บทที่ 69 12/2

นัยน์ตาคมหวานเยิ้มด้วยความรักและเสน่หาที่เปี่ยมล้น มนพัทธ์สะเทิ้นอาย ถึงตอนนี้แม้เขาไม่พูดเธอก็รู้ได้เอง ต่อให้ทื่อ ให้บื้อขนาดไหน แต่ถ้าต้องมามองสบกับดวงตาที่พูดทุกอย่างในตัวมันออกมาได้เองแบบนี้ ไม่รู้ก็ทื่อเต็มขั้นแล้ว!

“คุณรัช”

เธอหลบสายตาหวานเชื่อมนั้นด้วยการหลุบตามองริมฝีปากหยักบาง นิ้วชี้แตะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ