บทที่ 22 ไม่ใช่พยาบาล แต่เป็น คนของผม

ล้อรถเข็นไฟฟ้าบดไปตามทางเดินบล็อกปูถนนของรีสอร์ทด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติจนเกือบจะเรียกว่าซิ่ง

ฉันเดินจ้ำอ้าวกึ่งวิ่งตามหลัง มือสองข้างกำที่จับรถเข็นแน่น ใบหน้าบึ้งตึง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ริ้วสีแดงจางๆ ที่ฉันมั่นใจว่ามันต้องยังพาดผ่านพวงแก้มและใบหูอยู่แน่ๆ มันไม่ยอมจางหายไปง่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ