บทที่ 12 2/5

และนั่นก็คือถ้อยคำที่เขาตอบกลับ สรัชรอให้เธอพูดต่อเผื่อว่าเราจะได้มีเรื่องคุยกัน ทว่ามนพัทธ์ก็แค่ยิ้มแล้วกลับไปคุยประจ๋อประแจ๋กับแม่เขา เธอไม่เคยทอดสะพานให้ เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้แปลกใจที่งานเลี้ยงจบลง แล้วเขาพบเธออยู่ในห้องนอนของเขา มนพัทธ์สวมเสื้อคลุมสั้นๆ ที่แทบจะปิดขาอ่อนไม่มิด เขาเจอเมื่ออาบน้ำเสร็จและเปิดประตูห้องน้ำออกมา ด้วยความเคยชินสรัชจึงไม่ได้สวมอะไรเลยนอกจากกางเกงนอนขายาว และในมือมีแค่ผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดศีรษะที่ยังชื้นอยู่

‘มู่เอาโกโก้ร้อนขึ้นมาให้ค่ะ คิดว่าคุณรัชคงจะอยากทานอะไรรองท้องก่อนเข้านอน’

ห้องนอนเขาไม่ได้เปิดไฟไว้สว่างมากนัก แต่ไฟสลัวนั่นพอสาดกระทบร่างระหงก็ทำให้จินตนาการไปได้ร้อยแปด สรัชรู้ตัวว่าเผลอจ้องมากไปจึงเบือนหน้าหนี รู้สึกคอแห้งขึ้นมาตงิดๆ

เหมือนฝันไหม ก็ไม่รู้ แต่แค่คนที่เคยฝันถึงตอนนี้ดันปรากฏตัวอยู่ในห้องเขาจริงๆ แล้วยังเอ่อ... เหมือนกับฝันทั้งเสื้อผ้าหน้าผม!

ใครจะคิด เด็กสาวอายุสิบแปดปีจะโตเกินวัยขนาดนี้  เสื้อคลุมบางๆ

นั่นเมื่อโดนแสงไฟส่องก็ทำให้เห็นเงาร่างที่ซ่อนอยู่ เขาไม่เคยคิดว่ามนพัทธ์เซ็กซี่ จะคิดก็แค่เธอเป็นเด็กในบ้าน หน้าตาค่อนข้างดี และยิ้มสดใสน่ามอง และยิ้มสดใสนั่นในวันนี้ก็ดันดูเซ็กซี่ละลายใจซะงั้น!

‘ขอบใจมาก มู่ไปนอนเถอะ’

เขาค่อยขยับยืนหันข้างเพราะรู้สึกว่าจะร้อนๆ ทั้งตัวขึ้นมา โดยเฉพาะเอ่อ... ไอ้ลูกชายที่ดูเหมือนจะตื่นหน่อยๆ แล้ว ยิ่งมีแค่กางเกงนอนบางๆ พอตื่นทีมันก็จะชัดหน่อยๆ ดังนั้นถ้าไม่อยากขายหน้าจึงต้องรีบปิดบังไว้ก่อน

‘คุณรัชดื่มก่อนสิคะ มู่จะได้เอาไปเก็บ’

‘เอ่อ’ เขาไม่อยากถูกเด็กบอกว่าทะลึ่ง แต่มันดันตื่นเสียนี่! ‘ไม่เป็นไร ฉันจะเอาไปเก็บเองไม่ก็ไว้พรุ่งนี้ก็ได้’ อันที่จริงคือไม่อยากขยับ เพราะถ้าขยับมันจะชัดเกิน!

‘คุณรัชไม่ดื่มสักหน่อยหรือคะ มู่อุตส่าห์ทำขึ้นมาให้’

น้ำเสียงนั่นฟังดูผิดหวังเต็มที่ สรัชหันไปมองและสบกับดวงตาคู่หวานนั่นอย่างลืมตัว มนพัทธ์ถือถาดกอดไว้แนบอก เธอมองเขาและก้มหน้าลงน้อยๆ และพับผ่า! ทำไมสาบเสื้อคลุมเธอตอนนี้ดันเผยอออก คอเสื้อลงไปกองที่หัวไหล่นวลเนียน จากตรงนี้สายเสื้อนอนเล็กจิ๋วนั่นดันเป็นลายลูกไม้บางๆ เสียด้วย!

พอเขาไม่ตอบเพราะยังตะลึงมองอยู่ เธอก็ยิ่งก้มหน้า

‘มู่ขอโทษค่ะ เดี๋ยวมู่เก็บลงไปเลยนะคะ’

ยามเอี้ยวตัวเหมือนจงใจ แสงไฟส่องให้เห็นโนมเนื้อใต้เสื้อคลุม รูปร่างมนพัทธ์ตอนนี้ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว แสงจากโคมไฟส่องผ่านให้เห็นโค้งหน้าอก เอวคอด และสะโพกชัดเจน

สรัชหน้าแดง เหงื่อแตกและลูกชายตื่นเต็มตัว!

‘อุ๊ย!’

มนพัทธ์มือไม้อ่อน แก้วน้ำที่ถูกยกขึ้นมาพร้อมกับโกโก้จึงหกลงกับพื้น เธอรีบทรุดลงนั่งและนั่นแหละชายเสื้อคลุมจึงยิ่งร่นสูงเผยให้เห็นต้นขารำไร สรัชกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนเข้าไปคุกเข่าลงใกล้ๆ เธอ มนพัทธ์เงยมองเขา ริมฝีปากอิ่มเผยอน้อยๆ ครั้นเอ่ยเรียก

‘คุณรัช’

ผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดผมกลายเป็นผ้าเช็ดพื้นซับน้ำเปล่าที่หก กลิ่นหอมของน้ำหอมที่ติดผิวกายหญิงสาวเตะจมูกสรัชทันที และมันเป็นกลิ่นกุหลาบที่เขาชอบ

‘ดื่มสักนิดนะคะ’ เธอยิ้มอ่อนหวาน ‘นะคะ’

แก้วโกโก้ถูกยกมาจ่อที่ปาก สรัชยกมือขึ้นวางทาบแก้มนุ่มนิ่ม คราวนี้คำอ้อนได้ผล เขากำลังจะดื่มโกโก้แก้วนั้นที่มีสาวสวยมาป้อนให้ถึงปาก สายตาก็จับจ้องมองแต่ริมฝีปากอิ่มมันวาว แต่...

หืม... ริมฝีปากที่เห็นอยู่ใกล้ๆ มันวาว วาวด้วยลิปสติก แก้มของเธอเป็นสีชมพูที่ไม่ได้เกิดจากเลือดฝาด และ... คิ้วนั่นก็ถูกขีดเขียน ระยะแค่นี้ทำให้เห็นอายแชโดว์ และขอบตาที่ถูกกรีดให้คมกริบ!

สติสตังที่ปลิวหายวับแต่แรกเริ่มกลับคืน สรัชขมวดคิ้ว ต้องขอบคุณการอ่อยของสาวๆ นับแต่เขาเป็นหนุ่มที่เคยเจอมา ท่าทางแบบนี้ การแต่งตัวแบบนี้ ทั้งๆ ที่ปกติมนพัทธ์สวมเสื้อยืดย้วยๆ กับกางเกงขายาว ผมไม่เคยปล่อยสยายมีแต่มัดเป็นหางม้า และหน้าตาที่แน่นอนว่าเธอไม่เคยแต่งก่อนนอน มันบ่งบอก... เธอจงใจ แล้วยังโกโก้นี่อีก

ที่สำคัญสายตาที่มองเขาเหมือนกำลังลุ้นหวย... แถมมือที่แตะต้นแขนหล่อนก็ยังรู้สึกได้ว่าเจ้าตัวเกร็งมากแค่ไหน

สรัชหรี่ตามองมนพัทธ์ และดันแก้วโกโก้ออกห่าง เขาผ่อนลมหายใจ แม้ลูกชายจะดีดดิ้นขึงขังพร้อมรบขนาดไหน  แต่เขาไม่สนใจแล้ว  หนำซ้ำยัง

เดือดปุดๆ ด้วย

อายุแค่สิบแปด ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้หัดยั่วผู้ชายแล้ว ที่สำคัญในโกโก้แก้วที่ป้อนถึงปากนี่มันต้องมีอะไรแน่ มนพัทธ์ไม่ใช่คนเรียบร้อยแถมยังสุดแสบ... ยิ่งเข้าหาเขาแบบนี้ยิ่งแปลว่ามีแผน!

‘เพิ่งรู้ว่าเธอแต่งหน้าก่อนนอน หรือว่าไงมู่ลี่นี่กะจะออกไปเที่ยวต่อหรือเปล่า’

น้ำเสียงไร้อารมณ์ของเขาคงทำให้เธองง เพราะเมื่อกี้กำลังจะเลิฟซีน

อยู่ดีๆ อารมณ์ตอนนี้กลับหดเสียแล้ว มนพัทธ์มองเขาตาปริบๆ

‘คะ’

เขาถอนหายใจ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินโทงๆ ไปทรุดลงนั่งที่ปลายเตียง ‘เก็บแก้วกับผ้าขนหนูไปจัดการให้ด้วยนะ แล้วก็ไปล้างหน้าอาบน้ำกินนมนอนซะ’

‘หะ คะ...คุณรัช’

สรัชยิ้มเย็น ทั้งขำทั้งฉุน

‘ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้หัดใส่น้ำหอม อ๋อ ถอดชุดคืนคนที่ให้ยืมดีๆ ด้วยล่ะ ระวังชุดนอนแพงๆ เขาจะขาด’