บทนำ
“คิดดีแล้วหรอ…ถึงได้กล้าเดินเข้ามาหาฉัน?”
“ทำไมไดต้องคิดให้ปวดสมองด้วยคะ?”
“ไอ้เดมมันไม่เคยเตือนเธอรึไง..?”
บท 1
คฤหาสน์ตระกูล บูเกต์
ตึกๆๆๆ!!!
“นั้นพี่จะไปไหนคะพี่เดม!” เสียงฝีเท้าเล็กกระทบลงกับพื้นหินอ่อนสีขาวมุกดังขึ้นถี่ๆ ก่อนเสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วจะตะโกนลั่นคฤหาสน์หลังใหญ่…เพื่อต้องการส่งสาส์นไปให้ถึงพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเองโดยเฉพาะ!
“=_=หัดทำตัวให้เป็นผู้หญิงเรียบร้อยบ้างเถอะว่ะได”เสียงทอดถอนหายใจดังขึ้นบ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายกับเสียงดังกล่าวได้เป็นอย่างดี ก่อนนาทีต่อมาเดมเคร์จะจำใจหยุดปลายเท้าหนาของตัวเองลง..แล้วส่งมือข้างหนึ่งขึ้นไปกระชากแว่นกันแดดสีดำออกจากใบหน้าหล่อเหลาเอาการของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็ไม่รอช้าที่จะหมุนตัวกลับไปเท้าเอวตำหนิยัยลิงน้อยประจำคฤหาสน์ตระกูลบูเกต์อย่างไม่ไว้หน้า และแน่นอนว่าเหตุการณ์รับฝีปากของเดมเดร์กับไดอาน่ามักจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง..จนกระทั่งทุกคนในคฤหาสน์ถึงกับชินชากับสงครามย่อมๆนี้ไปแล้ว ไม่ต่างจากเคนโซ่น้องชายคนสุดท้องที่นอนเกือกกลิ้งอยู่บนโซฟารับแขก..และเจ้าตัวเพียงผงกศีรษะขึ้นมาดูการโต้วาทีระหว่างพี่ชายกับพี่สาว และเพื่อให้ได้อรรถรสเจ้าตัวก็ไม่ลืมที่จะหยิบเอาถังป๊อปคอร์นรสชีสของโปรดโยนเข้าปากอย่างเพลินๆ
“โธ่คุณพี่ขาา~~ ไดเป็นคุณหนูตระกูลมาเฟียนะคะ!..ไม่ใช่คุณหนูแห่งบ้านทรายทอง! จะให้ไดนั่งพับเพียบร้อยพวงมาลัยไหว้พระทุกวันเลยรึไงคะ!”และก็เข้าอีหรอบเดิมของคุณหนูคนสวยประจำตระกูลบูเกต์..ที่นอกจากจะไม่สลดแล้วยังเท้าเอวแจกแจงความเป็นมาของครอบครัวมาเฟียยักษ์ใหญ่ของตัวเองอย่างละเอียดยิบ! พร้อมกันนั้นก็กรีดกรายปลายเล็บที่พึ่งทำมาสดๆร้อนๆ..ประกอบคำพูดของตัวเองจนทุกคนเห็นภาพเป็นฉากๆ! ‘ซึ่งความสามารถของเจ้าตัวนั้น..น่าส่งเสริมให้มุ่งไปบนเส้นทางดารานักแสดง..เพราะมันคงจะรุ่งโรจน์ในสายงานไม่ใช่น้อย!’
“แต่เธอก็ไม่ควรกระโดกกระเดกเป็นชะนีทุกวันแบบนี้ก็ได้นะได..ฉันรำคาญหูรำคาญตา..!”เดมเคร์กระแทกลมหายใจออกอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน..ก่อนจะเอ่ยปากตำหนิไดอาน่าอย่างตรงไปตรงมา เพราะทุกวันนี้เขาเหนื่อยกับภาระหน้าที่ของตัวเองไม่พอ..ยังต้องเก็บแรงมาสู้รบตบมือกับยัยแสบที่สมองไม่เต็มเต็งคนนี้ทุกครั้งที่เขาจะออกจากคฤหาสน์อีกด้วย!
ตึกๆๆๆ!!!
“งื้ออ~ แรงมาก!..เป็นคำพูดคำจาที่แรงมากเลยค่ะพี่เดม!”สิ้นคำด่าที่แสบร้าวไปถึงกระเพาะอาหารนั้น!..ไดอาน่าก็บีบน้ำตาพร้อมกับกระทืบเท้าสองสามที ก่อนจะกลับมาสมทบเป็นนางพญา..เท้าเอวตะเบ็งเสียงตัดพ้อพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเองต่อ โดยที่ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตานั้น..ไม่มีความรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเองแม้แต่น้อย!
“เฮ้อ!..ฉันเบื่อจะพูดจาไร้สาระกับเธอแล้วนะได”จวบจนกระทั่งเดมเดร์ต้องกระแทกลมหายใจออกมาอย่างเบื่อโลก จากนั้นก็ยกมือขึ้นเหนือศรีษะประกาศยอมแพ้..พร้อมกับพูดกับไดอาน่าด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายกับชีวิตเต็มทน และแน่นอนว่าท่าทีเบื่อโลกของพี่ชายนั้นทำเอาไดอาน่าถึงกับส่งเสียงในลำคอระหงอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตากระเบื้องยังคงทอประกายของความมุ่งมั่นในสิ่งที่ต้องการรู้..จากนั้นก็ไม่รอช้าที่ปรี่เข้าไปคว้าแขนล่ำของที่ชายเอาไว้อย่างรวดเร็ว!
หมับบบ!!!
“=+=งั้นพี่เดมก็รีบตอบไดมาก่อนสิคะ!..ว่าพี่เดมกำลังจะออกไปไหน? ไดจำตารางงานของพี่ได้นะคะพี่เดม..และรู้ด้วยว่าวันนี้พี่เดมไม่ได้มีคุยงานหรือส่งสินค้าที่ไหน”ใบหน้าหวานราวกับตุ๊กตาเงยขึ้นไปเค้นถามพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเองยาวเหยียด โดยไม่ลืมที่จะหยิบยกเอาตารางชีวิตของพี่ชายที่พึ่งไปรบเร้าขอจากบอดี้การ์ดมา..เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าได้ใช้มันเป็นข้ออ้างในการออกไปข้างออกดึกๆดื่นๆ
“_*_เธอเป็นแม่ฉันรึไงวะ..จู้จี้จุกจิกฉิปหายเลยว่ะได!”ไม่พ้นที่เธอจะต้องถูกพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเอง..เหน็บแนมกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบไปถึงกระดูกดำอีกรอบ!
“รำคาญหูงั้นก็รีบตอบไดมาก่อนสิคะ!..เพราะไดก็ขี้เกียจคุยกับพี่เดมแล้วเหมือนกัน!”ไดอาน่าพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกสุด..ก่อนจะกระตุกแขนล่ำของเดมเดร์ยิกๆ แล้วเดินหน้าเค้นเอาคำตอบจากอีกฝ่ายอย่างไม่หมดความอดทนง่ายๆ..โดยท้ายประโยคนั้นก็ไม่ลืมที่จะบอกว่าตัวเองก็ขี้เกียจคุยกับพี่ชายกวนใจไม่ต่างกัน
“..ไปเที่ยว!”ความวุ่นวายของน้องสาวที่ไม่รู้จักโต..ทำเดมเคร์ตัดสินใจตอบคำถามไดอาน่าออกไปเพื่อให้เรื่องมันจบโดยเร็ว เพราะรู้ดีว่าหากเจ้าตัวไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการคงไม่ยอมให้เขาออกจากคฤหาสน์เป็นแน่! ‘รู้สึกคิดผิดที่กลับคฤหาสน์ในวันนี้จริงๆ!’ เดมเคร์ได้แต่ตำหนิตัวเองที่เลือกกลับบ้านวันนี้อยู่ภายในใจ..เพราะความเป็นจริงเขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปเลือกใหม่ได้อีกแล้ว!
“_*_ไปเที่ยวกับใครคะ..กลุ่มพันธมิตร?”แต่เรื่องกลับไม่จบง่ายๆเมื่อยัยจอมแสบเท้าเอวเค้นถามต่อ..ราวกับต้องการทราบรายละเอียดยิบย่อยของการดำเนินชีวิตของเขาในแต่ละวัน สายตาที่เจ้าตัวใช้มองมาไม่ต่างจากแม่ไก่พองขนขู่ราชสีห์ฟ่อฟเลยสักนิด! เดมเดร์นึกหมั่นไส้อยากจะเอื้อมมือไปเขกขมับบางสักทีสองที..เพราะหลังๆมานี้ไดอาน่าเริ่มจะทำตัวเป็นมารดาเข้าไปทุกวันแล้ว
“=*=…เปล่า…ไอ้‘เจโรม’ ”จนในที่สุดเดมเคร์ก็ไม่สามารถทนความจุ้นจ้านวุ่นวายของไดอาน่าได้..นั้นจึงทำให้เดมเคร์กรอกตามองบนก่อนจะตอบคำถามน้องสาวจอมแสบสับออกไปในที่สุด!
กึกกก!!! เพียงได้ยินชื่อที่หลุดออกมาจากปากของผู้เป็นพี่ชายบังเกิดเกล้า..ไดอาน่าก็รู้สึกเสมือนเวลารอบตัวพลันหยุดลงเสียวินาทีนั้น! พร้อมกันนั้นใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าของชื่อก็ลอยเข้ามาในหัว..รอยยิ้มมีเสน่ห์ที่กระชากหัวใจเธอไปตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยนั้น!..มันกำลังทำเธอไม่เป็นตัวเอง!
พรึบบบ!!!
“0.0!..งั้นไดไปด้วย!”ไวเท่าความคิดไดอาน่ารีบโพล่งปากขอติดสอยห้อยตามตูดผู้เป็นพี่ชายไปเที่ยวด้วยทันที! โดยที่ในสมองนั้นรีบคิดแผนการเจ้าเล่ห์มากมายเพื่อที่จะได้เข้าใกล้ชายผู้นั้น..ตามที่หัวใจดวงนี้เรียกร้องและต้องการมาตลอดเกือบยี่สิบปี!
และในที่สุด!..วันนี้ก็เป็นฤกษ์งามยามดีที่เธอได้คิดคำนวณมาเป็นอย่างดีแล้ว ว่าจะลงมือเปิดฉากรักของเธอกับเขาอย่างสง่าผ่าเผย..ให้สมกับเป็นลูกคุณหนูแห่งตระกูลมาเฟียยักษ์ใหญ่
“ฝันไปเถอะ!!!…กลับขึ้นไปนอนให้แม่นมตบตูดซะยัยแสบ!”แต่แล้วความฝันทั้งหมดก็พังทลายลงด้วยความคำพูดปฏิเสธของพี่ชายบังเกิดเกล้า! ที่นอกจะไม่ยอมให้เธอติดสอยห้อยตามตูดไปด้วยแล้ว..ยังมีหน้ามาไล่ตะเพิดให้เธอขึ้นไปนอนให้แม่นมตบตูด ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วอายุของเธอตอนนี้..แตะเลขยี่สิบห้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!
“อร้ายยย!!…ไดโตแล้วนะคะพี่เดม! พูดแบบนี้ไดอายคนอ่านเขานะ!”ใบหน้าหวานบูดบึ้งเป็นปลายจวัก..ก่อนจะกระทืบเท้าเร้าๆต่อว่าพี่ชายในสายเลือดของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะคำพูดของเดมเดร์นั้นล้วนทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกของเหล่าแม่บ้านและบอดี้การ์ด พ่วงด้วยไอ้น้องชายตัวดี..ที่นั่งกำลังนั่งกินขนมมองความโมโหของเธอเป็นเพียงละครตลกสำหรับเจ้าตัว
“โตแต่ตัวนะสิ!..ถ้าไม่อยากให้ฉันฟ้องแด๊ดกับมัมก็จงเชื่อฟังซะ!” เดมเดร์กรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่ายกับชีวิตที่มีน้องสาวเป็นดั่งมารดาร่างสอง สายตาคมกริบหลุบมองนาฬิกาข้อมือเพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนจะรีบตัดจบบทสนทนาสุดหน้าเบื่อลง..เมื่อเวลานัดหมายของเขากับเพื่อนสนิทใกล้จะเดินทางมาถึงแล้ว!
ตึกๆๆๆ
“งื้อๆๆๆ..ไอ้พี่บ้า!..มารหัวใจจริงๆเลย!”
ไล่หลังพี่ชายบังเกิดเกล้าที่เดินจากไปแล้ว..ไดอาน่าก็ทำได้แค่ระบายอารมณ์โมโหของตัวเองลงกับพื้นหินอ่อนจนแทบทรุด! ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราแม้จะไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มอยู่..แต่ก็ไม่สามารถทำให้ความสวยงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องนี้ลดน้อยลงไปแต่อย่างใด ไดอาน่าเบ๊ะปากขึ้นก่อนจะตะโกนต่อว่าต่อขานพี่ชายบังเกิดเกล้าทิ้งท้ายอย่างเหลืออดเหลือทน..นั่นเพราะเจ้าตัวได้ทำแผนการของเธอพังยับเยินตั้งแต่วันแรก!!
บทล่าสุด
#119 บทที่ 119 ตอนพิเศษ 4 ผู้ชายทั้งสอง..เป็นคนของคุณหนูมาเฟีย จบบริบูรณ์❤️
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#118 บทที่ 118 ตอนพิเศษ 3 เพศลูก
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#117 บทที่ 117 ตอนพิเศษ 2 ชายที่คลั่งรัก NC20++
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#116 บทที่ 116 ตอนพิเศษ 1 หวานขึ้นทุกนาที
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#115 บทที่ 115 ตอนที่ 115 ผู้ชายคนนี้..เป็นของคุณหนูมาเฟียแล้วค่ะ ❤️THE END
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#114 บทที่ 114 ตอนที่ 114 งานวิวาห์สุดอลังการ
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#113 บทที่ 113 ตอนที่ 113 ชุดแต่งงานเพียงหนึ่งเดียวในโลก
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#112 บทที่ 112 ตอนที่ 112 พร้อมหน้าพร้อมตา
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#111 บทที่ 111 ตอนที่ 111 พี่ไม่ได้อ่อน
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026#110 บทที่ 110 ตอนที่ 110 สงสัยลูกเอาคืนพ่อแทนแม่
อัปเดตล่าสุด: 7/24/2026
คุณอาจชอบ 😍
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
หวงรักท่านประธานปากแข็ง
ข้าวหอมเคยคิดว่า ‘ภาม’ คือผู้ปกครองที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิต...
ผู้ชายวิศวะฯ หน้าดุที่วันๆ เอาแต่ขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับเธอด้วยคำว่า ‘เด็กเกินไป’
แต่นั่นคือเรื่องของอดีต เพราะเมื่อวันที่เธอเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงเต็มตัว
เขากลับกลายเป็น ‘ราชสีห์จอมบงการ’ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลากเธอกลับเข้าถ้ำ
ในเมื่อปากบอกว่าไม่หวง แต่กลับใช้กรงเล็บแห่งอำนาจขังเธอไว้ในรังไม่ให้ไปไหน
ถ้าเขาอยากหวง... ก็หัดพูดให้ตรงกับใจก่อนเถอะ ก่อนที่เธอจะยอมให้ ‘ศัตรูทางธุรกิจ’
พากรงทองของเขาพังทลายลงไปต่อหน้า













