต่ความเบื่อหน่ายทุกอย่างของเขาในช่วงนี้ก็ยังคงพยายามหลอกตัวเองว่ามันไม่ใช่อย่างที่คิด! ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างเอือมระอา..ก่อนดวงตาสีเทาเข้มจะตวัดมองไปยังบอดี้การ์ดคนสนิทของเพื่อน พร้อมกับแสร้งถามออกไปเพื่อต้องการให้บรรยากาศรอบกายมันดีกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้
อึกกก!!!
“..ปฏิเสธไม่ได้จริงๆเลยครับ..เพราะนายเรียกเผื่อคุณเจโรมด้วยครับ”แม้พอจะรับรู้ได้ว่าร่างสูงสง่าตรงหน้าเพียงต้องการทำให้บรรยากาศมันดีขึ้น แต่ทุกชีวิตที่ยืนอยู่ในบริเวณดังกล่าวกลับไม่ได้รู้สึกโล่งอกโล่งใจแต่อย่างใด..เมื่อทุกคนยังคงเอาแต่ค้อมศีรษะลงแนบอกไม่กล้าสบประสานสายตากับซาตานเลือดเย็นตรงหน้า ก่อนหนึ่งในบอดี้การ์ดของเดมเคร์จะรวบรวมความกล้าตอบคำถามของเจโรม..โดยที่ท้ายของประโยคนั้นก็ไม่ลืมที่จะสรรเสริมความรู้ใจของผู้เป็นนายตนเองให้เจโรมได้รู้สึกภาคภูมิใจ
“=*=ไอ้เวร..!”สิ้นคำพูดสรรเสริมเยินยอของคนสนิทไอ้เพื่อนเวรของตัวเอง..เสียงเข้มดุดันก็สบถด่าขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์หมาย! นั้นเพราะเดมเคร์กำลังทำให้ความตั้งใจเข้าถ้ำจำศีลของเขาพังไม่เป็นท่า!!
เฮือกกกก!!!
“0.0!/0.0!/0.0!”
แกร๊กกกก!!!
แต่หงุดหงิดโมโหไปก็เท่านั้น!..เมื่อไอ้คนตันหากลับอย่างมันคงไม่มีทางรับฟังความต้องการของเขา! เจโรมกระแทกลมหายใจออกอย่างหงุดหงิดโมโห..ก่อนจะสาวเท้าเดินผ่านเหล่าบอดี้การ์ดนับยี่สิบชีวิตเข้าไปภายในห้องVVIPประจำกลุ่มทันที
‘อื้อออ~~ อย่าบีบแรงสิคะคุณเดมขาาา~~’และก็เป็นภาพเดิมๆที่เจโรมเห็นจนชินตา..เพราะทันทีที่ผลักบานประตูเปิดเข้ามา ก็เห็นเดมเคร์กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงพริตติ้สาวบนโซฟากลางห้อง..โดยไม่คิดที่จะสงสารลูกตาของเขาแม้แต่น้อย และความโรคจิตของมันยังไม่หมดเพียงเท่านั้น! เมื่อมันได้เรียกผู้หญิงมาปรนนิบัติพัดพีตัวเองถึงสามคน..จนเขาถึงกับต้องกรอกตามองบนอย่างเอือมระอา!
“….”
“^.^ไง…ไอ้เพื่อนรัก..”ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้สลดหรือสนใจสีหน้าท่าทางของเขาแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่ไอ้ประมุขแห่งตระกูลบูเกต์รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา..มันก็เพียงงัดใบหน้าขึ้นมาส่งเสียงทักทายเขาสั้นๆก่อนจะมุดหน้ากลับไปสนใจทรวงอกพริตตี้ของมันต่อ โดยปล่อยให้เขาเดินตีหน้าไม่สบอารมณ์เข้ามาทิ้งสะโพกสอบลงบนโซฟาตรงกันข้าม..มองมันสนุกสนานกับผู้หญิงข้างกายราวกับคนตายอดตายอยากมาแรมปี
กึกกก!!!
เจโรมส่ายศีรษะเบาๆอย่างเบื่อหน่ายกับภาพตรงหน้า..ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วประดุจอิสตรีขึ้นมาปลดกระดุมบริเวณแผงอกแกร่งลงสามเม็ด จากนั้นก็เอนแผ่นหลังกว้างพิงราบไปกับพนักโซฟานุ่ม..พร้อมกับยกขาเรียวยาวพาดลงไปกับโต๊ะกระจกใส ปล่อยให้เด็กที่มันเรียกมาเผื่อคอยบีบนวดกล้ามเนื้อไปพลางๆอย่างไม่คิดห้ามปราม..ถ้าหากเจ้าหล่อนปฎิบัติหน้าที่ของตัวเองอยู่ในขอบเขตที่เจโรมกำหนดเอาไว้
พรึบบบ!!!
“=~=ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงวะ?”รังสีความเบื่อหน่ายของเจโรมที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งห้อง..ทำเอาความสนุกของเดมเคร์ถึงกับลดลงฮวบฮาบ พริตตี้สาวสวยทั้งสามถูกผลักออกจากร่างกาย..ก่อนมาเฟียหนึ่งในห้าของตระกูลมาเฟียพันธมิตรจะตีหน้ายุ่งโพล่งปากถามคนขัดอารมณ์ออกไปอย่างหงุดหงิดโมโห นั่นเพราะกว่าตัวเองจะสลัดปลิงที่คฤหาสน์ทิ้งก็ใช้พลังงานไปมากโข..แต่พอมาเจอไอ้เพื่อนตัวร้าย ความหรรษาของคนที่ตั้งใจมาปลดปล่อยความเหมื่อยล้า..ก็พังพินาศลงพริบตาเดียว!
“=_=เบื่อหน้ามึง”และไม่นานคำพูดไม่ถนอมน้ำใจเพื่อนฝูงก็ดังขึ้น..ทำเอาเดมเคร์ที่ได้ฟังยิ่งไม่สบอารมณ์หู! ใบหน้าหล่อเหล่าแบบฉบับสายเลือดผสมที่ค้อนข้างเอียงไปทางฝั่งของบิดาหงิกงอเป็นปลายจวัก ก่อนมือหนาข้างหนึ่งจะล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงแสลกของตัวเอง..เพื่อหยิบบางสิ่งบางอย่างโยนลงไปบนโต๊ะ
พรึบบบ!!!
“_*_สินค้าใหม่…ยังอยากจะเบื่อหน้ากูอีกไหม?”คิ้วเข้มที่พาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาคมเลิกขึ้นเล็กน้อย..ก่อนคำพูดที่เป็นต่อกว่าจะดังขึ้น! และท้ายประโยคนั้นก็ไม่ลืมที่จะพยักพเยิดใบหน้าแสนเจ้าเล่ห์ไปยังสินค้าตัวใหม่..ที่เจ้าตัวใช้เป็นข้ออ้างเพื่อลากเจโรมออกจากถ้ำมาสนุกด้วยกันในค่ำคืนนี้!
ฟุบบบบบ!!!
“ไม่น่าหลงมาคบค้าสมาคมกับพวกมึงเลยสัส!”เสียงทุ้มต่ำเปรยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย..แต่ก็ไม่วายที่จะเอื้อมมือไปหยิบของเล่นบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณาด้วยสายตาแหลมคมของตัวเองไปพลางๆ
“งั้นก็โทษตัวมึงเองเมื่อยี่สิบปีก่อนเถอะไอ้ห่าเจ!!”คนไม่สลดกับคำพูดแดกดันของเพื่อนฝูง..เพียงไหวไหล่กว้างเล็กน้อย ก่อนจะโยนทุกอย่างกลับไปให้เจโรมรับ..เมื่อตัวมันเองที่ดันหลงผิดมาคบหาสมาคมกับเขาและกลุ่มพันธมิตร ซึ่งคนที่เดินหลงผิดและไม่สามารถกลับตัวได้นั้น..ก็ทำได้แค่กระแทกลมหายใจออกอย่างหงุดหงิดงุ่นงานอยู่เพียงลำพังเท่านั้น!
“แล้วนี้?”เมื่อปรับอารมณ์จนอยู่ในระดับปกติแล้ว..เจโรมก็เอ่ยถามเดมเคร์เกี่ยวกับของที่อยู่ในมือ
“สินค้าใหม่ของไอ้สามแฝด..อยากได้ก็เซ็นซะ!”แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคาดหวังกับมันมากเกินไป..เพราะคนจังไรตรงหน้าตอบกลับมาได้กำปั้นทุบดินที่สุด พร้อมกันนั้นมันก็ดีดนิ้วส่งสัญญาณเรียกให้พริตตี้ข้างกายมัน..นำเอกสารสัญญาซื้อขายมาให้เขาเซ็น
พรึบบบ!!!
“=*=ถ้ามันไม่สร้างเงินให้กู..กูคงไม่คบพวกสารเลวอย่างพวกมึงหรอกสัส..!!”ปลายลิ้นร้อนดุนดันเข้ากับกระพุ้งแก้มสากอย่างเป็นจังหวะ..บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอารมณ์ที่พึ่งสงบได้เดือดปุดๆขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกันนั้นมือหนาข้างหนึ่งก็จัดการปัดมือของพริตตี้ข้างกายออก..แล้วกัดฟันพูดความจริงจากใจของตัวเองออกไปอย่างไม่ปิดบัง
“_-_เหอะ!..ที่พูดมาเนี่ยไม่ได้ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงากะลาหัวมึงเลยสินะไอ้สัสเจโรม!…น่าไม่อาย!”
กึกกก!!!
“=*=..!”
