บทที่ 46 หงุดหงิด

“ค่ะ แพมมี่จะรอ~” ร่างบางยอมปล่อยแขนนายน์ให้เป็นอิสระ เธอเข้าใจว่าชายหนุ่มตรงหน้าคงแค่ออกไปสูบบุหรี่สักประเดี๋ยวแล้วคงจะกลับมาหาเธอ ด้านนายน์ที่เดินออกไปด้านนอกห้องแล้วก็พบว่ามีสายตาของกลุ่มเพื่อนจ้องมองเขาอยู่ ด้วยความข้องใจเขาจึงเดินเข้าไปหาพวกมันทั้งสอง

“พวกมึงมีอะไรหรือเปล่า” นายน์เลือกที่จะเป็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ