บทที่ 26 ​บทเรียนที่ยังไม่เข้าใจ ต้องทบทวนซ้ำๆ

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนคนข้างนอกกะจะพังมันเข้ามาให้ได้ ผมถอนหายใจแรงๆ ยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าผากอย่างขัดใจ อารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นเมื่อครู่ถูกขัดจังหวะซะมิด

ผมปรายตามองยัยพยาบาลตัวแสบที่ตอนนี้กำลังยืนลนลานหน้าตื่นอยู่หน้าห้องน้ำ

“ไปเปิดประตูสิมะลิ” ผมสั่งเสียงเรียบ แต่รู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ