บทที่ 2 1/1
“มันเรื่องอะไร” มนพัทธ์เอียงคอมองด้วยท่าทางหน่ายสุดๆ และเมื่อได้รับคำตอบก็ยิ่ง... หน่าย
“คนใต้เงา”
“บท”
“ผู้ชายแสนดี หล่อเกาหลี และล่ำ... สุดๆ”
“สรุปก็คือละครน้ำเน่า บทพระรอง คู่หมั้นนางเอก”
“ใช่ และใกล้จะเปิดกล้องแล้ว”
มนพัทธ์แทบแยกเขี้ยว “นี่เลยกะใช้น้องใช้นุ้งเป็นคู่ซ้อมไปพลางๆ ว่าแต่--” หญิงสาวยกมือห้ามเมื่ออีกฝ่ายจะตอบโต้ “จะเลิกเล่นได้หรือยัง เจอหน้ากันทีไรกะให้เป็นคู่ซ้อมให้ตลอด ค่าตัวได้มาก็ไม่เคยแบ่ง!”
มนพัทธ์ยืนกอดอกมองชายหนุ่มร่างสูงคู่สนทนาด้วยหางตา ท่าทางจะหมั่นไส้เต็มแก่
“งกจริง งกจัง กรรมของคนสวยแบบโพนี่จริงจริ๊ง!”
มนพัทธ์จุปากจิ๊กจั๊ก หรี่ตามอง หนุ่มผิวแทน หน้าเข้ม คิ้วดก ตาคมตรงหน้า ผู้แทนตัวเองว่า... โพนี่
“อ๊ะๆ ก็ได้ๆ เลิกแล้ว” และนี่คือภณ ผู้นิยามคำว่าหล่อแบบไทย มีหุ่นน้องๆ กล้ามปู ได้เด่นชัดที่สุด
ชายหนุ่มเป็นพี่รหัสของมนพัทธ์ตอนเรียนมหาวิทยาลัย แต่อายุมากกว่าหญิงสาวเจ็ดปี ชีวิตของภณรันทดและน้ำเน่าขีดสุด พ่อป่วย แม่ตาย ลุงอุปการะแบบทิ้งๆ ขว้างๆ เขาโตมาแบบอิ่มไปสามมื้อ และก็อดไปสามเท่าของที่อิ่ม พอเริ่มโตก็ขวนขวายปากกัดตีนถีบหาเลี้ยงตัวเอง เป็นเด็กเรียนดีได้ทุนเรียนฟรีแต่ติดตรงที่ค่าใช้จ่ายอื่นๆ มีไม่พอ เลยเรียนๆ หยุดๆ จบปริญญามาแบบงงๆ แต่ฮีก็ยังไม่พอใจ สุดท้ายได้งานเป็นตัวประกอบเอ็มวีเพลงดัง ด้วยหน้าตาหล่อเหลาเทรนด์ผิวแทนกำลังมา ภณจึงเริ่มมีงานมีเงิน จากนั้นเขาก็เข้าเรียนจริงจังก่อนหน้ามนพัทธ์แค่ปีเดียว
ความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นน้องกับนายแบบหุ่นแซ่บเลยเริ่มถูกเล่าลือนับแต่นั้น ทั้งๆ ที่ความจริงภณแอบกินหนุ่มๆ ในคณะ ต่างคณะมาตั้งไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่!
“แล้วนี่ยังไง พอเจอหน้ากันปุ๊บก็ลากขุ่นแม่ถูลู่ถูกังมาแอบคุยลับๆ ล่อๆ ใครเขาจะคิดยังไง!”
จากหน้าตึก ภณได้แต่เดินตามต้อยๆ เมื่อมนพัทธ์ลากแขนเขาให้เดินตามมาจนติดริมแม่น้ำในสวนหลังบ้าน หญิงสาวสอดส่องมองซ้ายขวาแล้วก็เริ่มเล่าเรื่องให้เขาฟัง
“ก็เรื่องนี้มันต้องคุยลับๆ ไง ลับๆ น่ะขุ่นแม่เข้าใจไหม แต่ว่านะพูดเบาๆ สิ จะตะโกนทำไม กระซิบน่ะทำเป็นไหมล่ะ เดี๋ยวใครก็ได้มายินเข้า”
“หื้อ” ภณขัดอกขัดใจ ยกมือขึ้นป้องปาก “เบาพอไหม”
“ดีแล้วเพราะมันเป็นเรื่องลับๆ”
“ขุ่นแม่เข้าใจ แล้วมันเรื่องอะไร” แม้กระซิบแต่หางเสียงก็ยังสูงได้ “เจอหน้าก็ลากเอาลากเอาเนี่ย คนบอบบางอย่างขุ่นแม่ช้ำไปหมดละ”
มนพัทธ์ถอนหายใจ ขณะที่ภณยังลูบเนื้อลูบตัว
“มู่ท้อง”
“เออแล้วยังไงท้องแตกลาย ท้องมาน” ชายหนุ่มกะพริบตาก่อนหันขวับ “ท้อง” เขาทำหน้าพิลึก “ท้องลม”
“ท้องลมบ้านขุ่นแม่สิ! ท้องเว้ย มีเด็กในท้อง!”
“หอยหลอด!” เสียงอุทานแทบไม่ได้ยิน ภณยกมือขึ้นทาบอก “ดกทง!!”
มนพัทธ์โคลงศีรษะ “ไว้ตกใจทีหลัง คือมีเรื่องขอให้ช่วยก็เรื่องนี้แหละ ขุ่นแม่รับเป็นพ่อเด็กให้ทีสิ”
ภณตาแทบเหลือกเมื่อน้องรหัสร้องขอความช่วยเหลือเหมือนเป็นเรื่องชิลๆ เขาบอกตรงๆ ว่าตกใจมาก ต่อมาคือ... ปลง ที่ปลงก็เพราะตั้งแต่สี่ห้าปีก่อนนั้น เขาเคยเตือนมนพัทธ์แล้วว่าอย่าเล่นกับไฟ แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ เพราะยังถาม
“อะไร ไม่เข้าใจเหรอ ก็แค่ขอให้เป็นพ่อเด็กให้หน่อย ทำไมต้องให้แปลไทยเป็นไทยด้วย”
“ยัยมู่ลี่บู้บี้! ขุ่นแม่เข้าใจนะลูก แต่ที่ขุ่นแม่ไม่เข้าใจก็คือ” ภณยกมือขึ้นจับบ่ามนพัทธ์ “หนูมู่ลูก หนูจะป่องกับใครขุ่นแม่ไม่ว่า แต่หนูจะป่องกับคนอื่นแล้วมาโยนให้ขุ่นแม่ไม่ได้!”
ชายหนุ่มลุคแบดบอยยกมือขึ้นทาบอกอีกหน จิกตาค้อนควับๆ
“คือ” มนพัทธ์ถอนหายใจ “ขุ่นแม่ต้องเข้าใจขุ่นลูกด้วยนะ มันพลาด คือไม่มีใครตั้งใจให้เกิด ขุ่นลูกก็เพิ่งรู้ตอนตรวจแล้ว เอ่อ เอ่อ คือแบบ ตอนนั้นมันยังตั้งสติไม่ได้แล้วลืม แล้วยายแอ้มดันไปเห็น แล้ว--”
“ก็ดันความแตก” ภณกลอกตามองบน “เพราะแกแรดจนได้เรื่อง”
มนพัทธ์โคลงศีรษะ “แรดที่ไหน แบบนี้เขาเรียกชิลๆ ว่าบริหารจัดการเรื่องเสน่ห์เป็น”
“แหมกล้าพูด แล้วไงยะ สารร่างอย่างฉันเนี่ยนะคุณท่านของแกจะเชื่อ แล้วอีตัวต้นเหตุทำแกป่องนั่นน่ะเชื่อตายละ หมอนั่นฉันก็หวังจะเคลมมาหลายหนละจนเจ้าตัวเขารู้ แกก็ยังจะใช้ฉันเป็นตัวเลือกอีกนะนั่น”
“ทำไงได้ตอนนั้นมันคิดไม่ออก แล้วเจ้ก็โผล่มา”
“เออดี ตอนมันล่ะไม่ยักคิดถึงฉัน พอมีปัญหาล่ะเรียกหาฉันทุกที”
“พี่ภณ!”
“เออ!” ภณกลอกตาถอนหายใจไหล่ลู่ “แล้วไงพอฉันรับเป็นพ่อเด็ก แกจะย้ายออกไปจากบ้านนี้ คือแกจะไปอยู่กับฉันอะไม่มีปัญหานะ ถ้าแกไม่ถือเรื่องหนุ่มๆ ที่แวะมาขอค่าเทอม แต่แบบว่าเข้าใจใช่มะ ฉันก็จะได้ประโยชน์แบบ เอ๊ะ โพนี่สรุปแบบนางแมนแมน หรือนางเป็นเก้ง ทำไมนางมีลูกมีเมีย แล้วฉันก็จะมีอีเว้นท์งานเข้า ได้เงิน มันก็แฟร์อะนะ แต่แบบ... ยายมู่แกคิดดีแล้วแน่เหรอ ว่าคุณรัชของแกอะไม่ต้องการแกกับลูก”
มนพัทธ์ยกมือขึ้นเกาหัว
